Je moet over alles grapjes kunnen maken

Toen we in Jeruzalem waren en we ’s nachts omhoog keken, zagen we allemaal Joden-sterren! Nee, niet uit de familie Barend en De Winter! Die stralen alleen op televisie! Maar ze vallen nooit!

Er waren ook Duitsers van 100 jaar en ouder. Die kregen bij het zien van al die Joden-sterren heimwee naar 1939-1945. Al die mooie herinneringen aan Hitler kwamen weer naar boven bij ze! Die goeie, ouwe tijd!

Trouwens, die Joden hebben na die oorlog wel als porno-konijnen gefokt, hé? Ze waren bijna uitgeroeid en nu bewonen ze niet alleen een heel land dat ze niet willen delen maar vind je ze overal ter wereld. De keppel-fabrikant beleeft gouden tijden! Die Joden hebben de schade eens flink ingehaald, zeg. Tja, dat krijg je met die geile pijpenkrullen, hé?

Weet je waarom de Joodse overlevers van de oorlog zich zo goed kunnen concentreren? Ja, ik weet dat het een inkoppertje is… Inderdaad, omdat ze zo lang in een concentratiekamp hebben gezeten!

Niet leuk natuurlijk dat ene Otto de gaskamers had overleefd en in 1946 alsnog omkwam door een gaslek in zijn appartement… Da’s gewoon botte pech. Ja ja, Groningers, ik weet dat jullie het nog slechter hebben getroffen met dat gas. Zeur nou maar niet zo. Jullie zijn trouwens toch niet te verstaan. Volgens mij tast dat gas het spraakvermogen aan…

Sommige Duitsers vinden AuschWITZ trouwens nog steeds de beste grap die de Moffen ooit hebben gemaakt! Und das ist kein Witz, Fritz!

Mij nu niet betichten van antisemitisme, want ik ben nota bene voor Ajax, een club die groot is gemaakt door de Joden. Ik heb nooit het leger in gewild, meer omdat ik een schijtluis dan een pacifist ben én omdat ik van een centimeter afstand nog geen ree kan raken met mijn geweer. Maar voor Ajax zet ik alle bommen en granaten in, want als voetbal oorlog is, dan ben ik op en top frontsoldaat! Ik roei in mijn eentje al die kakkerlakken en gloeilampen uit!

Onderweg naar het ziekenhuis keerden we aan bij een pleisterplaats. De wond bleef namelijk maar bloeden. En de naaister op de veerboot heeft de oversteek gemaakt, het is maar dat u het weet!

Over mijn pleinvrees maak ik ook grapjes, hoor. Zeker! Ik ben zo’n angsthaas, dat ik zelfs bang ben voor mijn fobieën! Ik kwam laatst een angsthaas tegen op het marktplein en toen dat beest zag hoe bang ik was, voelde het zich voor het eerst zo sterk als een beer en zo moedig als een leeuw. Vergeleken bij mij is een angsthaas een roofdier! Dat ben ik in bed overigens ook, als ik op een lekker dier lig! En als er geen beestachtig lekker ding voorhanden is, dan ruk ik mezelf tot bloedens toe af. Trekpleisters bij de hand!

 

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ziek door jeugdtrauma’s

Ik heb me zoveel laten wijsmaken door professionele en niet-professionele wijsneuzen die met groot zelfvertrouwen en grote zekerheid onwaarheden verkondigden (en als waarheid verkochten) en de verkeerde conclusies trokken (terwijl ze concludeerden dat ze het bij het rechte eind hadden)…

Als je zoals ik in de psychosomatische en psychische lappenmand zit als gevolg van allerlei ongunstige ontwikkelingen tijdens je jeugd + de ijzeren vicieuze cirkel en neerwaartse spiraal, dan menen bijna alle mensen dat je a). je jeugd niet hebt verwerkt en dus aan het verwerken moet slaan en/of b). jezelf ziek houdt door in de slachtofferrol te blijven hangen.

Echter, er is nog een mogelijkheid, en dat is met mij gebeurd. De stress en spanningen hebben iets blijvend en onherstelbaar verstoord, kapot gemaakt. Geestelijke slijtage, net als bij bijvoorbeeld dementie of bij slijtage van de gewrichten door zwaar werk of topsport. Oftewel: het effect van de emotionele onrust op het individu vanaf de onschuldige jeugdjaren.

Het heeft dan geen enkel nut om te gaan zitten verwerken, omdat daar de oplossing niet (meer) ligt, evenmin als de oorzaak van de huidige malaise. Het zou tevens verkeerd zijn om mezelf of mijn houding te willen veranderen, want ook daar ligt niet de sleutel. Aan slijtage, blijvende handicaps, chronische ziekten en geestelijke breuken doe je immers weinig.

Daar komt bij dat de actuele omstandigheden niet optimaal en ideaal kunnen zijn voor de genezing en revalidatie. Niet doordat ik er niet in slaag om betere omstandigheden te creëren, maar omdat je nou eenmaal ook te maken hebt met grenzen, beperkingen, onmogelijkheden, begrenzingen, verse stress en tragedies (niet alleen direct bij jezelf, maar ook van mensen van wie je houdt) en onverbiddelijke, stugge rot-situaties/weerbarstige nare omstandigheden.

Zeker, je kunt de schade enigszins beperken en nog erger proberen te voorkomen, maar in dit geval blijkbaar nooit helemaal herstellen.

Zulke grote trauma’s en zulke nare gevolgen van die trauma’s kun je nooit helemaal verwerken, maar bij mij is het volgens mij niet zo dat ik ziek word gehouden door onverwerkte emoties. Of dat ik mezelf ziek houd door in een slachtofferrol te kruipen en/of niet beter te willen worden. Of door nu domme dingen te doen die het genezingsproces blokkeren.

ZIEK MAAR STEEDS MEER IN BALANS

Als er nu weer heel erge dingen zouden gebeuren, dan is het gedaan met me. Dat is een grote waarschijnlijkheid.

Maar omdat gedurende het afgelopen anderhalf jaar heel veel in 2010 ontketende nieuwe stressvolle situaties zijn beëindigd (en ik dus in rustiger vaarwater ben gekomen: de tijd heelt veel wonden) en er sinds vorig jaar tot dusver weinig heel erg ingrijpende dingen zijn bijgekomen, gaat het best goed met me, vooral ook omdat ik het vorig jaar echt goed in de praktijk heb kunnen brengen om meer in het Hier en Nu te leven en ervan te genieten. Ik geniet bewuster en intenser van veel kleine, alledaagse genotjes – zoals muziek luisteren, mooie boeken lezen, vriendelijkheid en lekker eten.

Dat is een heel fijn gevoel. Maar dat dank ik dus mede aan het feit dat veel stress-situaties zijn verouderd en verjaard en er weinig nieuwe vervelende ontwikkelingen hebben plaatsgevonden. Is dat vroeg of laat wel weer het geval, dan ben ik in zo’n wankel evenwicht dat ik er vermoedelijk aan ga. Ook al voel ik me nu steeds vaker in evenwicht en gelukkig, het evenwicht is zo wankel en de geestelijke gezondheid is zo broos dat het zo meteen of morgen helemaal fout kan gaan. Ik ken mijzelf, mijn toestand, mijn lichaam en leven goed genoeg om dat te weten en te kunnen inschatten. Het houdt me wel alert. Ik moet blijven knokken voor mijn geluk, evenwicht en ontspanning. Ik kan niet verslappen. Blijven werken aan herstel! De oneindige revalidatie!

Een knokker, vechtjas, aanhouder en volhouder ben ik altijd geweest, daar zal het ook bij nieuwe trauma’s niet aan liggen. Maar mijn gesteldheid/gezondheid heeft zich door alle voortdurende emotionele en mentale overbelasting dermate ontwikkeld, dat er sprake is van chronische verzwakking en van niet meer te verwijderen stoornissen, al zal ik immer blijven hopen op en knokken voor verbetering en zelfs totale genezing. Ik ben nooit topsporter geweest, maar heb wel altijd een topsportmentaliteit gehad. Ik leg de lat hoog en steeds hoger voor mezelf. Edoch, er is wel meer berusting als ik onder die lat door spring in plaats van eroverheen.

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ontvangst in theater

Ik kwam in zo’n oud, aftands theater – ik zal niet zeggen waar, maar het heet Carré – om op te treden en de portier liet me binnen. “De gang door, twee keer rechts, dan links en dan de eerste deur rechts.” Er was niemand om me te ontvangen. Op zich vind ik dat een teken van vertrouwen, dat die mensen denken: ‘die kerel kan het ook wel alleen’. Waarom zou je altijd bij de hand genomen moeten worden door zo’n tijdelijke gezelschapsdame of erger nog: een mannelijke vrijwilliger zonder passies en hobby?

Ik dus mijn weg zoeken naar de kleedkamer. Zat de deur op slot. Ik roepen, maar er was niemand. De show begon pas over drie uur. Ik dus weer terug naar de portier. Hij zei niets, keek alleen maar even over zijn vierkanten bril en belde toen iemand. “Ze doen hem zo open.” Ik dus weer terug naar die kleedkamer. De deur zat nog steeds op slot. Na twaalf minuten wachten kwam een mannelijke vrijwilliger in Wibra-kleding en zonder hobby en passies aanbenen om de deur open te sleutelen.

Man, wat was het koud in die kleedruimte. Buiten was het 12 graden, binnen -13! Ik zei er wat van en toen grapte de vrijwilliger dat een Eskimo zojuist een scheet had gelaten, vandaar die tocht. Ik lag zogenaamd dubbel van het nep-lachen.

Ha, mijn oog viel op een ontkurkte fles champagne. Die was vol. De vrijwilliger zag het en zei trots: “Ja, ik heb voor u wat koud kraanwater in die fles gedaan. Freek de Oude heeft die fles gisteren leeggedronken tijdens zijn voorstelling. Zonde om weg te gooien, zo’n fles, toch?” Verdomme, de hals van die fles smaakte naar de lippenstift van Hella! In een hoek, naast de prullenbak, lagen drie gebruikte condooms. “Ja, mijnheer De Oude doet het graag veilig als hij zichzelf aftrekt voor zijn spiegelbeeld. Hij maakt zijn handen niet graag vuil.”

De voorstelling ging goed. Er zat niemand in de zaal, maar het ging goed. Dat vond zelfs de vrijwilliger, zei hij na afloop. “U heeft talent. Jammer dat u nooit ontdekt bent. Ik als directeur geef onbekende artiesten graag een kans, maar ik kan geen ijzer met handschoenen breken.” Oeps, de directeur?!

Er kon geen bosje bloemen vanaf. In plaats daarvan kreeg ik wel een kus van Karin Bloemen. “Ik wens u meer geluk bij uw volgende baan.”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

A posthumously letter to singer Amy Winehouse

You felt blacker than black. Blacker than the blackest black. Believe me or not, although I have a civil appearance, I behave properly,  I’m not into drugs and alcohol and not a star at all (society thinks I’m a loser) I know where you were, how the black beyond the blackness feels. How it is.

I wish you had a savior like I have, that you fell in love with a good guy who had it in himself to rescue you. Maybe then you would still live and even be happy occasionally.

Just like I am, you were deeply wounded, emotionally and mentally (and physically). Your songs and singing were so intense. I understand what you went through, I think. I didn’t know you, but I know the darkness too well. People at the bottom of society or who have difficulties often are more interesting than the smooth guys and girls with their smooth lives. The people with troubles are the ones who feel, especially when they are artistic and creative.

Amy Winehouse, I fell in love with your music and voice when you were dead. Musically I am a necrophile. I also began to love John Lennon and his work when he was 30 years dead. He is my biggest hero.

I must admit: there are some artists I don’t care for so much any more since they are gone, I don’t know what it is, and why it is. With me, I want them alive or dead, not both… Now you are dead, you have come alive to me, your music comes into my soul.

Maybe I could have done something for you. I think not…

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Tegeltjeswijsheidzetter

Je kunt alles bereiken, maar niet alles tegelijk. Volgens het boekje ‘Wijsheden op een tegeltje’ heeft Oprah Winfrey dat ooit gezegd. U weet wel, Oprah, de vrouw die 210 kilo weegt als ze uitademt en 21 kilo als ze inademt.

Het klinkt mooi, deze wijsheid. Heel veel mensen horen graag dat je alles kunt bereiken als je maar wilt en hard werkt. Maar realisten worden eerder verdrietig van zo’n stelling, want ze klopt niet. Het tweede deel van de uitspraak is evenwel beter. Meestal kun je niet alles tegelijk bereiken. Maar ook dat is geen absolute waarheid/werkelijkheid.

Welnu, als Oprah had gezegd: Als alles meezit, dan kun je VEEL bereiken, en het werkt meestal het beste als je je doelen een voor een probeert te halen... dan had ik mijn handen op elkaar gedaan en misschien zelfs een seksuele fantasie aan Oprah gewijd. Maar ja, zo’n tekst is voor een tegeltje en voor de meeste mensen veel te genuanceerd en te realistisch. Zoiets scoort niet (goed). Het grote publiek gaat liever naar een show van de illusionist dan van de realist.

We moeten niet vergeten dat het Oprah is die deze uitspraak heeft gedaan. Oprah, de multimiljonair die de beroemdste talkshowhost van de wereld is geworden en misschien zelfs de eerste vrouwelijke president van de VS zal gaan worden. Na een verschrikkelijke, traumatische rotjeugd (tienermoeder, sadistische grootmoeder, incestueuze verkrachtingen, zwanger toen ze 14 was en kind verloren bij de geboorte) maakte ze snel carrière als presentatrice. Ze bleek heel slim en talentvol te zijn, hard te willen werken en geestelijk en emotioneel taai te zijn.

Oprah is een van de gelukkigen die na een uitermate ongelukkige jeugd heel erg succesvol (wereldberoemd en schatrijk) is geworden. Deels heeft ze haar succes te danken aan zichzelf (haar inzet, motivatie en aangeboren talent), maar het heeft haar tegelijkertijd meegezeten. Alleen al omdat ze in Nederland werkte en een Nederlandse show presenteerde (in een klein taalgebied en tamelijk onbeduidend landje), kon Sonja Barend nooit zo’n groot publiek bereiken en dus nooit zo beroemd worden als Oprah. Maar was/is Sonja minder getalenteerd? En: misschien waren er in haar glorietijd in Amerika wel honderdduizenden meisjes of vrouwen die minstens zo wijs, intelligent, wilskrachtig en talentvol waren, maar die in de goot zijn gebleven of zijn beland. Het moet je ook een beetje meezitten. Wie ontmoet je? Welke kansen krijg je? Hoe goed word je talent betaald? In welk land groei je op? Welke GUNSTIGE ontwikkelingen deden zich voor?

Dat Oprah beweert dat je alles kunt bereiken, verbaast me niet. Zij heeft heel veel bereikt. Maar alles? Wie weet doet ze ooit een gooi naar het presidentschap, maar lukt het haar net als Hillary Clinton ondanks haar wilskracht, inzet, geld en motivatie niet om de baas te worden van Amerika. Misschien ook wel. Nou, dan is Oprah een uitzondering, want de meeste mensen op deze aardkloot kunnen lang niet alles bereiken.

Dan deel II van haar stelling. Je kunt niet alles tegelijk bereiken. Meestal vertrekt de boot inderdaad uit deze haven, maar er zijn (beroemde en onbekende) mensen die alle vliegen in één klap vingen. Zoals de beroemdheid die tegelijkertijd een succesvol acteur, regisseur en schrijver is geworden. Alles wat zulke mazzelpikken wilden bereiken, bereikten ze zowat op hetzelfde moment. Dat komt voor!

Ik ben een beetje allergisch voor leuzen, motto’s en tegeltjeswijsheden. De tegeltjeswijsheidzetter komt er bij mij/ons niet in. Ik heb dan wel dat boekje ‘Wijsheden op een tegeltje’ en hier en daar staan in dat werkje uitspraken van mensen waar geen speld tussen te krijgen is en waarbij de slakken aan het zout ontsnappen, maar ik krijg steeds de neiging om rondom die wijze woorden, zoals van Oprah, Agnes en Immanuel Kant-tekeningen te plaatsen….

Ik word heel gelukkig van spijker op z’n kop-uitspraken, maar juist opstandig en kregelig van wijsheden die lang niet voor iedereen en altijd gelden, maar die wel als zodanig worden gepresenteerd. Oprah is geen realist en heeft weinig oog voor het lot van de medemens wanneer ze werkelijk zweert bij haar uitspraak dat je alles kunt bereiken. Haar vlieger is lang niet de vlieger van iedereen. De fout die veel mensen maken, is dat zij zichzelf als maatstaf nemen, dat ze louter vanuit de eigen situatie en beleving generaliseren en projecteren.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Actuele stand van zaken

Na een loden jeugd kreeg ik – toen ik achttien was – mijn eerste inzinking en toen ik 22 was mijn tweede, een nog veel ergere. Sindsdien kamp ik met chronische geestelijke en lichamelijke uitputting, pleinvrees, een verslechterde lichamelijke weerstand, overspannenheid, evenwichtsproblemen en tal van psychosomatische klachten.

Lichamelijke onderzoeken wezen alleen maar uit dat ik in dat opzicht gezond zou zijn. De psychologen en vele alternatieve genezers hebben weinig voor me kunnen doen, al steek je van iedereen wel iets op. De bijwerkingen van de angstremmers bleken haast moordend te zijn.

DAGBOEKSTIJL

Het is vandaag zaterdag 20 januari 2018. Vanmorgen al wat boodschappen gedaan bij de Jan Linders. Om 08.10 uur liep ik met mijn mandje door de supermarkt. Meestal ga ik bewust vroeg, omdat het dan nog rustig is. Mijn angsten, paniek, onrust en lichamelijke malaise worden hyperactief als het druk is in een winkel. In de rijen voor de kassa kan ik me letterlijk nauwelijks staande houden (vanwege de spanning). Het liefst zou ik dan mijn volle mandje laten staan, de mensen-file inhalen en naar de auto benen die ik altijd zo dicht mogelijk bij de ingang parkeer.

Voordat ik vanmorgen naar de winkel ging, zag ik er zoals altijd tegenop om te gaan, omdat zoiets me kracht en energie kost en ik dan weer extra geconfronteerd word met de symptomen van mijn aandoeningen. Echter, opgeven is geen optie. Gelukkig ging het best goed, vooral omdat het rustig was en er slechts twee mensen voor me stonden bij het afrekenen. En de kleine rij schoot snel op. Soms zijn er opstoppingen bij de kassa en met name als er dan een lange rij staat – en al helemaal met mensen achter me – krijg ik last van de onrust en dreigende paniek, en zak ik bijna door mijn hoeven. Althans, zo voelt het. De spanning is dan haast niet te harden.

Straks naar Pearle, de opticien. In de stad. Ik zie ook daar automatisch tegenop. Niets gaat immers vanzelf, van een leien dakje. Het kost kracht en energie en vraagt mijn optimale motivatie en inzet. Gelukkig gaat vrouwlief mee. Zij houdt me aan de arm en dat geeft me een wat veiliger en dus rustiger gevoel. In mijn andere hand houd ik dan de lange, stevige paraplu van DELA die ik gebruik als wandelstok, als een soort van derde been: de beste remedie tegen mijn zwabberbenen of dronkenmanbenen, onvaste tred.

Alles wat ik doe, en zeker buitenshuis en als er mensen bij betrokken zijn, kost me kracht. Het tikken van dit stukje idem dito, en al zeker als ik moet opschieten omdat we moeten gaan en ik dit blogje nog even wil afmaken. Tijdsdruk en haast wakkeren mijn overspannenheid of stress-stoornis aan. Ik moet bovendien niet te lang achter elkaar computeren. Geen twee blogjes achter elkaar fabriceren, want daarna ben ik uitgewoond, lichamelijk en geestelijk.

Nu zit ik nog in mijn eentje in de kamer achter het scherm, maar als straks de gezinsleden beneden komen en er dus meer drukte is terwijl ik me probeer te concentreren op mijn schrijfwerk, dan gaat het gegarandeerd mis. Dan raak ik instant overprikkeld.  Er draait onderwijl een was die ik als huisman zijnde straks uit de wasmachine moet halen en gedeeltelijk in de droger dien te stoppen en gedeeltelijk op zolder mag ophangen. Als ik meerdere dingen achter elkaar moet doen of tegelijkertijd, dan raak ik van slag. Dat hoort bij het ziektebeeld, bij het klachtenpatroon.

Ik heb me overigens voorgenomen om alleen nog maar te internetten als de kinderen nog slapen (zij slapen uit, terwijl ik een ochtendmens ben) of naar school zijn. Bloggen en Facebooken als zij thuis zijn en aandacht vragen (aandacht die ik graag en wat meer wil geven), dat gaat niet goed samen. Dat is onrustig voor het kroost en voor mijzelf.

Een ander voornemen van me is om een beetje op mijn lijn te gaan letten. Ik zou na 25 jaar een gezette man met overgewicht te zijn geweest graag weer wat smaller worden. Dus niet meer twee keer opscheppen van het avondeten. Die dubbele, flinke porties zijn funest. Als puber sportte ik veel, maar door de uitputting en pleinvrees is dat niet meer mogelijk, terwijl ik fitnessen verschrikkelijk vind. Het is daarbij te zwaar voor me. Ik heb gisteren door de storm afgebroken takken in stukken gezaagd en de tuin gefatsoeneerd en sindsdien heb ik zware benen en ben ik duizelig. Een te zware inspanning voor me. Ook door de kniebuigingen (slechts 10) en het fietstochtje van gisteren (6 kilometer met harde tegenwind) voel ik me lamgeslagen.

Vanwege de pleinvrees probeer ik altijd en overal in te schatten of ik het aankan, of de omgeving niet te ruimtelijk en open is voor me. Helaas hebben ze enkele bomen gekapt, waardoor mijn favoriete fietsroute nu (te) open is geworden en ik er op het zadel meer angstaanvallen krijg.

Ik heb alleen geen last van de agorafobie in nauwe steegjes. Beschutting, dat geeft me blijkbaar een veiliger gevoel. Als kind ben ik thuis nooit veilig geweest, misschien komt het daar vandaan. Maar ik denk vooral dat de vele drama’s, trauma’s, stress en spanningen van vroeger allemaal slechte stofjes in mijn lijf hebben overgeproduceerd en dat dat op mijn angstsysteem is geslagen, want angst was van nature mijn achilleshiel: ik was als kind een heel gevoelig, bang aangelegd, eenkennig ventje. Als je daarmee opgroeit in een slangenkuil, dan is het niet gek dat die bangigheid je gaat opspelen, ontregeld raakt.

Als je juist bescherming nodig hebt omdat je gevoelig en bang bent, maar je iedere dag commotie en emotioneel onrust moet doorstaan, dan kan het mis gaan, zeker in combinatie met nog andere triggers.

Want het was niet alleen maar de situatie thuis… Ik heb de maatschappij en mensheid altijd krankzinnig en angstaanjagend gevonden, ik werd als puber steeds onzekerder, ik heb een hersenspoeling van vijf jaar ondergaan door de paranormale mensenwereld en een verschrikkelijk jaar gehad bij een hospita in Utrecht waar ik studeerde (toen kreeg ik mijn eerste zware inzinking met plotseling tal van extreem hevige psychische en lichamelijke symptomen).

ERECTIESTOORNISSEN

Bij de huisarts heb ik een verwijzing gevraagd voor de uroloog vanwege mijn erectiestoornissen (haast impotentie). Eigenlijk vreemd dat de witte jas daar zelf nooit aan heeft gedacht, terwijl hij al een hele tijd weet heeft van dit probleem.

Pfff, ik zie er nu al tegenop om naar het ziekenhuis te moeten gaan. Niet alleen omdat het geen pretje is om letterlijk met de billen en pik bloot te moeten bij een onbekende man en misschien zijn assistente, maar tevens omdat de gang naar en een (kort of lang) verblijf in een groot, druk gebouw een helse opgave is voor mij. De maatschappij houdt totaal geen rekening met mensen die aan straatvrees en pleinvrees lijden. Als je altijd als je de deur uit gaat hevige paniekaanvallen krijgt, is dus ieder verblijf buitenshuis een crime, loodzwaar. Toch dien je overal te verschijnen en komt niemand naar jou toe. Het interesseert niemand dat je voor en tijdens zo’n ziekenhuisbezoek verschrikkelijk moet afzien en daarna totaal uitgeput en verzwakt bent.

Jazeker, ik heb het op pad gaan altijd nog overleefd en ik hou mezelf steevast voor dat het meestal goed gaat, maar wat ik ook denk of niet denk en doe of niet doe… die angsten, onrust, (dreigende) paniek en dronkenmanbenen zijn altijd van de partij. Altijd en overal. Nogmaals, dat hoort bij het ziektebeeld, bij het klachtenpatroon. Zoals je meer last krijgt van je reuma als je zware arbeid hebt verricht, zo krijg ik last van mijn stoornissen bij alles wat ik doe wat die symptomen oproept. En dat is bij haast alles. En altijd.

Ik denk trouwens niet dat die uroloog veel voor me kan betekenen. Die gaat natuurlijk specifiek naar dat gebied kijken, terwijl hij een holistische benadering zou moeten nastreven en oor en oog zou moeten hebben voor het totaalplaatje, maar dat is in de reguliere geneeskunde vaak heel erg ver te zoeken. Kijk, die erectiestoornissen zijn er al sinds die eerste inzinking en met het verstrijken van de jaren zijn ze verergerd. De slappe pik houdt verband met de algehele uitputting van lichaam en geest,  met de algehele zwakte.

Ik ben zelden moe, heb genoeg energie, maar het ontbreekt me aan kracht, belastbaarheid en herstelvermogen. Ik ken mijn lichaam en mijn situatie en denk eigenlijk dat die uroloog niets voor me kan doen, zeker niet als hij niet het totaalpakket aan kwalen in ogenschouw neemt. Ik moet de eerste arts die dat doet én/of die bereid is om me daarin te begeleiden en tegemoet te komen nog tegenkomen.

PRAKTISCHE GEVOLGEN

De praktische gevolgen van mijn situatie zijn dus: geen kans op een (nieuwe) baan, geen eigen inkomsten, vrouwlief die de kar financieel moet trekken (gelukkig hebben de kinderen een bijbaan en zijn ze niet veeleisend), geen bevredigende seks/erotische intimiteit, isolement, frustraties vanwege alle symptomen en beperkingen…

Ja, dit is een erg persoonlijk verhaal. Mag het? Bijna alle schrijvers vinden dat ze iets moeten fabriceren waar de lezer ook iets aan heeft. Daarom trekken ze hun verhaal breder. De dagboekstijl vermijden ze. Ik vind dat onzin. Ik vind het juist legitiem om een persoonlijke situatie te beschrijven, juist omdat niemand en geen enkele situatie uniek is. Er zullen beslist andere mensen zijn die eveneens zoiets meemaken, al is het maar gedeeltelijk. Herkenning zal er altijd zijn.

Natuurlijk weet ik heus wel dat het het geen enkele lezer – die mij niet persoonlijk kent en die niet betrokken is met mij – interesseert wat ik doormaak. De interesse in mij en voor mijn situatie is nihil. Anders waren er allang lezers opgestaan die me hadden geholpen (eenmaal heeft een vrouwelijke lezer me werkelijk geholpen). Dat kan net zo goed iemand zijn van het UWV die na het lezen van dit verslag vindt dat ik inderdaad onterecht geen uitkering krijg en die voor me op de bres springt, die een uitkering voor me regelt of beter nog: aangepast werk, een baan. Of een arts die meent dat hij/zij wat voor me kan betekenen. Of een onderzoeker. Er is zelfs bijna nooit een (gewone) lezer geweest die me een hart onder de riem steekt, die reageert op mijn emoties en situatie. Dat kan ik evenwel niemand kwalijk nemen.

Ik krijg WEL af en toe reacties van mensen die aandacht vragen voor hun eigen ellende, vrijwel altijd zonder ook maar 1 woord van medeleven jegens mij. De meeste mensen zijn erg egocentrisch en opportunistisch. Ik ben daardoor afstandelijker geworden: ik wilde altijd de wereld verbeteren en iedereen helpen, maar daar ging ik aan ten onder, en sinds ik in de rats zit, heb ik van heel weinig mensen – zelfs professionals – hulp en aandacht gekregen. Ik ben gekke Henkie niet. Ik moet alle zeilen bijzetten om mezelf aan de gang te houden en het hoofd boven water te houden en dan ga ik niet mijn weinige energie steken in lui die slechts aandacht vragen voor zichzelf en mij helemaal niets (willen) bieden.

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De eau de toilette-‘dief’

Ron heeft weinig geld, maar ruikt graag lekker. De eaux de toilette die hij lekker vindt, zijn veel te duur voor hem, onbetaalbaar. Ja, Ron zou best zo’n flesje reukwater van 60 euro kunnen kopen, maar dan kan hij twee weken geen boodschappen doen en dan breekt er brand uit in zijn beurs.

Om toch lekker te ruiken, gaat Ron iedere dag naar een parfumeriezaak of drogist om daar een lekkere eau de toilette op te spuiten. Heerlijk als zijn sjaal of hemdsmouwen dagen daarna nog naar die eau de toilette geurt/geuren! Daar kan geen wasmiddel-reuk tegenop!

Je hebt in al die zaken testers staan, van die proefflesjes waaruit je ter plekke de inhoud op je pols of hals kunt spuiten. Eigenlijk moet je het monster op zo’n langwerpig, papieren kaartje spuiten dat je vervolgens aan je neus houdt, maar a). je moet altijd ruiken hoe de geur van het reukwater zich tot je huid-reuk verhoudt en b). het is alvast mooi meegenomen als je instant lekker riekt.

Het gratis spuiten doet Ron zo onopvallend mogelijk (bij de hoeren lukt dat minder goed). Hij wil niet laten merken dat hij niets zal kopen, doch slechts even onbetaald een lekker geurtje wil ‘lenen’. Het is bovendien niet de bedoeling dat een van de verkoopsters (mannen worden in de parfumerie-wereld gediscrimineerd bij het aannemen van personeel!) je iets komt aansmeren, letterlijk en figuurlijk! Om de een of andere reden zijn de winkelmedewerksters in zulke winkels extra alert en er als de kippen bij om je in geuren en kleuren te vertellen wat je zou moeten aanschaffen. Die meisjes en dames hebben er een neus voor! Ron haat ze, hij wil met rust gelaten worden! Hij wil in alle rust kunnen sproeien!

Om niet al te zeer in het oog te lopen van het personeel en niet te boek te staan als een notoire stiekeme spuiter wisselt Ron de adresjes af. Hij kan kiezen uit een stuk of acht filialen. Eén keer per week ergens binnenlopen en in het geniep een lekker en duur geurtje opdoen, valt minder op dan wanneer je iedere dag dezelfde winkel zou bezoeken. Ron gaat op verschillende dagen naar dezelfde winkels, omdat er dan meestal ander personeel staat, want het vrouwengilde bulkt van de part-timers die de helft van de tijd – hun hele vrije tijd – met vriendinnen in tassen-, kleding- en schoenenwinkels en lunchrooms doorbrengen.

Hoe dan ook, die Ron ruikt eigenlijk altijd heerlijk, naar jasmijn, verse takken, de zee, een vijgenboom en/of ylang ylang. En hij geeft er geen cent aan uit!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen