Encanailleren

Niemand laat zich gaarne in met lieden van minder allooi hetgeen men ‘hoity-toity’ encanailleren noemt. Ook ik (ver)mijd of ontduik publiek dat me niet aanstaat. Echter, mijn antipathie komt niet voort of zal ik niet laten bepalen door afkomst, kleur, nationaliteit, ras, seksuele geaardheid en religieuze overtuiging. Mijn maatstaven voor sympathie hangen meer af van eerlijkheid, oprechtheid, buigzaamheid, vriendelijkheid, menselijkheid en clementie. Eén keer werd ik het slachtoffer van racisme…

Ook ik ben niet roomser dan de paus. In het verkeer, bij het kijken naar voetbal of in een rij in de supermarkt scheld ik – IN MEZELF en niet rechtstreeks – mensen ook weleens uit vanwege hun nationaliteit, huidskleur, haarkleur of wat dan ook. Net zoals ik mensen die me niet aanstaan verwens om hun magerte of zwaarlijvigheid, hun kale harses of rode haren of krullen. Kribbigheid en wrok gaan als regel vergezeld van primitieve en oppervlakkige uitingen. Dat is de Duivelse Triniteit: Ergernis/Afschuw, Woede en Verbaal Geweld.

Op de lagere school werd ik weleens – niet heel vilein, niet heel kwaad bedoeld – ‘Chinees’ genoemd, vanwege mijn spleetogen, althans spleetogen voor Nederlandse begrippen. Hetgeen afwijkend, zonderling of uniek is, wordt door de anderen steevast beleefd als de drol van een ander in eigen endeldarm.

Tijdens onze zomervakanties in Torrevieja, Spanje, waren er zo nu en dan bejaarde Spanjaarden die afkeurend gingen kijken en zwijgen als je zei dat je uit Holanda kwam. Vanwege iets in de geschiedenis hebben oudere Costa-bewoners het niet zo op de watermannen en windmolen-vrouwen.

We wonen dichtbij de Belgische én Duitse grens en als er een WK of EK Voetbal is, dan bespeur je de onderlinge rivaliteit, en dan komt er altijd iets naar boven van buren-nijd, van beide kanten overigens.

Verder ben ik nooit vanwege mijn nationaliteit onheus bejegend. Ik ben wel unfair behandeld, omdat ik een toerist was (met name in Marokko en India), omdat ik op de SP of op andere linkse partijen stem, omdat men mijn levensloop en kwalen niet kan of wilt geloven (het UWV, artsen) of omdat ik dingen schreef die in het verkeerde keelgat schoten. En ik merk dat sommige mensen me veroordelen en/of mijden, omdat ik geen betaald werk heb en huisman ben. De kaste-geest is niet alleen in India in zwang…

Ach ja, mensen storen zich nou eenmaal rap aan elkaar en vinden van alles van en over elkander. Ik net zo goed als ieder ander. We kunnen elkaar maar moeilijk verdragen, zeker als we de ander niet per se nodig hebben, niet echt goed kennen of domweg onsympathiek vinden, en dat laatste is al heel snel aan de orde. Ik vind ook maar heel weinig mensen leuk genoeg om intensief mee om te gaan. Ik ben daar zelfs heel erg kieskeurig in. De meeste mensen lullen me te veel en zijn me te vermoeiend, te simpel én te oneerlijk of te onecht. Maar vooral te onvriendelijk.

Eénmaal tijdens mijn tijd op dit ondermaanse werd ik het slachtoffer van (gewelddadig) racisme. Het was tijdens een carnaval. Ik stond in een kroeg op de Zwartbroekstraat in Roermond feest te vieren. Niet ver van mij vandaan stond een van de weinige skinheads die er in de stad ronddoolden. Ik was altijd op mijn hoede voor de kaalkop met zijn legerkisjes aan zijn voeten en zijn bretels over zijn witte t-shirt, want hij keek me steevast dreigend aan, al jarenlang als hij me toevallig ergens zag.

Maar net op het moment dat ik hem even vergeten was, haalde hij volledig uit het niets met zijn volle vuist naar me uit. Hij had me letterlijk op mijn bek geslagen. Dat had deze extreem-rechtse imbeciel waarschijnlijk al heel lang willen doen. Ik ben altijd snel bang geweest, ook voor boosaardige mannen, agressie en pijn, dus ik ben na die dreun op mijn smoelwerk weg gevlucht, met mijn handen aan mijn gebit voelend of alle tanden er nog zaten. Ik had het gevoel dat ik tandeloos was of dat alle happertjes los in mijn mond zaten, maar ik heb sterke tandwortels…

Ik vermoed dat de betreurenswaardige skinhead me aanzag voor een Jood, vanwege mijn grote, aparte neus die naar beneden afloopt.

Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Opeens leek hij van de aardbodem te zijn verdwenen. Hopelijk is dat ook zo. Zulke types zijn de levensenergie niet waard.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De natuur revancheert zich

Al wat groeit, is het spuugzat, de afkeurenswaardige omgangsvormen van de homo sapiens met de aardbol. Het is daarom tijd voor vergelding. Aanstonds zullen de houtgewassen aanrijpen, opzwellen, zich vermeerderen, overal en dwars door alles heen. De bomen en planten en zelfs het onkruid zullen onze snelwegen en steden gaan overgroeien en verstikken en ze zullen zelfs in onze huiskamers voor aanwas zorgen. Takken en stammen zullen zich dwars door onze televisie, autodaken en winkelcentra gaan wurmen en de meest invloedrijke mogendheid worden. De mensenmaatschappij zal verkorrelen en afbreukelen. De liturgie en litanie van onze heerschappij zullen ten enenmale goddeloos en genadeloos worden afgestraft. De weergoden zullen ordonneren dat bliksem en slagregens de mensheid moeten folteren om die arrogante specie kapoeres te maken en in quarantaine te plaatsen. Moeder Aarde en haar zero tolerance-beleid. Dat zou de scheepslading meer waard maken!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Klimaatopwarming

Gaan we nu steeds van die Dubai-achtige zomers krijgen? Je zult zien dat wij Nederlanders dan massaal gaan emigreren naar IJsland of tijdens de zomervakanties niet meer naar Griekenland, Zuid-Frankrijk en Spanje gaan, maar naar het koelere Schotland en Noorwegen. En in de winter naar Siberië en Alaska. Hoe kouder hoe beter! Even lekker afkoelen en onze zonnebrandwonden laten helen in het ijskoude water en in de sneeuw! Op wintersport in juli!

Ik hou best van een lekker zonnetje, maar het is nu wel heel erg vaak en lang 30 graden of meer. En als Trump doorgaat met zijn anti-duurzaamheid-politiek, dan leven we straks écht in de tropen! Dan lopen hier dadelijk tijgers en olifanten rond! Dan kan Artis wel sluiten!

Ik vind het vreselijk, die hitte en die langdurige droogte. En de zon steekt ook zo verschrikkelijk. Zouden we die ozonlaag niet eens kunnen botoxen, niet eens kunnen opspuiten in plaats van wegspuiten?

Wat snak ik naar oktober/november. Lekker herfst! Heerlijk door de tijd bladeren!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

We voelen ons onveiliger maar zijn we dat ook?

Heel veel mensen die ik spreek, hebben de indruk dat de wereld steeds meer en erger aan het verloederen is. Dat het onveiliger is geworden en dat er meer politie en meer bevoegdheden voor de politie moeten komen. Maar is onze maatschappij wel echt onveiliger dan pakweg twintig of negentig jaar terug?

Ons gevoel is vaak sterker dan ons verstand. Veel mensen voelen zich onveilig. Gek, want ik zie vaker politie rijden dan toen ik jonger was en er zijn nu volgens mij meer wijkagenten. Toen ik nog jeugdpuistjes uitkneep, was er ook al van alles aan de hand in de wereld: zure regen, treinkapingen, de Koude Oorlog, Libanon, El Salvador, de voetbalrellen, de krakersrellen en ga zo maar door. Het is hier nog altijd veiliger dan in de jaren 1938-1945 toen de Duits-Oostenrijkse extreem-rechtse tumor de wereld verziekte.

Natuurlijk is er na 9/11 veel veranderd, ook voor ons gevoel. Daar zijn de relatief vele aanslagen op Westers grondgebied bovenop gekomen, alsook die financiële en economische crisis, plus de dreiging van de klimaatverandering. Maar de meeste mensen hebben vooral psychisch last van de terreuraanslagen. Onze wereld wordt aangevallen door mensen met wie we eigenlijk helemaal geen ruzie hebben en die wij geen vlieg kwaad doen. Bepaalde mensen die in Nederland zijn (mogen) komen wonen, leveren niets dan kritiek op onze politiek en maatschappij en dreigen ermee dat ze ons zullen gaan overheersen. Da’s allemaal niet lekker.

Maar het voert mij te ver om van een Derde Wereldoorlog (al dan niet in aantocht) te spreken of schrijven. Het is de kunst om kalm te blijven en op een verstandige en waardige maar tevens intelligente en menselijke manier te reageren op het onheil dat ons bedreigt en dat sommigen ons (willen) aandoen.

In het geval van de klimaatverandering houdt goed en wijs reageren in, dat we nu echt de tering naar de nering moeten gaan zetten: we moeten duurzamer en groener gaan leven, we dienen te consumanderen zoals koning Willem-Alexander terecht zei en we dienen kritisch te kijken naar de manier waarop we omgaan met de natuur en het milieu, inclusief met ons vee en de gewassen, ons voedsel. Als we de technologie op een goede manier gebruiken en meer en beter gaan samenwerken, dan valt er mogelijk veel te redden, voorkomen, verdedigen, herstellen én te winnen. We moeten de natuur met haar ecosysteem en diversiteit respecteren en dienen.

Als het gaat om de financiële en economische crisis, dan wil goed re(a)geren zeggen, dat we een einde maken aan de vrije markteconomie en het ongebreidelde liberalisme, en een mengelmoes van verzorgingsstaat en participatiemaatschappij gaan installeren en voeden. We moeten af van de kloof tussen pervers rijk en mensonterend arm. We moeten eerlijker en menselijker gaan verdelen en de ander wat gunnen. Menselijkheid en hartelijkheid moeten boven de economie en winst komen te staan. We moeten dus andere prioriteiten stellen.

En dan die terreur. Er zal met man en macht getracht moeten worden een einde te maken aan terroristische bewegingen en dictatoriale regimes, maar het werkt niet om steeds maar weer en hier en overal overspannen en overtrokken te gaan reageren op de terreur. Het gaat vaak om laffe eenmansacties of om laffe acties van kleine groepjes geradicaliseerde twintigers. Dit waait ooit over. Dit blijft niet duren. Het kan nog tien jaar duren, maar dit gaat voorbij.

Als je nochtans probeert te relativeren, dan word je meteen versleten voor een linkse slapjanus, maar we moeten helder blijven denken en ons niet gek laten maken.

Ik vind wel dat politie en justitie meer bevoegdheden dienen te krijgen, zodat ze eindelijk preventief en bij verdachte situaties kunnen gaan onderzoeken en waar mogelijk arresteren en berechten. Het komt te vaak voor dat aanslagplegers bekend waren bij de politie. Ondertussen zullen alle landen die het terrorisme bevechten goed moeten blijven of nog beter dienen te gaan samenwerken en het maximale moeten doen om het zo veilig mogelijk te houden. Gelukkig worden de terreurplegers meestal gepakt of blazen ze zichzelf op.

Als we ons afvragen of de wereld onveiliger is geworden of dat we ons alleen maar onveiliger wanen, moeten we niet vergeten dat er nu veel meer mensen op aarde zijn dan twintig jaar geleden en dat alles veel grootschaliger en globalistischer is geworden.

Een heel belangrijke oorzaak waarom we ons zo onveilig voelen, is het constante nieuws en het gebruik van de sociale media. Iedere dag worden we – als we niet oppassen – de hele dag door geconfronteerd en plat gebombardeerd met nieuwsfeiten die dagenlang tientallen keren worden herhaald en steeds groter en gedetailleerder worden uitgemeten. Dat was niet zo toen ik twintig was. Ik ben nu 50.

Er is nu dus veel meer, gedetailleerder, vaker en groter nieuws plus het feit dat door de sociale media heel veel mensen op de nieuwsberichten reageren. Vergelijk het met een belangrijke professionele voetbalwedstrijd: twintig jaar geleden werd zo’n wedstrijd door minder mensen bekeken, door minder media uitgezonden en er waren minder camera’s rondom de velden waardoor lang niet iedere overtreding werd geregistreerd. Nu is dat allemaal wèl zo. Het stikt van de camera’s, alles wordt vastgelegd, er ontgaat ons helemaal niets meer, het wemelt van de nabeschouwingen en analisten. We zien nu dus meer en vaker overtredingen (en ze lijken vuiler en gemener omdat ze in honderden slow-motions en in close-up worden herhaald), maar we registreren daarbij opgeteld de scheidsrechterlijke dwalingen vaker en beter, alsmede de aanstellerij van de spelers.

Ook het lokale nieuws krijgen we nu op heel veel manieren en van heel veel mensen en consumenten tot ons. Daardoor worden we voortdurend op een heel indringende wijze geconfronteerd met alles wat er mis gaat.

Daarnaast is het geloof in de politiek en politie nog verder afgenomen. Mensen zijn nog mondiger geworden en politici en agenten hebben nog minder autoriteit en aanzien gekregen, waardoor ze voortdurend onder een vergrootglas liggen en aan steeds fellere kritiek bloot zijn komen te staan. Als zelfs het gezag wordt gewantrouwd dat je veiligheid zou moeten garanderen… Vrijwel alles wordt omgespit, komt aan het licht en draait mee in de niet te stoppen, doorgedraaide nieuwscarrousel.

Als we ons dat allemaal gaan realiseren, dan kunnen we wellicht beseffen dat we ons vooral onveiliger voelen door de wijze waarop het nieuws wordt gebracht, en hoe vaak en groot het wordt gebracht alsmede door de manier waarop we omgaan met dat nieuws, bijvoorbeeld op en met de sociale media. Nieuws is in de regel negatief, dus het lijkt alsof de mensheid alsmaar verslechtert. In werkelijkheid is de mensheid niet beter of slechter geworden, maar nog altijd hetzelfde als tachtig jaar terug.

Zeker, zoals vanouds gebeurt er veel rottigheid in de wereld, net zoals er telkens weer helden opstaan en groepen mensen en individuen in touw zijn om anderen te helpen en te redden.

Het is aan ons om redelijk en rationeel te blijven, maar mede menselijk en empathisch. Daar waar nodig moet er slim worden opgetreden. Eerder slim dan hard. Als je ervoor wilt kiezen om onze Westerse normen en waarden en verworvenheden te behouden, dan is het niet slim om grote groepen moslims te blijven opnemen in je maatschappij én ze moskeeën te laten bouwen, maar ook niet om ze te verketteren waardoor hun weerstand tegen onze maatschappij groeit en boosaardiger wordt. Het is slim om ze te behandelen als iedere andere burger, en om de wet voor iedereen hetzelfde te laten gelden.

Buitenlanders dienen te voelen en te beseffen dat het hier nooit een tweede Mekka zal worden, maar dat wie zich hier thuis wilt voelen, zich aanpast en kan en wilt leven met onze tolerante, progressieve houding niet eens welkom is, maar gewoon een van ons is. We heten autochtonen ook niet welkom.

Het aantal moslims dat (hier) terroristische aanslagen pleegt, is beperkt, is klein. Zij die het wel doen, moeten via de rechtsprekers en wetshandhavers net als iedere andere crimineel hun verdiende wettelijke loon krijgen.

Echter, het gaat niet alleen maar om terrorisme. Het gaat ook om een andere manier van leven, om een andere kijk op hoe je de samenleving inricht. De vrijheid en gelijke rechten voor vrouwen, maar ook voor homo’s, niet-gelovigen en anders-gelovigen zijn zeer belangrijke verworvenheden voor ons. Eerwraak, uithuwelijking, gedwongen besnijdenis en onderwerping van en door de vrouw willen we hier niet (meer). We willen niet dat zulke zaken hier gemeengoed worden. En we willen evenmin immigranten die Nederland blijven verketteren, terwijl ze niet genoeg mans zijn om dan maar te verkassen naar het zogenaamd beloofde land en mooi wèl profiteren van de voordelen die ze hier genieten.

Zolang de immigranten thuis en bij familie in een heel andere, meer traditionele en islamitische leefwereld zitten, zullen de allochtone jongeren ondanks ons progressieve onderwijs in twee werelden blijven leven. Dat is een heel moeilijk te verhelpen probleem. Als ze niet slagen in het leven of wanneer hen onrecht wordt aangedaan, dan gooien ze het op discriminatie en racisme en soms terecht, maar ze vergeten dat autochtonen net zo goed te maken hebben met discriminatie, vriendjespolitiek en onrecht, en dat hen dat in Marokko, Turkije of Afghanistan misschien nog wel vaker zou overkomen.  Vergeet niet dat die landen ook stikken van de onderlinge verdeeldheid en conflicten!

MISSCHIEN MOETEN ER NOG MEER GOED INGEBURGERDE ALLOCHTONE ROLMODELLEN OPSTAAN EN WORDEN INGEZET/INGESCHAKELD, HUN VERANTWOORDELIJKHEID PAKKEN. De allochtone jeugd heeft veel meer positieve, inspirerende voorbeelden nodig, mensen die laten zien en weten hoe het ook kan en zou moeten! Wellicht moet je daar in het lager en middelbaar onderwijs heel veelvuldig gebruik van gaan maken. Vroeger kwam mijnheer pastoor of de dominee een uurtje vertellen over Adam en Eva, laat nu maar Ali B. en andere bekende en vooral ook onbekende rolmodellen wekelijks een uurtje komen sparren met de jeugd!

Nederland doet net als ieder land op tal van vlakken heel veel verkeerd en kan beter. Ik zou het toejuichen wanneer de landen vooral de hand eens in eigen boezem staken en hun eigen fouten en tekortkomingen toegaven en zouden herstellen indien mogelijk. Zelf het goede voorbeeld geven! Maar ik ben niettemin blij met Nederland, inclusief de multiculturele samenleving. De democratische vrijheid die we hier genieten en die progressief is, is iets heel moois. Gelukkig zijn heel veel immigranten dat met mij eens. Lang niet iedere Turkse Nederlander staat met één been in Antalya en/of vormt een potentiële bedreiging. Echter, het gevaar van groepsvorming en besmetting ontstaat wanneer bijvoorbeeld grote groepen Turken van Nederland een tweede Anakara willen maken.

Helaas zijn er toch ook Turken die een tv-maker bedreigen die een kritisch programma maakt over Turkije, omdat ze kritiek op Turkije heel kinderachtig en te patriottistisch beschouwen als het bevuilen van het eigen nest en als een misdaad. Heel enge mensen! Maar er zijn bijvoorbeeld ook PVV-ers die anders-denkenden bedreigen en die kritiek op hun partij beantwoorden met geweld, smaad en bedreigingen.

Ik wou dat iedereen eens redelijk en menslievend werd, zelfspot had en kon incasseren… Wishful thinking. Maar dat was tachtig jaar terug ook al wishful thinking…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De ultieme bos-beleving

Een boswandeling is pas écht Het Echte Werk als je de roep van de koekoek hoort alsmede het hameren van de specht. Het ontwaren van een hert en/of uil maakt het waargebeurde sprookje helemààl af!

Vanmorgen had ik geluk: ik hoorde een koekoek een koekoeksklok nadoen tijdens zijn vlucht, boven mijn hoofd bijna.

Da’s genieten!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

GENIETEN in gouden kapitalen

Soms – of eigenlijk dagelijks – moet je jezelf en elkaar eraan herinneren dat je – ook of zelfs in moeilijke tijden – hebt genoten of aan het genieten bent.

Gisteren bijvoorbeeld genoten van het bekijken van tweedehands auto’s, het verorberen van een Vietnamees gerecht én van het bekijken van de Clint Eastwood-film ‘Trouble with the Curve’ (2012).  En heerlijk (door)geslapen!

Soms – of eigenlijk dagelijks – moet je jezelf en elkaar wijzen op wat wèl goed is gegaan of gaat.

Gisteren bijvoorbeeld zonder al te veel (schokkende) symptomen/klachten/kwalen gefunctioneerd. Het ging dus best goed!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De terreur van het positief zijn

Ik kan er niet meer tegen, ik walg ervan, ik word er kotsmisselijk van… Die terreur, die eeuwige en alom in de dagelijkse praktijk gebrachte en tegenwoordige terreur van het positief zijn, van ‘ieder nadeel heeft z’n voordeel’.

Maar ook Johan Cruijff kreeg ondanks al zijn optimisme kanker en stierf te vroeg. En dan heeft hij nog een heel mooi, bevoorrecht leven gehad, inclusief een talent dat hem veel roem en geld opleverde… Dat kunnen miljarden mensen hem niet nazeggen en dan is het voordeel van het nadeel toch iets minder voordelig. Nou ja, iets minder… veel minder!

Het leven is primair een tragedie. Er gaat steeds weer van alles mis (het is dweilen met de kraan open) en het loopt voor een ieder fout af. Don’t shoot the messenger. Ik weet dat het geen prettige boodschap is, dat het geen bemoedigend inzicht is, maar het is op z’n minst en zachtst geschreven de waarheid, en daar moeten we het mee doen.

We knijpen onszelf en elkaar de keel helemaal dicht, we mogen geen wanklank laten horen, we mogen onze levenspijn, onze innerlijke smart niet tonen en laten horen (zonder dat het wordt gerelativeerd en tegengesproken en zonder dat je wordt bedolven onder de goede raad en oppeppers). Want dat wordt geassocieerd met zwakte. We worden geacht sterk te zijn, altijd maar weer onze weerbaarheid, kracht en inzet te tonen, zelfs onder de meest benarde omstandigheden en met het grootste trauma. We worden hulpeloos van hulpeloosheid. Maar we hebben de touwtjes niet in handen! Dat is nou eenmaal zo!

De wereld heeft weer meer medelijden en compassie nodig.

Medelijden heeft een negatieve betekenis gekregen, medelijden wordt geassocieerd met ‘ongezond’, ‘een gevaar voor jezelf’ en ‘nutteloos’. Maar we moeten de ander die lijdt weer zielig gaan vinden, zodat we weer meer betrokken raken en willen gaan helpen.

Het woord ‘slachtoffer’ wordt eveneens verketterd, omdat we dit woord vastlijmen aan zwakte, hulpeloosheid en krachteloosheid. Maar wake up: heel veel mensen ZIJN slachtoffer. Een echt slachtoffer – een gepijnigd, weerloos, hulpeloos, kapot wezen – kan helemaal geen slachtofferrol aannemen, dat kunnen alleen de aandachttrekkers en de aanstellers!

De ware slachtoffers moeten we slachtofferhulp verlenen. Maar zolang je nog kan praten en op je eigen benen kan staan, menen ze in dit liberale kut-gedoe dat je nooit een slachtoffer kan zijn en nog mans genoeg bent om voor jezelf te zorgen.

Het leven is overwegend een tragedie. Het stikt van de trauma’s, drama’s, ongelukken, ziekten, frustraties, stoornissen, oorlogen, rampen, problemen, zorgen, gevaren, bedreigingen  en van de slechte ontwikkelingen. Het onrecht spreekt recht. Ja natuurlijk staat daar veel moois, leuks, goeds en fijns tegenover, maar daar wil ik nu eens even niets over horen, want dat wordt er steevast met de haren bijgesleept als je het Volle Kanne wilt hebben over het grote tragische element van het leven.

Ik wil het gewoon eens ongeremd, ongecensureerd en zonder innerlijke kracht doch met overgave en overtuiging hebben over de verdrietige zijde van het bestaan, van ons zijn. Zoveel mensen zijn psychisch ziek, hebben een burn-out, zijn overspannen, moeten een chemo-kuur volgen, liggen op sterven, verkeren in onzekerheid, zijn eenzaam, zijn hun partner beu, worden vermoord, gemarteld en onrechtvaardig behandeld.

Maar dat schijn je allemaal niet meer te mogen aanstippen, omdat iedereen doodsbang lijkt dat we vergaan als we het monster benoemen en recht in de grimas aankijken.

Als ik mijn eigen leven beschouw, dan kan ik alleen maar bevestigen dat ook dat één groot gevecht is en dat ik word bewoond door onmin, frustraties, woede, verdriet, wrok en heel veel griezelige, angstaanjagende angsten. Als ik mijn eigen bestaan bezie, dan moet ik vaststellen dat er beslist heel veel genietingen en groeiprocessen zijn en zijn geweest, maar dat het in de kern en al met al verschrikkelijk teleurstellend, stroef, moeizaam, moeilijk, zwaar en onbevredigend is. En dat we aan de goden overgeleverd zijn. En aan elkaar, maar we doen elkaar vaak meer kwaad dan goed.

Ik zing bijna nooit meer, ik ben moe, ik zit muurvast en het is een heel schraal leven, weliswaar met enkele levensgrote en wondermooie zegeningen, maar de machteloosheid, de wanhoop, de ijdele, valse hoop, de deceptie en vooral de symptomen van al die stoornissen regeren tiranniek.

En als je zoiets schrijft of zegt, dan wil iedereen je meteen opbeuren, bekrachtigen en opmonteren. Begrijpen en ruimte laten voor je pijn, zijn er niet meer bij. Ze wijzen dan op je zegeningen, alsof je die zelf al niet ontelbare keren geteld hebt. Ze zeggen dat je zo sterk bent en niet moet opgeven, alhoewel ze zelf aan het einde van hun Latijn zijn. Iedereen wil meteen de boel oplossen, terwijl er niks op te lossen valt, want de tragedie is onsterfelijk, de tragedie gaat maar door en woekert voort.

Het leven, mijn leven en het gevoel over het bestaan veranderen niet. Deze wereld is niet mijn wereld, maar het is de enige wereld waar ik kan zijn. Er is geen oplossing voor dit probleem en daarom heet het een tragedie.

Shakespeare en de oude Grieken begrepen dat (wèl).

Wat zijn we onderweg kwijt geraakt? De Lust, de heerlijke orgies en de vrijelijke vrijpartijen uit de Romeinse en Griekse periode hebben we evenzeer helemaal aan banden gelegd. Die opleving in de jaren zestig stelde feitelijk niets voor. Dat was in verhouding maar een slap, burgerlijk aftreksel van de lust-beleving en lust-uitleving in vergane tijden.

We beknibbelen op onze meest oprechte uitingen en we leggen onze natuur steeds meer aan banden, net zoals we sowieso in alles steeds tegennatuurlijker zijn gaan leven en Moedertje Natuur ontworteld hebben.

De aarde is een vreselijke plek, het leven hangt van de doodsbedreigingen aan elkaar, ons lot is zelden een lot uit de loterij, geluk en gezondheid duren nimmer lang en zijn nooit voor eeuwig, niets is ideaal en volmaakt. Welke wijze Griek zei ook alweer: ‘De aarde is een theater waar de slechtste mensen de beste plaatsen hebben’. Zo is het precies!

Ik heb veel fobieën, angsten en paniek, maar de hele mensheid lijkt doodsbang en fobisch voor emotionele uitingen, voor negatieve emotionele uitingen, voor de spinnen en spinnenwebben in de kruipruimte van ons bestaan.

Al die leugens die ze hebben verzonnen om ons een beter gevoel te geven: God, hemel, Jezus, karma, reïncarnatie…

Het is wat het is. Het is het verhaal van het sterke rechter- en het zwakke linkerbeen, van verzorgen en verjagen, van vertroetelen en vermoorden, van altruïsme en egoïsme, van regenbogen en vulkaanuitbarstingen, van vreugdetranen en trauma’s (ijstranen), van zonnebloemen en de buxusmot, van geneesmiddelen en gif, van superfit en terminaal, van topprestaties en flops, van applaus en arrestaties, van tegoedbonnen en parkeerbonnen, van schouderklopjes en bekeuringen, van Jinek en Humberto Tan.

Er valt met niemand te communiceren, ten minste niet wanneer je je zwakte toont, je naakte zwakte, zonder enige bedekking. Ze willen niet horen dat je lijdt, zonder dat je daaraan vastplakt dat je toch heel sterk bent en dat er nog veel mooie dingen zijn. Het leed mag niet meer op zichzelf bestaan, maar is een mechanisme geworden waaraan je je innerlijke kracht kunt meten. Lijden wordt geromantiseerd als een groeimiddel.

De mensen zijn zo verschrikkelijk bang voor de wanhoop, omdat ze diep van binnen zelf hartstikke gerafeld zijn en vrezen dat ze zullen verzuipen als ze zich niet aan de kunstmatige reddingsboeien vastklampen.

Misschien moet je zoals ik wel heel erg ver heen, gebroken, gekneusd en geknakt zijn en vruchteloos meer dan alles geprobeerd hebben om naakt te durven rondlopen en het trauma niet meer te bedekken, om vastgeklampt aan de reddingsboei te huilen van verdriet en niet van geluk, omdat je zogenaamd bent gered. Ik red het allemaal nét en mijn vrouw redt me iedere dag, maar de ware VERLOSSING blijft uit. En ik ben lang niet de enige.

Dit is wat het is, zoals het is. We hebben onszelf, elkaar, deze planeet, de mix van welzijn en waanzin en een beetje tijd…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen