Vrouwen kunnen niet inparkeren

Haar bijzetautootje, nauwelijks groter dan een botsautootje op de kermis of dan een carrouselautootje op diezelfde kermis, parkeert ze op een zeer ruime parkeerplek waar een grote SUV plaats genoeg zou hebben en toch botst ze bijna tegen de SUV naast haar op. Draaien, remmen, draaien, remmen, vooruit, draaien, achteruit, remmen, draaien, vooruit, remmen, achteruit, vooruit… Een snor van zweet tekent zich af op haar bovenlip. De SUV naast haar heeft aan de passagierskant geen ruimte om in te stappen, zo dicht staat ze ernaast. Haar passagier, haar moeder, heeft aan haar kant ruimte zat om uit te stappen. Er staat namelijk geen auto naast.

Aan haarverf doet de bestuurster blijkbaar niet. Een grijs, noodlottig kapsel waar geen borstel of kam doorheen gaat, hooguit een paar kromme, krachteloze reumavingers. Coupe de cheveux le matin. L’éminance grise. Ik ben zelf zo grijs als de hemel bij ochtendmist, hoor. Ik heb zelf de oudste laat staan de nieuwste haarverfmode gemist. For men only? Welke vrouw haalt dan nog haar heerlijke vingertjes door mijn grijze lokken? Daar leef je toch voor, voor iemand die jou lekker vindt, die seks met je wil, die haar liefde en haar geilheid met jou wil delen, omdat ze al jouw nare gewoontes nog niet kent of nog niet beu is? Kom nou, we zijn toch nog niet dood?! Ik zweer trouw aan het vreemdgaan!

Uit het bijzetautootje dat zowaar vier deuren heeft – van die paddenstoelenhuisdeurtjes – wordt door la conductrice grise een rollator gepakt voor haar moeder die een oranjebruine montuur draagt met eender-kleurige glazen. Net een psychedelische ouwe popster uit de jaren vijftig. Zij is het stadium van grijze lampenkap voorbij en is al helemaal Sinterklaas-wit.

Je ziet aan de chauffeuse dat ze het maar vermoeiend vindt, op sjouw zijn met haar moeder, haar kreupele, zeurderige, half-demente, verdwaasde moeder. Eerst ben je moeder van een veeleisende baby die helemaal niks zelf kan en die je ook daarna nog jarenlang achter het behangplaksel zou willen plakken en dan ben je eindelijk over het empty nest syndrome heen en dan worden je ouders rimpelige, bijna-gestorven baby’s die niet zonder jouw zorg kunnen en die het vertikken om in een verzorgingshuis te gaan wonen waar mensen voor hen zouden kunnen zorgen die er in elk geval nog voor betaald krijgen!

En dan zegt cabaretier Steven Brunswijk – de Braboneger – in het tv-programma ‘De Kist’ dat het leven/de natuur in principe volmaakt is! Dan gaat hij voorbij aan de miskramen, de doodgeboren baby’s, de doodzieke baby’s, de postnatale depressies… Maar als hij daar niet aan voorbij zou gaan, had hij wel meer voorhoofdsrimpels gehad en zou hij wel aan betere tv-programma’s meewerken. En geen Surinamer zijn.

Moeder wil eerst naar de brievenbus. Kijken of er post is. Ja mam, sorry, maar een brievenbus daar doe je je eigen brieven in. Maar mama dreigt op de parkeerplaats op haar rug te gaan liggen krijsen als ze haar zin niet krijgt, terwijl zij haar rollator net zo moeizaam en slecht bestuurt als Mark Rutte en al die andere kutpolitici ons land.

Moeder en dochter verdwijnen in een winkel. De bestuurster checkt wel nog even zorgelijk via haar afstandssleutel of haar wagentje op slot is. Alsof iemand die Madurodam-Toyota zou willen stelen. Zelfs niet als ze naakt vingerend achter het stuur zou zitten!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zij is pure speed

Mijn God, ik wil verslaafd zijn, doorlopend high zijn, want het leven is veel mooier wanneer je in een roes verkeert, in een roes van geilheid en verliefdheid en emotionele extase. Het bestaan is veel minder leuk wanneer je niet tript. Wat er dan overblijft, is ok, maar als je weet hoe het is als je high bent, dan wil je alleen nog maar verruimd zijn, dronken van geluk, delirisch, stoned, vastgebonden aan de ontketening. Het is veel mooier als je door alle barrières heen bent gebroken, zeker wanneer je met iemand anders coöpereert via een clitorale en celebrerende connectie. Onder invloed zijn is veel lekkerder dan nuchter zijn, en al helemaal wanneer je toch al een heel verstandig persoon bent. Beschonken worden van haar bef-sap, dat is toch veel heerlijker dan de stelling van Pythagoras?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Paranoia (2)

De Journaal-lezeres heeft het over een jongetje dat in een bos is gevonden. Seksueel misbruikt en vermoord. Freek schrikt. Weldra zullen strenge agenten die van hem walgen voor zijn deur staan, aanbellen, hem in de boeien slaan en meenemen naar het bureau. Vaag kan Freek zich herinneren dat hij het slachtoffertje onzedelijk betastte en dat hij de adem van het ventje terugduwde in diens mond en longen en dat het kereltje plots levenloos in zijn armen lag.

Freek raakt in paniek. Waarom heeft hij deze afgrijselijke, onvergeeflijke misdaad begaan? Maar hij wil er ook niet voor boeten. Een leven in de cel lijkt hem onleefbaar. Hoe moet je vluchten als je verlamt bent door de schrik, bent bevroren door de wanhoop?

Eindelijk zakt het een beetje weg. Hij heeft het niet gedaan. Zelfs in zijn paniek had Frekie diep van binnen geweten dat hij niet de dader is. Maar waarom keert dat dan steeds weer terug, dat gevoel dat hij de gezochte onbekende misdadiger is? Elk nieuwsbericht weer. Stamt het uit een vorig leven waarin hij in zijn tuin een vrouw – misschien wel zijn eigen vrouw – die hij had vermoord had begraven, terwijl hij altijd bang was gebleven dat ze haar lijk zouden opgraven en hem zouden veroordelen? Spijt dat hij het had gedaan, maar vooral omdat hij daarna in angst moest blijven zitten. Angst. Gijzelende angst. Angst houdt hem onder schot. Veroordeeld tot levenslange angst, een panisch angstgevoel als één eindeloze doodskreet.

Freek twijfelt of hij zich zal aangeven op het politiebureau nu hij toch weer niet honderd procent zeker weet of hij het jongetje in het bos echt niet heeft misbruikt en echt niet van het leven heeft beroofd. Misschien kunnen de speurhonden en hun rechercheurs door grondig onderzoek duidelijkheid verschaffen of hij het nou op zijn geweten heeft of niet. Als aan alle twijfel een einde wordt gemaakt, zal hij in elk geval vrij zijn van onzekerheid. Onzekerheid is het ergste wat er is. Het maakt onrustig. Het voelt permanent onbehaaglijk. Je weet dan niet wat er zal gebeuren, wat je kunt verwachten, maar het verleden alsook het heden hebben uitgewezen dat je van het leven, de mensen en jezelf niet te veel kunt verwachten, niet veel goeds kunt verwachten. Onzekerheid voedt het gevoel van onveiligheid, het gevoel dat er gevaar dreigt, dat je niet weet waar je aan toe bent.

Freek weet dat hij tot slechte dingen in staat is. Toen hij zestien was, heeft hij het vriendinnetje van zijn beste vriend, van Luuk, versierd en geneukt, en haar ook weer aan de kant geschoven. Hij heeft zijn vrouw weleens geslagen, hun enige kind weleens een klap verkocht. En soms heeft hij de neiging om zomaar in een opwelling op mensen in te rijden of vanuit het niets iemand op het terras met een diner-mes te lijf te gaan. Het kwaad zit in iedereen. God en de duivel worstelen met elkaar in iedere ziel. Petrus en Judas hokken samen in ieder lijf, vechten elkaar in ieders lijf het hart uit. Gandhi en Hitler evenzeer.

Uitgeput laat Freek zich op de bank vallen. Zijn lichaam ploft neer, maar zijn geest staat en loopt nog op zijn tenen en bukt zich terwijl het zich strekt.

Geschreven als ode aan de briljante schrijver Willem Frederik Hermans.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nu ze weg is…

Nu ze weg is, is mijn leven overleden. De zin van mijn bestaan is gestorven. Mijn redenen zijn alle dood. Morsdood. Nu ze weg is, ben ik nog meer weg van haar…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ziek(er) door Janssen?

Drie maanden na de Janssen-prik heb ik voor het eerst van mijn leven last van oogmigraine (wazig zien, bewegende grijze golfjes maar tevens kleuren en vlekken voor de ogen), lichte misselijkheid, lichte hoofdpijn en een soort reuma, branderige en stekende pijn in de gewrichten (polsen, vingers, enkels, voeten, tenen en knieën). Hebben deze sensaties te maken met de coronavaccinatie of niet?

Ik heb het ze nog niet gevraagd, maar ik ben voldoende bekend met de medische wereld om te kunnen voorspellen dat de medici hier geen antwoord op kunnen geven. Hooguit zullen ze zeggen dat het zeer onwaarschijnlijk is. Maar bewijzen dat mijn klachten wel of geen verband houden met de prik kunnen ze niet. Het interesseert ze trouwens ook niet. Daarvoor lijken de klachten te onbeduidend en de nieuwsgierigheid en de wil om een link te leggen met De Prik zijn er niet.

Wel heb ik mijn ogen laten onderzoeken door de huisarts en later door een oogarts (in opleiding). Geen afwijkingen gevonden, gelukkig, op wat vette oogleden (bacteriën) na. Mijn klachten zullen deels dan wel voortkomen uit het vuil vanaf de oogleden en anderdeels zal het dan wel oogmigraine zijn door stress en hevige emoties. Zo luiden de diagnoses.

Of mijn nieuwe kwalen een gevolg zijn van Janssen weet ik dus niet en ik kan dat dus ook niet bewijzen. Ik stel slechts een vraag. Ik vind het wel opvallend dat ik deze symptomen opeens heb. Nu is het wel zo, dat ik aan de lopende band wisselende symptomen heb. Het kan dus heel goed toeval zijn en in mijn geval is het zeer aannemelijk dat chronische bovengemiddelde spanningen en stress en inspanningsintolerantie (en daardoor overbelasting) de oorzaak zijn. Die symptomen laten zich echter zelfs door saunabezoekjes, zonaanbidding, ontspanningsoefeningen, plezier, genot, gezelligheid en rust niet verslaan. Verschrikkelijk hardnekkig. Ik doe mijn best, maar het is niet toereikend. Mijn vrouw doet haar best, de dokters doen hun best… iedereen doet z’n/haar best voor me… maar het mag allemaal niet voldoende baten. Het baat wel iets en daarvoor ben ik onnoemelijk dankbaar (voor alle inzet ben ik sowieso dankbaar, ook als het niet baat), maar het baat niet afdoende qua medische resultaten en ook niet altijd qua levensgeluk. Ik ben lang niet de enige bij wie dat zo is. Toch maar proberen om het elkaar en onszelf zo aangenaam en makkelijk mogelijk te maken. Ellende komt duidelijk vanzelf genoeg op ons levenspad.

Ik ben al drie decennia lang bekend met allerhande lichamelijke en/of psychosomatische symptomen die niet in het bloed en op scans en foto’s te herleiden zijn. Ik BEN doorlopend grieperig, maar in het laboratorium is daar geen enkel bewijs voor te vinden. Tsja lieve lezers, ook dat bestaat dus. Zal het dan puur en alleen tussen de oren zitten? Maar gewone spanningshoofdpijn is ook niet medisch vast te stellen, voor zover ik weet. Knieklachten ook niet altijd. Fibromyalgie evenmin. Zit dat dan ook allemaal puur en alleen tussen de oren? En de alternatieve genezers komen dan altijd aanzetten met schimmelinfecties in de darmen, voedselintolerantie, een wisselende bloedsuikerspiegel, vitamine B12-tekort en dat soort zaken, maar meestal werken hun middeltjes, diëten en hocus pocus ook niet (echt), is mijn eigen ervaring.

Enfin, is het mogelijk dat je lichaam drie maanden na de coronaspuit alsnog van slag raakt? Ik heb op internet gesurft en geen enkele wetenschapper die het met zekerheid kan zeggen. Dit geldt ook voor oud-SP-leidster Agnes Kant, thans directrice van Lareb – het registratiebureau van bijwerkingen van geneesmiddelen. Zij moet toegeven dat er nog geen (afrondend) onderzoek kon worden gedaan naar de bijwerkingen van de coronavaccins op de lange termijn. Gezien de werking van andere vaccins zijn bijwerkingen op de lange termijn onwaarschijnlijk, maar zeker weten doen de kenners het in het geval van de coronavaccins niet. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Het is allemaal dus toch best wel experimenteel.

Anti-vaxxers moeten dit artikel nu niet aangrijpen als bewijs dat je van de coronaprik ook pas na drie maanden klachten kunt ontwikkelen. Dat bewijs heb ik niet en dat bewijs kan niemand leveren. Ik heb niet eens een vermoeden. Ik vraag me alleen af waar mijn kwalen vandaan komen en daarbij vraag ik me dus ook af of mogelijkerwijs de vaccinatie invloed heeft op mijn gesteldheid, vooral omdat de bijwerkingen van het Janssen-vaccin op de korte termijn lijken op mijn klachten nu.

Ik ken iemand die volgens de artsen door Pfizer een longembolie heeft gekregen. Ze denken althans dat het door de coronaprik komt. Helemaal zeker weten doen ze het niet.

Maar anderzijds is het zo, dat de cijfers aangaande besmettingen, ziekenhuisopnames en IC-opnames in het voordeel spreken van het vaccinatieprogramma. Zelfs als je anti-vaxxer bent, moet je dat toegeven. Echter, veel anti-vaxxers willen dat niet onder ogen zien en dus niet toegeven. Prima als je je niet wilt laten inenten, maar dan moet je niet alle wetenschap en alle feiten in de media in twijfel trekken en als leugens bestempelen. Dat is het andere uiterste. Dan doe je precies hetzelfde waar je de politici en wetenschappers en journalisten van beschuldigt!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zelfs het beste volstaat niet

Jij en ik en velen met ons doen binnen onze mogelijkheden meer dan voldoende ons best, en toch is zelfs dat niet genoeg (om te genezen, problemen op te lossen, dilemma’s weg te poetsen, iedereen tevreden te houden, niemand te kwetsen). Het is de tragiek des levens… Niemand en niets zijn opgewassen tegen de sloophamer en het onkruid des levens.

Laten we desalniettemin zoveel mogelijk genieten van alle aangename dingen en lieve mensen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Religieuze en spirituele claims ongeldig

Ik blijf me verzetten tegen de claim van religieuze en spirituele mensen dat het leven ons vanuit een goddelijk of spiritueel Masterplan of Intelligent Concept doelbewust bepaalde dingen wil en zal laten ervaren, opdat een ieder als mens op de proef wordt gesteld, leert en (door ervaringen, keuzemomenten en lijden) groeit en uiteindelijk verlicht zal zijn en/of wordt beloond voor de daden en keuzes tijdens onze tijd op aarde.

Deze aanname valt volgens mij niet te rijmen met de structuur van de natuur en met de aard van de natuurverschijnselen en natuurwetten waar ook wij mensen deel van uitmaken, maar evenmin met de ongelijkheid die ook onder mensen van nature bestaat (op basis van psychische en lichamelijke gezondheid, intelligentieniveau, het gezin waarin je wordt geboren en opgroeit, het land waarin je wordt geboren en leeft en de omstandigheden aldaar). Bovendien zou de filosofie van spirituele en religieuze mensen betekenen dat bijvoorbeeld oorlog, kanker, huiselijk geweld, handicaps en armoede door God of Het Universum bedachte beproevingen zijn. Immers, indien we inderdaad vooropgezet op de proef worden gesteld, dan is God of Het Universum de maker van de proeven. Dat zou erg cru zijn. Wreed. Sadistisch. Krankzinnig.

Daarnaast verwijs ik naar aangeboren ziektes en handicaps (denk aan het syndroom van Down, spasme en doofstomheid) en zeer zware psychiatrische stoornissen niet door levensstijl (zoals drugsgebruik) ontloken. Bovendien is lang niet alle lijden louterend. Er bestaat tevens veel moordend en slopend en verergerend ziekmakend lijden. Dan gaat die vlieger van leren door lijden niet op. En stel nou, wat sommige gelovige en spirituele mensen beweren, dat jij ziek moet zijn om jouw ouders of zusjes of broertjes of partner te leren omgaan met jouw ziekte… Ook dat zou een waanzinnig concept zijn! Nu is het leven wel een waanzinnig iets – zowel verrukkelijk als verschrikkelijk, zowel magistraal als letterlijk en figuurlijk moordend – maar we kunnen – zonder God of De Bron – de natuur niet verwijten een krankzinnige tactiek te hebben bekokstoofd.

Ik beaam wel dat bepaalde mensen – leergierig en behept met voldoende zelfkennis en zelfkritiek – ook als mens kunnen leren en groeien. Edoch, ik geloof geenszins dat dit voortspruit uit goddelijke of universumele opzet. Het is gewoon een van de mogelijkheden des levens, zoals we op school onze kennis voeden door middel van leerstof.

Wij mensen willen heel graag dat wijzelf en ons leven heel erg speciaal zijn en niet voor niets zijn, er niet zomaar zijn. Daarom verzinnen we allerlei mens-centrische geloven en theorieën, en we willen het zo graag geloven dat we het werkelijk voor waarheid gaan aannemen en het zelfs zo beleven, zo erg dat we zowaar openbaringen en zogenaamde niet te bewijzen bewijzen kunnen ervaren…

Blijf maar beter nuchter, praktisch én menselijk, en leer genoegen nemen met de ware structuur van het leven en met je eindigheid, met je tijdelijkheid. Dan heb je al die onzinnige, zelfs als het waar zou zijn irrelevante poespas niet nodig.

De natuur – het bestaan – is van nature een mix van constructieve en destructieve – aangename en onaangename – mogelijkheden, verschijnselen, gedragingen, verleidingen en eigenschappen. Daarom is alles al sinds mensenheugenis (en daarvoor) zoals het is en daarom zal het nooit anders zijn. En als je door nature + nurture overwegend een lieverd bent, dan zul je lief zijn en als je overwegend een klootzak of feeks bent, dan zul je dat zijn.

Iedereen, met welke overtuiging dan ook, wens ik een zo aangenaam mogelijk leven toe…

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Overschat psychologe Callesen zichzelf?

De Deense psychologe en schrijfster Pia Callesen claimt dat Meta Cognitieve Gedragstherapie bij (vrijwel) alle vormen van angststoornissen en depressies en slaapstoornissen helpt. Bij deze therapievorm leert de patiënt minder te piekeren en minder te malen en de zinnen te verzetten. Ik vind de claim van de geesteswroeter evenwel oneerlijk, onrealistisch en onrechtvaardig.

Om te beginnen: Callesen is voor zover ik weet psychologe en geen psychotherapeut of psychiater. Zij behandelt dus voornamelijk tamelijk ‘lichte gevallen’. Lang niet alle patiënten die lijden aan een diepgewortelde slaapstoornis, klinische depressie, postnatale depressie, fobie en angst- en paniekstoornis – alle aandoeningen zijn er in alle soorten en maten – zullen baat hebben bij de Meta Cognitieve Gedragstherapie die de Scandinavische zielenknijper in de markt probeert te zetten als Haarlemmer olie en als de ontdekking van de eeuw. Maar vergeet niet dat zij ook een boek (daarover) wil verkopen. Oei, dat is al geen vertrouwenwekkende combinatie…

Maar zelfs als haar claim alleen geldt voor mensen met wat minder diepgewortelde stoornissen, kan ze die onmogelijk waarmaken. Niet iedere patiënt zal er dankzij MCG op vooruit gaan. Of een patiënt vooruit gaat, hangt niet alleen af van de therapie, de therapeut en de eigen inzet, maar ook van het ziekteverloop, de ernst en ontwikkeling van de stoornis, de oorzaak van de kwaal, de huidige leefomstandigheden, de fysieke gezondheid, de reactie op eventueel voorgeschreven medicijnen en nog veel meer zaken. Callesen schildert het in de interviews die ik met haar heb gelezen (2 in totaal) wat mij betreft allemaal veel te zwart-wit af en tevens te absoluut. Maar nogmaals, zij werkt ook heel erg aan haar eigen carrière als psychologe en als schrijfster over psychologie. En dan moet je spektakel brengen, opzien baren.

*

Zelf heb ik voor mijn fobieën en angst- en paniekstoornissen cognitieve gedragstherapie gevolgd waarbij je naar je gedachten en gedrag leert kijken, en onder andere leert relativeren en positiever leert denken en anders leert omgaan met je stoornissen. Mij heeft het helemaal niets geholpen. Op eigen houtje heb ik vervolgens tien jaar geleden of zo al een vorm van Meta Cognitieve Gedragstherapie toegepast: minder piekeren, meer leven en liefst in het hier en nu. Geen zorgen voor morgen. Niet te veel nadenken en tobben over je stoornissen en je gevoelens en emoties, maar ze ook niet wegdrukken, precies wat Callesen bepleit. Samen met een haptonomische oefening die een haptonoom-fysiotherapeut me heeft geleerd heeft dat er wel voor gezorgd dat ik sneller inslaap en minder lang lig na te denken.

Echter, ik moet erbij vermelden dat ik bepaald geen slaapstoornis had. Ik voel me ook wel vaker iets beter, maar dat is logisch als je je minder zorgen maakt over de toekomst en minder bezig bent met je problemen en negatieve emoties en gevoelens en gedachten. Echter, het heeft mijn fobieën, alsmede mijn angst- en paniekstoornis in geen enkel opzicht verminderd. Waarom niet, dat is complex. Ik zal u in dit artikel the ins and outs besparen. Als ervaringsdeskundige kan ik nochtans melden dat het mij niet echt heeft geholpen, maar dat het wel de kwaliteit mijn leven iets heeft verbeterd. Maar nogmaals, dat is logisch wanneer je dubben vervangt door een goed boek lezen of tv kijken of een vriend opbellen.

Ik beweer dan ook dat Meta Cognitieve Gedragstherapie net als Cognitieve Gedragstherapie bij sommige maar niet bij alle patiënten succesvol zal worden toegepast, en dat de kans op slagen bij zeer langdurige, zware problemen tamelijk klein is. We moeten ook aanvaarden, helaas, dat sommige psychische en psychiatrische stoornissen niet zijn te genezen en zelfs niet zijn te behapstukken voor de patiënt. Iedere patiënt is uniek en beleeft haar/zijn stoornis op geheel eigen wijze, en stoornissen variëren erg qua gradatie, oorzaken, gevolgen, symptomen en inhoud en zijn niet los te zien van de patiënt, haar/zijn verleden en haar/zijn heden en haar/zijn omgeving.

*

Persoonlijk werd ik nogal bozig en opstandig bij het lezen van de claims van Callesen, al heeft ze tot op zekere hoogte beslist een punt en goeie adviezen. Ik vind evenwel dat ze het allemaal te veel generaliseert en te simplistisch en te rooskleurig voorstelt. Dat maakt dat ik haar onvoldoende vertrouw en als autoriteit op het gebied van de psychologie niet helemaal serieus kan nemen en niet helemaal kan waarderen.

Daarnaast spelen de media die haar claims klakkeloos overnemen en die haar kritiekloos interviewen wederom een dubieuze rol.

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een aanbeveling voor de mensheid

Het leven oftewel de natuur is niet rechtvaardig in die zin dat schattebouten automatisch een mooie schat kunnen vinden en opgraven. Het is niet zo dat de onschuldige, wijze, lieve, teerhartige en goeie mensen automatisch worden beloond of dat hun gebeden eerder worden verhoord of dat hun meditaties en affirmaties vaker vruchten en betere vruchten afwerpen. Integendeel: in de natuur en dus ook in ons bestaan/in onze maatschappij zijn de sterkte, minst gevoelige en rijkste mensen dikwijls het meest machtig en het langst gezond. Heel veel oud-SS-ers die de oorlog en de vervolgingen overleefden, werden (tamelijk gezond) stokoud. Hoe minder last je hebt van je geweten (als je die al enigszins hebt), hoe minder idealistisch en empathisch je bent, hoe harder je bent… hoe groter de kans lijkt dat je (gezond) lang zult leven en succesvol/machtig/welvarend zult zijn.

Natuurlijk kan het goede mensen door hun inspanningen, door de maatschappij gewaardeerde en financieel hogelijk beloonde talent, leefstijl en via hulp en steun van anderen ook voor de wind gaan, en al helemaal wanneer zij de gave bezitten of zich de gewoonte hebben aangeleerd om weinig of niet te piekeren en te malen en zich bij de loop der dingen neer te leggen.

Maar goed, laten we nu eens het gedachten-pad volgen van spirituele en gelovige mensen die menen dat het universum, de bron, de kosmos of God goede daden beloont. Is het niet in dit leven dan wel in een volgend leven of tijdens een leven na de dood. Maar eerst dit: zulke mensen geloven toch dat God of een andere ruimhartige intelligentie het leven zoals het is heeft ontworpen? Toch ook de sterk hiërarchische voedselketen waarbij de sterkste, grootste en agressiefste dieren veel meer kans maken om te overleven dan lieve, kleine, bange wezentjes? Is dat niet wreed dan?

Tja, zeggen zulke zweverige mensen dan: we kunnen en moeten God of Het Universum niet verantwoordelijk houden voor alles. Maar zoiets als de voedselketen is echt iets puur natuurlijks, door geen mens bedacht. Het lijkt deel uit te maken van dat vermeende ontwerp, van dat dekselse, fucking intelligent design. En warempel, zoiets als de voedselketen zien we ook sterk terug bij de mens: de sterkste, fitste, gezondste, meest machtsbeluste en financieel rijkste mensen… et cetera. Vult u zelf maar in. Ik constateer dat het lot niet per se op de hand is van de liefste en moedigste en meest idealistische mensen. Integendeel zelfs!

Ik ben het met u eens dat de geluksvogels niet altijd het meest gelukkig en het meest wijs en het meest dankbaar en het meest tevreden zijn. Daar zetten spirituele en religieuze mensen mij enigszins klem. Zij beweren dat wij mensen soms (vaak!) door een diep dal moeten gaan om uiteindelijk door groeipijnen een staat van verlichting te bereiken en/of een plaatsje naast De Heer in het hiernamaals te verdienen. Dus: slechte, gemene en sterke mensen hebben het hier op aarde dan wel vaak voor het zeggen en verkeren dikwijls (langer) in een betere gezondheid, maar de goeie zielen lachen het laatst.

Op aarde draait het nochtans blijkbaar niet om rechtvaardigheid en om beloning en om het geluk voor degene die het toekomt. In het gewoel en gekrakeel van the survival of the fittest draait het volgens de spirituele en religieuze mensen vooral om een goed mens zijn. Of dat goeie mens zwaar getraumatiseerd raakt of na een hondenleven wordt vermoord, telt blijkbaar niet. Lekkere God! Lekker Universum! Tsja, en als we ons moeten ontwikkelen waarom worden mensen dan met een ernstige persoonlijkheidsstoornis als psychopathie, sadisme en narcisme geboren en waarom raken ze behept met zeer ernstige psychiatrische aandoeningen zoals psychoses, stemmen horen, schizofrenie en achtervolgingswaanzin? Hoe kan zo iemand ooit leren een goede mens te worden die de goedkeuring van Het Universum of God kan wegdragen? In mijn beleving bestaat het niet om zulke vragen te laten rusten en er geen antwoorden op te verlangen. Leg het maar eens uit, gelovige, zwever!

En waarom dan bidden en een mooie toekomst droom-mediteren? We worden overduidelijk toch niet van hogerhand beloond als we hier op aarde goed zijn. We belonen hooguit onszelf en elkaar! Maar de sterke, machtige, charismatische en rijke mensen komen er hoe dan ook meestal het beste vanaf, ook al zijn ze dan misschien nooit werkelijk tevreden en kennen ze nooit het intense geluk van oprechte dankbaarheid en pure liefde.

Ach, laat maar zitten. Jullie er-is-meer-tussen-hemel-en-aarde-mensen en ik als er-is-niet-dat-tussen-hemel-en-aarde-wat-jullie-ervan-maken worden het toch nooit met elkaar eens. Jullie geloven in God of in De Bron, en ik geloof gewoon in de aardse realiteit. Ik beschouw de natuur en zie hoe die in elkaar steekt en vertaal dat naar ons mens-zijn en naar onze maatschappij en ik zie allemaal heel logische verbanden. Ik weet dat de mensheid pas laat in de evolutie op het toneel verscheen en er vroeg of laat waarschijnlijk ook weer vanaf wordt gedonderd, en dan kan ik simpelweg niet geloven in jullie God of spirituele kennis.

Jullie zullen vast en zeker heel veel ervaren en beleven wat niet rationeel valt te verklaren, maar ik weet dat onze hersenen heel erg goed zijn in het ons voor de gek houden, met name via onze verbeeldingskracht en wensgedachten. Ons brein verzint verhalen, dat doet ons brein bijvoorbeeld in en met onze dromen. Onze dromen zijn (dikwijls) op non-fictie gebaseerde fictieve stories. Maar ze lijken net echt. We zien het toch met onze ogen dicht?! Beetje flauw om vervolgens te beweren dat de lijn tussen werkelijkheid en droom heel dun is en mogelijk niet bestaat. Zo lust ik er nog wel een paar. Dat is allemaal wensdenken, naar je overtuiging toe redeneren.

We moeten heel erg inzetten op realiteitszin en wetenschap, maar wel op een holistische en humanistische wijze. Daar komen we veel verder mee dan met religie en spiritualiteit. En met populisme dat de wetenschap dikwijls verwerpt en veracht. Wij mensen mogen dan steeds minder kerkelijk zijn geworden, maar heel veel van ons zijn nog immer niet erg realistisch, autonoom denkend/onderzoekend en rationeel. We moeten weer veel nuchterder worden, maar ondertussen ook veel menselijker. Veel menselijker, minder conservatief, progressiever en socialistischer dan we ooit zijn geweest en dan de kerken, tempels en moskeeën zijn en ooit zijn geweest. Als je het daar niet mee eens bent, dan ben je echt niet christelijk en niet spiritueel, ook al doe je je nog zo fanatiek voor…

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een mooie nachtmerrie

Nigel droomde dat zijn vader was gestorven. Eindelijk. Maar toch nog eerder dan verwacht. Zijn vader lag levenloos in een plas bloed en Nigel voelde zich opgelucht. Nu zou Nigel nooit meer last van hem hebben, nu hoefde hij nooit meer bang voor hem te zijn, nu zou hij hem nooit meer onverhoopt tegen het lijf kunnen lopen, nu zou zijn vader nergens meer kunnen opduiken, nu zou Nigel niks meer met zijn ouwe te maken hoeven hebben en nu waren de spijkers op zijn levensweg weggeveegd. En nu kon hij eindelijk weer naar binnen, zijn ouderlijk huis in. Van dat huis had hij altijd gehouden. Het probleem was alleen dat zijn vader er (ook/nog steeds) woonde en er iedereen zonder besef en zonder spijt had getiranniseerd. En toen ze allen het huis uit waren en hij er nog maar alleen woonde, maakte zijn vader duidelijk: Dit is jullie huis niet, dit is MIJN huis. Dat is het trouwens altijd geweest. De ongastvrije gastheer, de vrek die niets wil delen. Doe vooral niet alsof je thuis bent, lullig kind!

Nigel had zijn vader al achttien jaar niet meer gesproken. Hij had hem weleens zien lopen en dan had hij telkens de neiging gevoeld zijn verwekker aan te vallen en toe te takelen vanwege alles wat hij had veroorzaakt en hen had aangedaan. Zijn vader was de deurwaarder van zijn jeugdgeluk. Zijn schuldeiser. De man met schulden komt schulden innen bij zijn slachtoffers.

Maar nu, in zijn droom, lag zijn vader buiten op straat in zijn half-deels opgedroogde levensserum. Bloedgroep D van Duivels. Nigel liet zijn vader liggen en aan zijn lot over, want hij kon niet wachten om na achttien jaar weer dat huis te betreden, het huis met de grote tuindeuren, de piano, de antieke Franse meubels, de ruime badkamer met apart ligbad en aparte douche… het huis met zijn slaapkamertje. Met zijn moeder en broers was hij daar samen ongelukkig geweest vanwege de toorn van hem die daar nu eindelijk levenloos op straat lag. Dat was een geluk bij een ongeluk geweest. Dat ze elkaar hadden gehad. Maar zijn vader had het gevecht vier tegen een in z’n dooie uppie gewonnen…

Benieuwd was Nigel hoe het huis er nu van binnen uitzag. Hoewel zijn vader zijn hele leven lang een stoorzender was geweest, was Nigel nieuwsgierig wat hij allemaal van en over hem zou aantreffen, want Nigel wist nagenoeg niets over het leven van de laatste achttien jaar van zijn verwekker maar ook niet veel over de ware aard van zijn ouwe. Zou hij seksboekjes aantreffen? Liefdesbrieven? Foto’s van en met vrienden of zelfs met vrouwen? Of had zijn vader er rekening mee gehouden dat ze op een dag zijn huis zouden binnendringen en verkennen en had hij behalve honderden dozen met oude kranten en tijdschriften niets persoonlijks van aard bewaard, niets dat iets zou kunnen onthullen over zijn leven alleen in dat grote huis, zonder zijn gezin? Ja, daar zag Nigel hem wel voor aan: geen sporen achterlaten. Niets prijsgeven.

Maar in zijn droom zag het huis er van binnen beter – frisser – uit dan hij had verwacht. Gordijnen in zachte kleuren die uit de openstaande ramen leken te willen waaien. Alle ramen stonden open en alle deuren op kiepstand. Nigel had verwacht dat alles potdicht zou zitten en muf zou ruiken, ook vanwege de opeenstapeling van de dozen met oud papier. Waarom had de kostwinner die dozen nooit aan de weg gezet of naar het milieupark gebracht? Waren die dozen zijn gezelschap, zijn huisvulling?

Nigel vond inderdaad foto’s waarop zijn vader stond en zowaar een gelukkige indruk maakte. Foto’s met veel buitenlandse vrouwen, Afrikaanse en Aziatische vrouwen met hun vrienden of familie en blijkbaar maakte zijn vader daar deel van uit. Hij vond het toch wel geruststellend dat zijn vader, die zijn gezin nooit echt had gemist, blijkbaar gelukkige momenten had beleefd met andere mensen van wie hij ogenschijnlijk wel kon houden en die klaarblijkelijk zijn gezelschap wel op prijs stelden. Dat is dan toch een beetje minder treurig dan een vader en ex-echtgenoot die thuis in zijn eentje verpietert.

De badkamer was helemaal aangepast aan iemand die medisch niet helemaal in orde is, aan een bejaarde die veel hulpmiddelen nodig heeft om te kunnen douchen, zich te kunnen wassen en te kunnen poepen en plassen en de tanden te poetsen.

Maar wat een weelde dat zijn vader nooit meer thuis zou kunnen komen om de rust te verstoren, met name de emotionele rust, en de sfeer te bederven, de onveiligheid te waarborgen en iedereen angst in te boezemen. Het huis was eindelijk van zijn moeder, zijn broers en hem. Misschien zouden ze er wel weer met z’n viertjes gaan wonen. Zonder hem. Zoals het vroeger had moeten zijn…

*

Zoals zijn vader aan zijn einde was gekomen, verbaasde Nigel niets. Iemand had zijn of haar woede op senior bekoeld. Dat had Nigel als puber ook dikwijls gedaan. “Lag je maar al onder de groene zoden,” schreeuwde hij dan. Maar zijn vader bleef leven en kwellen. En leeft nog steeds.

Het was een nachtmerrie toen Nigel uit die wensdroom ontwaakte, met hoofdpijn…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen