Lachen om hypochondrie

Doordat ik me door de trauma’s en stress altijd gammel voel – lichamelijk, maar ook geestelijk – heb ik hypochondrie ontwikkeld, ook een soort angststoornis. Bij hypochondrie ben je voortdurend bang dat je ernstig ziek bent en interpreteer je signalen van je lichaam en geest verkeerd. Het is nog net niet inbeelden dat je kanker hebt of een hartaanval krijgt, maar het zit er niet zo heel ver vandaan.

Dat is geen lachertje. Je bent nooit meer onbezorgd, onbekommerd, je hebt weinig fiducie in je lijf en gezondheid. Je bent voortdurend ongerust en dat verergert dan weer je stress en spanningen. Zo blijft de welbekende vicieuze cirkel ijzersterk.

Maar ieder nadeel heeft z’n voordeel. Johan Cruijff wist daar alles van. Nu hij dood is, heeft hij geen last meer van zijn kanker en krijgt hij niets mee van dat kinderachtige gekrakeel over de naamgeving van de Amsterdam ArenA dat natuurlijk allang de Johan Cruijff Arena had moeten heten, zoals Schiphol allang tot Johan Cruijff International Airport had moeten worden gedoopt. Als Paul McCartney ooit sterft – en die kans is best aanzienlijk – dan zal een van de voetbalclubs in Liverpool of een luchthaven in Londen vast en zeker binnen een mum van tijd naar deze grootmeester van de popmuziek worden vernoemd. In Engeland doen ze daar niet zo moeilijk over.

Maar goed: ieder nadeel heeft z’n voordeel. Ieder voordeel dus ook z’n nadeel, maar dat klinkt minder hoopgevend, ook al is het hartstikke waar.

Welnu, het voordeel van hypochondrie is natuurlijk dat je er nooit te laat bij bent! Je bent altijd op tijd bij de dokter! En je sponsort zijn/haar/hun golfclub-abonnement! Goed, de gezondheidszorg zal Rutte een zorg zijn – iedereen moet volgens zijn slag mensen voor zichzelf zorgen – maar als hypochondrie-patiënt maak je iedere week mee hoe goed de zorg hier nog altijd is geregeld. Ik heb bijvoorbeeld al zeker twintig keer bloed mogen prikken in evenzoveel jaren en het bloed was altijd goed. Die mensen van het lab verrichten prachtig werk! En ik mag dan wel constant menen dat ik met anderhalf been in het graf sta, maar door de cholesterol-verlagende boter en het vetvrije frietvet ben ik er nog steeds! Lang leve de doodgravers, want als de grafdelvers het lang volhouden, dan is dat toch een maatstaf voor de gemiddelde leeftijd van de doden op een kerkhof. You have to urn your life…

Ik kraam de laatste paar regels onsamenhangende onzin uit, geef ik toe. Ik denk dat ik dement begin te worden. Morgen toch maar weer even een afspraak maken bij mijn huisarts. Ook weer een voordeel van het hebben van hypochondrie: je bouwt een hechte band op met je witte jas. Komt altijd goed van pas!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nieuws over Amerika

“Sinds Trump aan de macht is, worden 5000 mensen per dag het land uitgezet,” zegt de Amerikaanse toeriste in Amsterdam. “Je kan in een mall (winkelcentrum, RD) worden aangehouden en als je niet de vereiste papieren hebt en dus illegaal in Amerika bent, dan word je onmiddellijk op het vliegtuig gezet. Vaak gaat het om mensen die al jaren in de VS wonen en zelfs werken, en die er een gezin hebben.”

“De president heeft een speciale politie-eenheid in het leven geroepen om de illegalen op te sporen en uit te zetten,” vervolgt de toeriste uit Alabama. “Maar deze ‘agenten’ zijn niet echt gekwalificeerd en opgeleid en worden daarom gehaat door de echte cops. De sfeer in het land is slecht sinds Trump aan de macht is.”

Als we verder praten, vertelt de toeriste dat ze onlangs iets heeft meegemaakt dat heel bizar is. “Ik woon in een appartement. De bovenburen waren heel erg aan het ruziën en maakten veel lawaai. Toen heeft mijn onderbuurman met zijn pistool naar boven geschoten, dus door zijn plafond en mijn vloer en plafond. Als ik toevallig op die plek had gezeten of gestaan, dan was ik misschien dood geweest. Maar ja, bijna iedereen heeft er een geweer of pistool. De verleiding om bij woede en/of irritatie je vuurwapen te gebruiken, is groot.”

Amerika, het land van de onbegrensde (‘onmogelijke’) mogelijkheden…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Top 20 meest irritante BN-ers

Na een paar lijstjes te hebben gemaakt van/over bekende Nederlandse mensen die ik bewonder of leuk vind nu een ranking van ‘mijn’ grootste eikels en trutten, van BN-ers (op het moment van publicatie nog in leven) die ik het meest irritant en het minst inspirerend vind.

Niet per se slechte mensen natuurlijk, maar het is gewoon een kwestie van persoonlijke smaak.

Geniet (indien mogelijk) van mijn top 20 in willekeurige volgorde. Het gaat om mensen die wat mij betreft niets of weinig liefs, sympathieks of leuks hebben. Ik hou van zachtaardige, empathische mensen.

Overigens baseer ik mijn oordeel en mening louter op hun media-optredens. Ik ken ze niet persoonlijk.

1). Elma Drayer. Columniste en journaliste met een keiharde uitstraling. Komt op tv en in interviews steevast over als iemand die klaar is voor de aanval en haar eigen mening zal verdedigen als een fort dat dreigt te worden bestormd. Op Wikipedia staat dat ze Republikein en atheïst is. Dat hebben zij en ik dan toch met elkaar gemeen…

2). Rutger Castricum. Net als iedereen van GeenStijl en PowNed – inclusief Dominique Weesie en Jan Roos – vind ik deze terror-verslaggever gewoonweg een rechtse hufter. Je kan ook rechts zijn en geen hufter, maar zij zijn allen rechtse hufters. Stijlloos, met weinig innerlijke beschaving en op een barbaarse en onbeschofte, perverse en sardonische manier brutaal.

3). Hans Wiegel. Waar zijn tijdgenoten en oud-collega’s Ruud Lubbers en Dries van Agt later steeds meer menselijke en empathische trekjes vertonen, daar blijft deze poseur een ordinaire, rechtse bal (maar dan ordinair op een deftige/bekakte manier). Is nog altijd even ijdel als vroeger. Ik kan hem zelden of nooit betrappen op wijsheid en een briljante visie.

4). Patty Brard. Do I have to write more??! Maakt en krijgt met bijna iedereen ruzie en meent dat ze het gelijk altijd aan haar kant heeft en de wijsheid in pacht heeft. Zeer kritisch op anderen, nauwelijks op zich zelf. Valt bij SBS6 vooral op door haar hysterische en melodramatische bijdragen aan simpele shows voor mensen zonder IQ.

5). Jort Kelder.  Net als zijn vijand Brammetje Moszkowicz een ijdele, rechtse snob. Je kan ook rechts zijn zonder overdreven snobisme en ijdelheid, maar Kelder heeft wat mij betreft niets wat innemend is, zelfs niet een klein beetje.

6). Willibrord Frequin.  Deze Arnhemmer is alweer zo lang van de buis dat hij eigenlijk al geen BN-er meer is, maar ik moest hem toch even in dit lijstje – waarmee ik veel vrienden zal maken – opnemen. Nooit zo’n achterdochtige, gefrustreerde en onsympathieke eikel gezien en gehoord. Probeert mensen altijd weer te kleineren. Gaat er voortdurend met twee gestrekte benen in. Waarschijnlijk is hij daar apetrots op.

7). Sylvia Witteman. Columniste zonder enige diepgang en visie. Het type dat anderen optrommelt om haar vijandjes klein te krijgen, maar dat nooit naar boven zal durven te schoppen.

8). Ebru Umar. Schept er genoegen in om mensen met haar schrijfsels en tv-optredens te schofferen. Komt nimmer redelijk over. Valt niet normaal mee te discussiëren. Als ze tegen je is, dan kan ze het niet opbrengen om naar je te luisteren en je uit te laten praten. Dan valt ze je aan als een moordzuchtige leeuwin. Vermoedelijk vat ze dat op als een compliment.

9). Thierry Baudet. De grootste gladjanus en engerd onder de politici. Zelfs René van der Gijp viel het op. Een gladdere versie van Geert Wilders.

10). Geert Wilders. Als je het over de duvel hebt. Dat hij slaapt als een roos en meteen in slaap valt zodra zijn hoofd het kussen raakt (gelezen in een vrij recent Libelle-interview) vind ik knap, voor iemand die zo wordt bedreigd en bewaakt/beschermd. Zijn strijd tegen de hele islam en moslim-cultuur vind ik stuitend, zinloos en griezelig. Overigens vind ik de radicale, fundamentalistische moslims die hun religie gewelddadig interpreteren en uitvoeren natuurlijk nog veel erger en wel degelijk een enorme bedreiging voor de wereldvrede. Maar ik ben net zo goed bang voor topbankiers, neo-liberalen, SGP-ers, leiders van multinationals, pedo’s, motorbendes, zware drugscriminelen en ga zo maar door… De een omdat hij crimineel is, de ander vanwege wan-visies.

11). Rutger Hauer. Over engerds geschreven… Speelde vaak de rol van psychopaat, maar lijkt er soms echt eentje te zijn. Lachte in een tv-interview een stotterende presentator, die bovendien enorm groot fan van hem was, heel gemeen en ziekelijk uit. Sindsdien kan ik die man niet meer luchten of zien.

12). Henk Kamp.  VVD-politicus die door veel met de ogen te knipperen glashard liegt als je het mij vraagt. Een volgens mij harteloze, meedogenloze man.

13). Gerrit Zalm. Ach, zou het toeval zijn, alweer een VVD-kopstuk?! Die man was naar mijn mening alleen maar geïnteresseerd in zichzelf en zoals alle VVD-ers in de economie en het belang van de elite. Maar misschien nog minder erg dan Diederik Samsom en Wim Kok die nota bene als PvdA-ers het socialisme naar de verdommenis hebben geholpen. Onvergeeflijk.

14). Johan Derksen. Jazeker, deze voetbalcriticus durft te zeggen waar het op staat, maar slaat daar iedere keer weer in door en demoniseert bepaalde mensen tegen wie hij iets heeft. Vermoeiend zoals hij iedere keer weer met zijn mening te koop denkt te moeten lopen. Het ouderwetse type voetbaljournalist van bluf, sterke verhalen, macho-gedrag en seksisme. Heeft niets dat me aanspreekt.

15). Hugo Borst. Heel mooi dat deze voetbaljournalist, presentator, columnist en schrijver (veelzijdigheid kun je hem niet ontzeggen) vanwege de situatie van zijn eigen moeder opkwam voor de verpleeg- en ouderenzorg, maar ik vind hem een ontzettend arrogante kwast die de wereld weleens even zal uitleggen hoe het allemaal in elkaar zit. Lijkt zich altijd superieur te voelen. Misschien legt hij dat zelf uit als het hebben van veel zelfvertrouwen. Oud-doelman en voetbalanalist Ronald Waterreus – die altijd alles alleen maar door een PSV-bril en anti-Ajax-bril bekijkt, en trouwens ook zo’n arrogante sukkel – kroop altijd in de kont van Borst toen ze nog samen bij Studio Voetbal zaten. Weerzinwekkende mannetjes. Gert-Jan Verbeek, ook zo iemand, met z’n vogelverschrikker-gezicht.

16). Fatima Moreira de Melo. Deze ex-hockeyspeelster, pokeraar en presentatrice komt op mij over als een enorme bitch. Ook zo iemand bij wie het lijkt alsof ze de hele wereld bij voorbaat aanvalt: een menselijke tankauto. Ik weet niet, er is iets aan haar dat me enorm tegenstaat, altijd al. Iets van opportunisme wellicht. Soms is het gewoon een gevoel dat je bij iemand hebt. Een gevoel dat je niet of heel moeilijk kunt omschrijven.

17). Harry Mens. Niet de rijkste maar wel de grootste kapitalist en materialist onder alle kapitalisten en materialisten. Althans, die indruk maakt hij op mij. Heeft niets wat ik sympathiek, warm of menselijk vind. Kan bovendien voor geen meter presenteren, en lijkt en kijkt altijd hartstikke duf en moe. Nee, geen inspirerend mens… Maar dat vind ik van de Lachende Boeddha, Erica Terpstra – verdomd, alweer een VVD-er – ook. Die is me dan weer veel te eenzijdig opgewekt. Bovendien heeft ze een rotkop, vind ik. Okay, dat mag nooit een argument zijn, maar ik vind het wel, nou eenmaal!

18). Jeroen Pauw.  Ik twijfelde of ik niet Humberto Tan – die andere stalkshow-host – moest kiezen vanwege diens gemaakte en gladde gedrag op tv, maar Pauw uitte in interviews zulke onsympathieke ideeën over vrouwen en kinderen, dat ik toch maar voor hem heb gekozen. Ik kan niet naar die zelfingenomen man met dat duffe hoofd kijken… Heeft totaal niets wat ik ook maar een beetje innemend vind. Al zal helemaal niemand wakker liggen van en aanstoot nemen aan mijn opinies, ik denk er gewoon zo over en schrijf het met plezier en overtuiging op. Oh zeker, op mij valt ook genoeg aan te merken!

19). Chris Zegers. Ik krijg altijd de indruk dat hij met veel coke, een eeuwige nep-lach en andere middelen een depressie en gebrek aan zelfvertrouwen en levensgeluk verbloemt en onderdrukt, maar hoe dan ook: niets aan deze man vind ik aangenaam of leuk. Geen warmte, geen zachtaardigheid, geen diepzinnigheid… Louter gebakken lucht. Reist wel lekker de hele wereld over. Maar ik kan er niet naar kijken, in tegenstelling tot Floortje Dessing naar wie ik heb leren kijken, die ik heb leren verdragen en die met haar thema ‘afgelegen plekken’ een gat in de tv-reisjournalistiek heeft geboord. Ik haat reisprogramma’s die vooral inzoomen op de hipste tentjes en coolste activiteiten.

20). René Froger. Net als Waylon, Anouk, Jeroen van der Boom en Ilse DeLange een arrogante patjepeeër. Mensen die een bepaalde charmante kwetsbaarheid en authenticiteit missen.  Ze komen op mij allemaal zo geforceerd en gemaakt positief en vrolijk over…  Niet naturel, ‘onvolledig’ zelfs. Moeilijk onder woorden te brengen voor wie dit gevoel niet deelt.

Trouwens, de mensen die ik niet prettig vind, probeer ik zoveel mogelijk te ontwijken. Ik ben niet het type dat juist gaat kijken om zich ‘lekker’ te ergeren. Ik stem liever af op programma’s, politici en presentatoren die ik inspirerend en fijn vind.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Er zit niets anders op…

Vaak zit er niets anders op dan het te (moeten) ondergaan…

Heel veel tragedie en ellende is onoverkomelijk.

Dan zit er niets anders op dan je gewillig of ongewillig naar de slachtbank te laten leiden…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Niet goed wijs

Laat je niets wijsmaken, anders word je alleen maar dommer.

De mensen die niet goed wijs zijn, menen de wijsheid in pacht te hebben…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lachen met frustratie

Ik ben een van die vele mannen met erectieproblemen (ontstaan na mijn Grote Inzinking toen ik 22 was en de laatste jaren zeer verergerd).

Trouwens, onderschat niet het aantal vrouwen met seksuele problemen zoals een droge of veel te gespannen en daardoor ‘gesloten’ vagina…

Kijk, een man die hem niet omhoog en stijf krijgt, dat wordt meteen gelinkt aan niet kunnen presteren. Kortom: aan falen. Maar een vrouw die te droog blijft, daarover wordt veel minder badinerend en lacherig gedaan. Van een impotente man wordt gezegd dat hij zijn mannelijkheid kwijt is, maar van een droge kut wordt niet beweerd dat ze haar vrouwelijkheid heeft verloren.

En ja, natuurlijk is penetratie niet het enige als het om seks gaat, maar (semi-)impotent zijn, is toch ontzettend vernederend en frustrerend, zeker wanneer je een fijne, vaste partner hebt, de medicijnen niet aanslaan en wat voor oefeningen dan ook niet of onvoldoende helpen. En al helemaal als je seks (inclusief penetreren) eigenlijk heel erg lekker en belangrijk vindt. En dat mag je belangrijk vinden, want het is gewoon lekker, ontspannend, bevredigend en een ‘must’. Het maakt daarmee een belangrijk deel uit van je (seks)leven. Fijne seks is gezond!

De meeste mannen lopen er niet mee te koop dat/als ze een werkloze of luie lul hebben, een nietsnut-pik bezitten. Je zal iemand die zichzelf voorstelt in een tv-quiz niet horen zeggen: “Ik ben Peter, boekhouder, gelukkig getrouwd en impotent.” Ik zou trouwens wel eens willen meemaken hoe zo’n Astrid Joosten dan zou reageren. Volgens mij moet die dan gereanimeerd worden. Ik vind haar altijd zo porseleinkast-achtig  voorzichtig en zo truttig beleefd/netjes. Maar misschien is ze in bed wel net zo ordinair als Patty Brard op tv, wie zal het zeggen.

De Vlaamse schrijver Herman Brusselmans – net als ik een angststoornis-patiënt – komt er rond en recht voor uit dat hij semi-impotent is hetgeen waarschijnlijk betekent dat er wel bloed naar zijn spermaspuit vloeit, maar onvoldoende om (steevast) naar binnen te kunnen dringen.

Als je een lieve vrouw hebt, dan pikt ze dat. Maar als man ervaar je het niet kunnen leveren toch iedere keer als een groot onrecht dat je is aangedaan. Maar helemaal geen seks meer bedrijven, is meestal evenmin een optie. Vandaar dat Herman zich op het beffen heeft toegelegd. Hij heeft dan ook meer haren op zijn tong dan op zijn hoofd en we weten allemaal dat deze auteur een organisch douche-gordijn op zijn kop heeft, al ziet hij er desondanks erg ongewassen uit (maar mogelijk blijft hij aan de droge kant van de douche – voor het gordijn – staan). Als Herman dronken is, dan beft hij met twee tongen. En als hij de Bijbel leest, dan beft hij in tongen.

Het is natuurlijk wel de beste anti-conceptie die je kan bedenken, impotent zijn! Een vrouw die vies is van condooms en de pil niet wenst te slikken of gewoonweg vies is van lullen, moet een impotente man nemen. Hij kan nochtans altijd nog een voorbind-dildo om zijn middel doen en haar met kunst en vliegwerk nemen, al zullen er weinig dames zijn die dat opwindend vinden.

Ik schat zo in dat er meer mannen zijn die het geil vinden als de vriendin of vrouw zo’n voorbind-pik om doet om hem eens lekker anaal te nemen. Er zijn nu trouwens voorbind-pikken op de markt met sperma erin die eruit schiet na een minuut of 10 (deze dildo komt nooit te vroeg klaar). In Engeland is voor het eerst een vrouw zwanger geworden van een man met voorbind-dildo (met sperma).

Van condooms werd ik trouwens altijd acuut impotent. Al tijdens het openmaken van die verpakking, met je tanden, werd mijn erectie bloedeloos (terwijl mijn tandvlees ging bloeden). En dan dat eroverheen rollen… Mijn pik was dan al slapper dan het stinkende rubbertje!

Eigenlijk vind ik het wel heerlijk – niet seksueel opwindend maar geestelijk lekker – om zo open en bloot over seks te schrijven, zeker in deze tijd waarin er niets meer lijkt te bestaan tussen een Calvinistische preutsheid en kunstmatige polderporno.

Taboes doorbreken, gaat me goed af. Althans, taboes aansnijden die doorbroken zouden moeten worden maar dat toch niet worden…

De geschokte en boze reacties van de hypocriete, preutse kutten en eikels vind ik dan buitengewoon bevredigend, daar kan geen penetratie tegenop. “Wat moeten zijn vrouw en kinderen hier wel niet van denken. Zielig voor ze.” Flikker toch op!

Zie je wel, sommige dingen zijn toch nog lekkerder dan seks! Daarom probeer ik al schrijvende zo vaak mogelijk te shockeren! Het is allemaal compensatie. Het zijn allemaal Freudiaanse woorden! Haha, het is nog waar ook: het is allemaal een afreageren omtrent mijn containerschepen vol met frustraties. Knuffelen, vingeren en beffen mag ik ook al allemaal niet. De Grote Schaarste! En ja, ik wil best naar een seksuologe, maar niet om te praten. Alleen als ze mijn kont ook echt wil likken! Lijkt me zalig!

Toch wou ik dat mijn pik ook reuma kreeg, net als de rest van mijn lijf. Dan werd-ie misschien weer eens stijf.

Nou, ik heb mijn best gedaan om er iets leuks van te maken, maar eigenlijk valt er niet veel te lachen met zo’n frustrerend probleem. Ik krijg er dan ook een stijve in plaats van een slappe lach van…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De 10 overleden BN-ers die het meest worden gemist

Televisie kijken, is voor mij altijd al een heel fijn en nuttig tijdverdrijf geweest, vroeger en nu. Soms heb je net zoveel of meer aan iemand van tv als/dan aan iemand in je directe omgeving. Gelukkig zijn er nog altijd best veel leuke, talentvolle en inspirerende BN-ers, zoals wat mij betreft Marianne Thieme, Ellen ten Damme, Guido Weijers, Emile Roemer, Freek de Jonge, Jesse Klaver, Joost Prinsen, Stef Bos, Rob de Nijs en Linda Hakeboom.

Hieronder evenwel een lijst van de tien overleden BN-ers die ik (nog steeds) erg mis. In willekeurige volgorde.

1). Jos Brink. Iemand die hilarische televisie kon maken en ontzettend geestig was, maar die tevens heel diepzinnig kon zijn. Ik heb ooit de eer gehad om Brink en zijn partner Frank Sanders te interviewen, en dat vond ik ontzettend fijn om te doen. Een leuk, sympathiek stel, helemaal naturel, zichzelf. En dat in een wereld waarin steeds minder mensen en dingen naturel zijn, alles gemanipuleerd, voorgekookt en in scène gezet wordt. Van Jos Brink was er echt maar één. Een extra unieke persoonlijkheid. Als ik straks in de hemel voor het eerst de tv aanzet, dan hoop ik dat Brink erop is.

2). Robert Long. In zijn beginjaren op tv was Long heel rebels, recalcitrant en uitdagend, later werd hij een heel gezellige en zeer ontspannen gastheer van tv-spelletjes als ‘Tien Voor Taal’. De koning van de verhalende liefdes- en levensliedjes. Had een prachtige zangstem. Zoals alle grote, échte sterren geboren om op te treden en voor de camera te staan en juist dan te pieken en te genieten. God, wat mis ik Long al lang!

3). Johan Cruijff.  Op het moment van schrijven nog niet zo lang dood, maar natuurlijk een zeldzame icoon, niet gestudeerd maar toch zo levenswijs, streetwise eigenlijk. Was vaak onnavolgbaar, op het veld en als coach en analist. Dacht sneller dan dat hij kon spreken. Dacht ook in het veld sneller dan de anderen, en had veel te rappe bewegingen voor zijn tegenstanders. Volgens mij een ontzettend eigenwijze hark die erg in kampen dacht en leefde (je was voor of tegen hem), maar hij had wel echt een eigen visie en vaak was die visie geniaal, te geniaal voor anderen om te kunnen begrijpen en waarderen. Ook Cruijff was een exceptioneel uniek mens.

4). Wim Brands. Pleegde helaas zelfmoord, maar was de zeer bevlogen presentator van het VPRO-interviewprogramma ‘Boeken’. Zo nu en dan had ik best wel wat aan te merken op zijn interviewstijl en bewoordingen, maar nu hij er niet meer is, blijkt dat hij onvervangbaar was, is en blijft. Het genoemde programma bestaat nog steeds, maar is de helft minder interessant en aangenaam geworden om naar te kijken. Ik wou dat hij uit de dood kon opstaan en zondag gewoon weer, als vanouds, schrijvers zou interviewen met zijn ongeëvenaarde oprechte interesse en aanstekelijke enthousiasme.

5). Prins Claus. De echtgenoot van prinses Beatrix toonde zich een wijs en betrokken mens die ondanks zijn functie en status authentiek durfde te zijn, onconventioneel. Was een empathische man die oog had voor de zwakkeren in de samenleving en voor de mensen in de wereld die het minder goed hebben getroffen. Ik had een zwak voor prins Claus, op basis van wat ik van hem zag, las en hoorde.

6). Godfried Bomans. Een zeer spitsvondige, geestige schrijver en tv-persoonlijkheid die zichtbaar genoot van zijn eigen grappige bedenksels en hersenspinsels. Inventief als het ging om het bedenken van grappen. Intelligente humor. Had zoals de meeste ‘clowns’ ook een zeer ernstige en trieste kant. Zijn grappige kwinkslagen worden zeer gemist, vind ik.

7). Willem Ruis. De ultieme showman, ontzettend gedreven. Zette de grote shows op de kaart. Pakte en durfde alles aan. Humoristisch, ad rem, spontaan, gepassioneerd, geestdriftig, menselijk en enthousiast. De enorme energie die hij uitstraalde, was haast ongekend. Van een tamelijk simpele spelletjesshow maakte Ruis een ware happening. Gaf zijn kandidaten echt het gevoel dat hij van ze hield en hen de hoogste prijs werkelijk gunde.

8). Joop den Uyl. Niet alles wat hij besliste en wilde, pakte even goed uit, maar welke politicus is wel foutloos, volmaakt, ideaal en alleen maar briljant? Ik was nog maar jong toen Den Uyl aan het bewind was, maar reeds als jong mens zag en hoorde ik hem graag praten. Ik geloofde zijn betrokkenheid, passie en idealisme. Misschien sprak hij me ook wel aan, omdat ikzelf een idealistische, sociale, linkse rakker blijk te zijn. Wat mij betreft, heeft de PvdA nooit meer zo’n authentieke leider gehad. Marcel van Dam vind ik overigens ook heel goed. Die leeft gelukkig nog (op het moment van publicatie).

9). Ko van Dijk. Mede door deze toneelspeler/acteur wilde ik als kind toneelspeler worden en schreef ik op de lagere school humoristische toneelstukjes die ik zelf (en soms met anderen) opvoerde. De harde, barse stem van Van Dijk klonk als de grootste, zwaarste kerkklok en zijn sprekende mimiek vond ik heerlijk. Ik heb eigenlijk nooit meer een Nederlandse acteur gezien die ik zo geschikt vond voor zijn/haar vak en die me zo aansprak. Ko van Dijk had iets speciaals, iets extra’s. Alle echte, grote sterren bezitten die extra gave, die aparte dimensie.

10). Koningin Juliana. De enige vrouw in dit rijtje. Een ontzettend markant mens die als koningin weleens wat eruit floepte en on-adellijk emotioneel kon reageren. Dat vond ik schitterend. Was als mens spiritueel – tegenwoordig is haast iedereen spiritueel, vooral vrouwen – en er wordt gefluisterd dat ze bi-seksueel was en op z’n minst gevoelens had voor een vrouw. Wel stoer, interessant en spannend, zo’n koningin. Leek veel dichter bij de mensen te staan dan haar dochter en opvolgster Beatrix die veel meer pragmatisch regeerde en afstandelijker en adellijker overkwam. In het Koninkrijk van de doden is Juliana mijn koningin!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen