Opname in psychiatrische inrichting

“Goedemiddag, mijnheer Danckaert. Mag ik Roland zeggen? Ik heb in uw wonderlijke blogs gelezen dat u graag getutoyeerd wenst te worden, dus ik neem aan dat je er geen bezwaar tegen hebt als ik je vanaf nu Roland noem. Ik ben trouwens N.S.B. Kogelpoetser, jouw psychotherapeut de komende weken of jouw DSM-5-stropop zoals jij ons in jouw wonderlijke blogs noemt. Wel leuk gevonden trouwens, DSM-5-stropop, alhoewel lang niet alle psychotherapeuten dit handboek als hun Bijbel beschouwen. Ikzelf ben niet zo’n handboek-gelovige.”

“Maar goed, Roland, iemand in jouw omgeving, iemand van wie we de identiteit niet mogen onthullen, heeft ons kenbaar gemaakt zich zorgen om je te maken en ons geattendeerd op jouw wonderlijke blogs, met name op de laatste paar blogs waarin je naar mijn mening inderdaad suïcidaal en verward overkomt, hetgeen voor ons een reden was om je op te nemen, te diagnosticeren en te behandelen. We vermoeden een narcistische persoonlijkheidsstoornis met kenmerken van borderline, psychose en een moeder-complex, maar dat gaan we aan de hand van therapiesessies uitzoeken en officieel definiëren en rapporteren in jouw medisch dossier dat overigens heel weinig vermeldt over jouw psychiatrische toestand of verleden, terwijl je zelf beweert dat je al 35 jaar worstelt met fobieën en naar mijn mening moeilijk te peilen en te bewijzen psychosomatische aandoeningen zoals daar zijn een zwakke lichamelijke weerstand, chronische uitputting en een verstoorde lichaamscoördinatie. Ik moest trouwens wel lachen, excuseer mij, toen ik in jouw laatste blog las dat je jouw blaasontstekingen een klote-probleem vindt. Leuk gevonden, hahaha.”

“Ja, ons is bekend dat jouw psycholoog, mevrouw Franssen geloof ik dat ze heet hé, van mening is dat je meer zou opknappen van een betaalde vakantie in een bordeel dan wel stripteasetent, maar je begrijpt dat we dit advies niet serieus kunnen nemen. Mevrouw Franssen heet ze geloof ik, hé, behandelt doorgaans de lichte gevallen, terwijl jij – zoals uit jouw wonderlijke blogs blijkt – duidelijk lijdt aan langdurige zware stoornissen en onder-behandeld bent. Mevrouw Franssen lijkt ons te zijn ingefluisterd door Goedele Liekens, maar dit terzijde.”

“Nou, beste Roland, onze eerste opdracht voor jou is om eens een blog, een stukje, te schrijven over iets dat jou blij maakt, over iets dat goed gaat in jouw leven. Ons is opgevallen dat je nogal bent gefocust op de ellende in je leven, op wat niet zo prettig is, en dat je nogal eens mensenhaat en maatschappijhaat etaleert die meen ik mevrouw Drayer van Vrij Nederland en mevrouw Witteman, werkzaam voor De Volkskrant, al eens in een artikel hebben beschreven, hetgeen mijns inziens getuigt van een helder inzicht en mensenkennis bij beide dames. Als je het stukje af hebt, laat je het me maar lezen. Je krijgt er een uur de tijd voor. Maar eerst laten we jou naar leuke plaatjes kijken, afbeeldingen met een positieve uitstraling zoals een zon en een wit strand. Als je deze opdracht hebt volbracht, krijg je een rondleiding door jouw isoleercel waar je de komende dagen even helemaal tot rust kunt komen, kunt ontprikkelen. Voor je claustrofobie hebben we wel een pilletje.”

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een vriendelijk verzoek

Geachte zeven kinderen van huurster,

Bij deze betuigen wij ons medeleven vanwege het aanstaande overlijden van jullie moeder, onze (illegale) huurster.

Wij zijn genoodzaakt jullie vriendelijk doch dringend te verzoeken om de bovenetage waar huurster vijftien jaar zwart is verbleven binnen twee dagen na haar overlijden leeg te ruimen, opdat wij de verdieping wederom zwart kunnen verhuren. Tevens wijzen we jullie erop dat binnen deze tijdspanne het pand in de originele staat moet zijn teruggebracht en nadien per ommegaande de sleutels van het appartement aan ons overhandigd dienen te worden.

Aangezien huurster de huur nog niet heeft opgezegd en een nieuwe (huur)maand is aangebroken, verzoeken wij jullie het huurbedrag à 450 euro vandaag nog contant te betalen.

Wij wensen jullie veel sterkte in deze voor jullie zware periode.

Met vriendelijke groet,

K.G.B. Willemsen en S.S. Winterhart.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Verzameld (broddel)werk

“Ik dacht dat ik Sjors het best kon laten kruipen in de kruipruimte van mijn huisje,” zei Suzanne die een verstandelijke beperking heeft. Haar baby, het onderkruipsel, werd door de Kinderbescherming uit de kruipruimte bij de voordeur geplukt, onder de stofnesten…

*

Het ergste van straatvrees en pleinvrees is dat je niet kunt doen wat je zou willen doen en dat je wordt overvallen door angst, paniek en de akeligste geestelijke en lichamelijke sensaties als je het toch doet. Ik ben iemand die er juist heel erg graag op uit gaat, die het liefst buiten is en van huis gaat. Maar ik ben de paniekaanvallen en angstaanvallen en de bijna dood-ervaringen na 35 jaar onderhand zo beu en ik ben zo uitgeput door het aangaan van de uitdagingen dat ik meer en meer binnen blijf, daar waar ik me verveel en opgesloten voel. Dus: het is binnen niet koosjer en het is buiten niet koosjer. Mijn lot in acht regels. Alsjeblieft dankjewel.

*

De (verboden) lust trapt af voor de wedstrijd tussen innerlijke onrust en gewetensbezwaren.

*

Door corona zou ik een partij willen oprichten TEGEN de Chinezen. Althans, een partij tegen Chinezen op markten met vleermuizen en slangen en tegen Chinezen die vleermuizen en slangen ter consumptie aanbieden of consumeren.

*

Gisteren, tijdens het corona-debat in de Tweede Kamer, zag ik Femke Merel van Kooten-Arissen namens haar eenvrouw-fractie debatteren met CDA-minister en vicepremier Hugo de Jonge, een van de snelste jongens en grootste gladjakkers van de Tweede Kamer. Hugo de Jonge die op maat gesneden is voor het politieke wereldje van maatpakken en stropdassen, mantelpakjes en hoeden, konkelen, verbloemen, liegen, halve waarheden, machtswellust, egotripperij, partijbelang boven welk ander belang ook en die vlotte babbel. Die voelt zich daar op Het Binnenhof als een vis in het water. Wat mij betreft een afschuwelijk type mens. Echt afschuwelijk. Precies zo’n figuur waardoor ons land nooit een beetje rechtvaardiger, meer gelijk, eerlijker, socialer en meer empathisch zal worden. Precies zo’n typetje waardoor de politiek van binnenuit nooit gezuiverd zal worden. Integendeel!

Tegenover hem stond Femke Merel van Kooten-Arissen, ooit een belofte bij de Partij voor de Dieren, een idealiste die lang niet zo zeker overkomt en zo welbespraakt is als de gladjanus aan wie ze een vraag stelde. Ik had meteen een zwak voor Femke, maar ik vrees dat het volk nooit massaal op haar zal stemmen. Daarvoor zijn haar standpunten te intelligent en te rechtvaardig en daarvoor zijn haar persoonlijkheid en performance te lief voor die keiharde politieke arena met al die enge, aangeharkte Ruttetjes en Wildersjes en Baudetjes en Popie Jopie Klavertjes, al die enge machtsgeile en harteloze nep-mensjes.

Roland Danckaert.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Inzetten op meer inzet

Ach, we zijn allemaal maar toevalstreffers…Roland Danckaert, blogger.

Prat op mijn goede inborst ga ik niet. Maar ik bezit die goede inborst nou eenmaal, die grenzeloze empathie en dat nijvere rechtvaardigheidsgevoel. En die enorme wilskracht.  En dus is dat het niveau waarop ik leef en waarop ik anderen zou willen krijgen en met anderen wil samenwerken. Johan Cruyff en George Best gingen ook niet bij de amateurs van De Derde Helft 5 spelen… En wilden niemand van dat elftal in hun team.

Prat op mijn niveau qua menselijkheid en filosofisch en psychologisch inzicht ga ik niet. Ik heb mezelf niet gemaakt en dus ook mezelf niet ontwikkeld. Ik werd geboren, zodoende was ik er en als je in het diepe wordt gegooid, probeer je te zwemmen en de overkant te halen. Dat is alles. That’s all folks! Eenmaal aan de overkant is de aard van het beestje de basis. Je loopt zoals je voeten staan…

Maar ik erger me wel aan confrontaties met mensen met een minder niveau, althans op het menselijke en analytische vlak. Qua wijsheid en waarheid, realiteitszin en relativeringsvermogen.

En vooral ook qua inzet. Ik kan alleen maar altijd mijn stinkende best doen en alles (willen) geven wat ik in me heb, tenzij ik motivatieproblemen heb natuurlijk (tegenzin is net als zin en lust ontzettend invloedrijk en veel-zeggend en bepalend). Dat was vroeger op school al zo. Ik begreep medeleerlingen niet die de kantjes eraf liepen en die niet het streven hadden om alleen maar tienen te halen. Je verdoet toch je tijd en je verkwanselt toch je talenten als je als doel hebt zo min mogelijk uit te voeren en te parasiteren (afkijken, overschrijven) op het werk en de arbeidsethos van een ander?!

Later, op het werk, was het ook zo. Sommige collega’s bleken alleen maar naar het werk te komen om zo min mogelijk te doen. Misschien hadden en hebben zij motivatieproblemen en zouden ze veel liever iets anders doen. Echter, ENORME TEGENZIN verwekt niet automatisch motivatieproblemen. Ik kan niet zeggen dat ik nou zo’n zin had om voor proefwerken te leren of om de roddelrubrieken te vullen, maar desondanks gaf ik vrijwel altijd alles wat ik in me had, totdat er wél onoverkomelijke motivatieproblemen kwamen (het kan heel lang goed gaan, totdat het op een dag toch fout afloopt). Wel grappig of gek dat ik vaak tussen haakjes zet wat ik het belangrijkste vind om te vermelden… Maar goed, doen we dat niet allemaal weleens? Het gezegde tussen twee haakjes houdt eigenlijk in: Let goed op en geef je goed rekenschap van wat ik nu zeg of net heb gezegd!

Geen inzet tonen en maar wat labbekakken vind ik echt verschrikkelijk. Ik hou van ambitie en ambities najagen. Met alles. Je best doen. Niet dat ik een perfectionist ben… Daar heb ik de rust en het geduld niet voor (hetgeen tot slordigheid en onafgemaaktheid – ruwe eindversies – kan leiden) en daarvoor wil ik te snel door naar het volgende: (te) snel dit afronden, want ik heb alweer inspiratie voor nog veel meer blogs! Mijn blogs verraden net als mijn huishoudelijke werk denk ik inzet en ambitie maar geen perfectionisme. En de ene keer is het beter dan de andere keer. Maar inzet is er altijd.

De Engelse auteur Max Beerbohm zei terecht: Alleen van middelmatigheid mag je verwachten dat het altijd op z’n best is.

Edoch, heel veel medeleerlingen van vroeger die weinig of zo min mogelijk inzet toonden, zijn goed terechtgekomen. Ik weet niet of ze op hun werk eveneens mee surfen op de inzet van anderen, net als vroeger op school, maar velen hebben eigenschappen en talenten die ik niet bezit: een vlotte babbel, zelfvertrouwen, netwerken, lijntjes uitgooien en niet bang zijn om iets te durven, om maar wat voorbeelden op te sommen. Bovendien is geld en de dikke auto die en het grote huis dat ze ermee kunnen kopen (status) dikwijls hun motivatiebron geworden. Materialisme als stok achter de deur. Pas toen er geld mee verdiend kon worden, werden ze wakker (en actiever of zelfs hyper-actief).

Ikzelf weet dat geld belangrijk is, maar ik heb er niks mee. Ik verfoei het bestaan van geld alsmede onze hele financiële wereld. Ik beschouw mezelf als een kunstenaar, als een artiest die alleen maar wil groeien als mens, wil leren en vooral wil scheppen, wil creëren. De grote mensenwereld – de maatschappij – is niet mijn wereld…  Ik drijf louter op creativiteit, moralisme, idealisme en (naasten)liefde…

Wie meent dat dit een narcistisch stukje is, moet mijn blogs maar eens lezen waarin ik zeer openlijk en uitvoerig zelfkritiek uit en mijn tekortkomingen uiteenzet… Wie doet mij DAT na 🙂 ?

Roland Danckaert.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Rebel without a sauce

Droom alsof je eeuwig zult leven, leef alsof je morgen zal sterven – Acteur James Dean (1931-1955).

Natuurlijk zou ik eeuwig willen leven. Ik droom ervan. Eeuwig leven. Eeuwig gelukkig zijn. Onschendbaar zijn. Iedereen gelukkig en pijnloos, iedereen van wie ik hou en die ik niet ken maar een goede inborst heeft en Het Paradijs nooit in diskrediet zou brengen.

Maar ik ben het lijden zat. Ik ben moe. De uitputting wordt steeds erger. De fobie vergroot haar macht en mijn lijf lijkt niet meer te herstellen van alle griepvirussen. Ik concentreer me dan maar op de successen en de blijdschap van mijn naasten, zodat ik niet de hele tijd met mijn neus bovenop mijn eigen lullige lot zit. Edoch, ooit moet een man, zelfs een strijder toegeven dat hij het niet meer aankan. Niet zo. Niet zoals het is. Niet als het nooit wordt zoals het zou moeten zijn.

Onschendbaar… Alleen vorsten en dictators zijn onschendbaar. Echter, slechts politiek onschendbaar (en in het geval van dictators, zolang ze de scepter zwaaien, met strafrechtelijke immuniteit). Het lijden en de dood kijken niet naar rangen en standen, naar status en welstand. Dat doen de maatschappij en daarmee de welvaart en de geldstromen wél.

Politieke onschendbaarheid en zelfs strafrechtelijke immuniteit zijn niet in staat lijden te voorkomen, tegen te houden. Ook koningin Juliana had een rot-huwelijk met een snert-vent. Ook Juliana werd ondanks haar politieke onschendbaarheid dement en had een visueel gehandicapte dochter. Ook prinses Beatrix verloor veel te vroeg een van haar drie zoons. Ook haar man, die geweldige, lieve en wijze prins Claus, werd ziek: klinische depressie en Parkinson. Ook onze huidige koning heeft problemen met zijn gewicht/gewichtsbeheersing, een van zijn broers veel te jong verloren, de ziekten van zijn vader moeten ondergaan en een auto-immuun-ziekte.

Is het een troost dat zelfs de rijkste en machtigste mensen niet aan het lijden ontsnappen, of is juist dat alles-zeggend over de ongenaakbaarheid van het lijden en dus van het bestaan?

Laatst, eindelijk, hoorde ik iemand op tv zeggen: “Het leven is ook erg, je gaat eraan dood.” Eureka! Hoera! Eindelijk iemand die (ook) erkent zoals het is.

Dat we het lijden meestal doorstaan, wil niet zeggen dat we er niet onder lijden en vroeg of laat niet aan onderdoor kunnen gaan. Hoeveel zelfdodingen wereldwijd per jaar? Hoeveel patiënten globaal aan de antidepressiva en op psychiatrische afdelingen van de ziekenhuizen?

Zelfs James Dean, mooie James, die zijn droom leefde/kon leven, ging te vroeg dood en dat op een nare manier. Alhoewel, je kan beter in een Porsche en met een gebroken nek sterven dan als psychiatrisch patiënt op het spoor of aan een touw in het trapgat…

Droom alsof je eeuwig zult leven, leef alsof je morgen zult sterven… Het geeft precies weer wat de mens probeert en hoopt en verlangt en zoals het leven is. De Contradictie. Droom (onsterfelijkheid en oneindig geluk) en werkelijkheid (sterfelijkheid en oneindig lijden).

De dichter Cees Buddingh zei of schreef: Wie verschil maakt tussen droom en werkelijkheid is nog niet voldoende wakker geworden. Volgens mij droomde hij toen hij zichzelf citeerde. Of de conclusie moet zijn dat ook de droom in werkelijkheid gedoemd is te mislukken… Of dat ook het leven – de werkelijkheid – een illusie is, de illusie van onze dromen…

Roland Danckaert.

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waarom moet mij dit overkomen?

Waarom ik?

Waarom zijn al dat onrecht en al dat onheil aan mij toebedeeld?

Daarom!

Waarom ik niet en al die andere even weerloze en onschuldige miljarden mensen wel?

Vraag ik ook waarom ik kinderen heb mogen krijgen – mooie, lieve kinderen – en de vrouw met de gigantische moedergevoelens niet?

Vraag ik waarom ik al een paar maal de liefde van mijn leven heb gevonden en de eeuwige zoekende en eenzame vrijgezel niet?

Waarom (ik)?

Omdat het leven zo is.  Verschrikkelijk en verrukkelijk, goddelijk en duivels.

Zelfs vredestichters en vredepleiters worden vermoord.

Omdat het leven zo is.

Omdat het zo kan gaan.

Zelfs wereldleiders en koningen sterven. De dood is de eeuwige alleenheerser die geen uitzondering maakt.

Omdat het leven zo is. Sommige mensen zijn hun hele leven gelukkig, anderen altijd down.

Omdat zelfs baby’s van een minuut oud kunnen sterven.

Zelfs in rampgebieden worden mensen verliefd.

Omdat het leven zo is.

Omdat zowaar in corona-tijd er mensen zijn die het geluk vinden.

Daarom ik.

Omdat mijn leven zo is…

Roland Danckaert

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De fatale afwijzing

Die ene afwijzing was de doodsteek voor haar onzekerheid.

De wezel werd voor één keer waaghals en werd door die jakhals tot prooidier gemaakt.

Die ene afwijzing was voor haar de beslissende aanwijzing dat ze niet mooi en sexy is.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen