De kracht van complimenten

Ik zeg nu niet alleen bij wijze van therapie tegen mezelf dat ik mooi ben om te zien en dat ik er mag zijn, maar eindelijk zie ik ook dat ik er leuk uitzie, zonder me met andere mannen te hoeven of willen vergelijken. Ik heb mezelf nog nooit zo knap gevonden als tegenwoordig. En ik zeg niet meer alleen maar dat ik er mag zijn, zo voel ik het nu ook. Ik heb mezelf nog nooit eerder zo’n toffe peer gevonden als heden! Vanwaar heb ik mezelf altijd veel te negatief beoordeeld? Vanwaar dat onterecht lage zelfbeeld?! Maar nu is het goed. En dat is allemaal grotendeels te danken aan oprechte complimenten en bewondering van de ander. Voor iemand met van zichzelf (te) weinig zelfvertrouwen en een (te) laag zelfbeeld kunnen welgemeende complimenten en bewondering van een ander echt wonderen doen!

En verder heb ik het op zich prima voor elkaar, want ik weet precies wie en hoe ik ben en wat en wie bij mij passen en wat en wie niet en ik meen het leven en de mensheid grotendeels te hebben doorgrond. En ik zie nu in dat zolang we leven de dood en vooral de dood van een ander maar ook ons bewustzijn over onze aftakeling en eindigheid en je eigen sterven afschuwelijk (kunnen) zijn, maar dat dood-zijn – er nooit (meer) zijn – de ideale toestand is. Als je dat voor ogen houdt, is de dood iets minder erg. Als je dood BENT, dan heb je helemaal niets meer te duchten en je mist de lol van de levenden niet. Je kunt het gewoonweg niet missen. Je zult nooit meer bang zijn lol te missen. Ik zie nu in dat een leven na de dood, een eeuwig verblijf in een paradijs (hoe onwerkelijk!) en reïncarnatie veel en veel zinlozer en idioter zijn dan de dood als het definitieve einde (van ons eigen bestaan).

Het is goed zo.

Echter, de tragiek van mijn/ons leven blijft mijn eeuwige gekwakkel. De artsen vinden tot dusver nooit wat en toch voel ik me meestal slecht en gammel en mankeert er psychisch en psychosomatisch het nodige aan me. De witte jassen vermoeden een verstoring van de hersenfuncties of hersensignalen door de trauma’s, spanningen en stress en ja, de chemische huishouding in lijf en kop zal wel verstoord zijn en dat is allemaal heel moeilijk medisch te achterhalen of misschien niet zo moeilijk, maar daar zijn een ander soort onderzoeken voor nodig die ze eigenlijk zelden uitvoeren, of bijna alleen maar voor wetenschappelijke doeleinden en niet voor direct-medische.

De tragiek van mijn/ons bestaan is dat mijn systeem overduidelijk helemaal van slag is en dat zal ook wel iets te maken hebben met het zenuwgestel en zo, waardoor zowat alles te veel van me vergt en ik in geen enkele omstandigheid lekker functioneer en me vitaal en wendbaar en weerbaar genoeg voel. Zowat alles pleegt een aanslag op me. En toch moet ik door. Mensen doen een beroep op me en ik kan nou eenmaal niet voor de rest van mijn leven in een niet-religieus klooster met heerlijke kloostertuin en een paar katten of in een kuuroord verblijven om stress, onrust, vermoeiende verplichtingen enzovoorts uit te bannen of uit de weg te gaan. Het blijft een gebed zonder einde. Maar het is niet mijn schuld. Het is niet door mijn eigen falen of door eigen toedoen. En zat mensen om me heen doen hun meer dan stinkende best voor me. Aan hen ligt het evenmin. Integendeel. Zij kunnen me/het gewoon ook onmogelijk fiksen.

Nochtans ben ik heel gelukkig met alle lieverds om me heen en met mijn persoonlijke ontwikkeling. En godzijdank heb ik (nog) het vermogen om intens en gelukzalig te genieten van alle kleine, gratis geneugten en van alle grote, opwindende zaken en zelfs van perverse luxe. Ik kan genieten. Ik ben levenslustig. Vooral wanneer de zon schijnt, de lucht blauw is en ik in alle rust mijn gang kan gaan en niet (te zwaar) wordt belast, niet wordt overvraagd. Helaas is dat heel erg snel het geval. Zelfs lieve wezens en leuke dingen kosten me meestal te veel kracht. Ik ben altijd aan het wankelen. Behalve ’s avonds op de bank voor de tv of zoals nu, alleen thuis, lekker bloggend. Ik hou zielsveel van gezelligheid, tamtam, van lieve, leuke, inspirerende mensen en van lieve, leuke dieren en ik ben in wezen heel graag heel erg actief, maar de waarheid is helaas dat het alleen nog een beetje gaat wanneer er totaal geen sprake is van druk, drukte, leuke vermoeienissen of dingen die ik met tegenzin moet doen. Maar ja, je gaat toch door. Je moet wel. Wat is het alternatief in deze situatie van tussen de wal en het schip, te klein voor het laken, te groot voor het servet (qua energie, vitaliteit, stressbestendigheid, kracht en functioneren)?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Secondewijzer is goeroe

De secondewijzer van het klokje/wekkertje blijft zichzelf herhalen: tik-tok, tik-tok, tik-tok. Dat ie er niet getikt van wordt! Dat wordt ie niet, want het verloopt allemaal zeer gelijkmatig, volmaakt in balans. Tijd tijdens tijdloosheid. Rustgevend! Hypnotiserend. Was ik maar zo stabiel! Ik ben een man van de klok, maar mijn ‘secondewijzer’ loopt tegelijkertijd vooruit en achteruit en blijft op dat moment nog stilstaan ook! En schreeuwt en gilt en fluistert en smiespelt. Nee, dan het klokje van de Action: tik-tok, tik-tok, tik-tok. Het geluid van de cadans. Rustgevende cadans.

Ik ben lekker alleen thuis. Verder niemand met emoties, een stemming, een gemoedstoestand, vragen, verzoeken of verhalen. En niemand tegen wie ik maar weer eens genadeloos loop aan te zeiken. Ik hoor alleen maar tik-tok, tik-tok, tik-tok. Vrede! Volmaakte vrede!

Ik kijk door het venster van de woonkamer naar buiten en zie dat de straat al net zo probleemloos is als deze kamer momenteel. Tik-tok, tik-tok, tik-tok. Hier is het goed. Geen wereldschokkende dingen. In dit huis, in deze straat, in dit dorp geen aardbevingsslachtoffers, geen spionageballonnen, geen stadsbus die is ingereden op een kinderdagverblijf, geen strijd om loonsverhoging, maar helaas evenmin een BN-er die een straatprijs komt uitdelen en bij ons aanbelt met de vetste cheque. Hier gebeurt alleen maar tik-tok, tik-tok, tik-tok. Tam. Geen tamtam. Soms word ik gek van de tamheid, soms van alle tamtam in de wereld en in ons leven. Het is gewoon nooit goed. En nooit heel dramatisch.

Tik-tok, tik-tok, tik-tok. De secondewijzer wijst ons de weg naar ritme, regelmaat en rust… Goe-roe, goe-roe, goe-roe.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veer gelaten

De grote, dikke, grijze duif op de rand van de houten tuinschutting kijkt omhoog, naar de hoogste boom in de tuin. De hoogste bomen vangen de meeste wind en zijn de belangrijkste blikvangers. Het gevogelte strekt de hals en kop ver uit, naar voren en naar boven, alsof hals en kop reeds willen opstijgen naar wat de ogen hebben waargenomen. Maar ja, hals en kop zitten nou eenmaal aan dat lijf vast. De grote, dikke, grijze duif aarzelt even, huppelt met beide poten wat op de schuttingrand en waagt dan de vlucht naar de wenkende armen van de berk die al aan de ochtendgymnastiek is begonnen. Een halve minuut later keert het gedierte terug op de schutting. Was het toch niet zo goed bevallen, dat zitten in die berk? Edoch, hetzelfde ritueel als daarnet herhaalt zich. Hals en kop strekken zich uit naar voren en naar boven, alsof ze reeds vooruit willen vliegen, maar ja, ze zitten nou eenmaal vast aan dat grote, dikke, grijze lijf. Wat huppelpasjes, door de knieën met de blik geconcentreerd gericht op de eindbestemming en hupsakee, daar vliegt onze gevederde vriend andermaal naar de berk. Veilig geland. Slechts één veertje dwarrelt naar beneden en heeft de toch veilige vlucht niet overleefd.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zon en maan stoten ons als waren zij biljarters met de keu en wij hun biljartballen

De maan en de zon oefenen ook op mij grote invloed uit. Bij volle maan ben ik actiever en sensueler dan bij andere maanstanden, om maar een voorbeeld te noemen. Druilerig, grijs weer deprimeert me en blauwe luchten met zonneschijn geven me energie en stemmen me vrolijker.

Toen ik nadacht over de invloed van licht, landschap en klimaat moest ik aan de beroemde post-impressionistische kunstschilder Vincent van Gogh denken. Zijn schilderijen in zijn Nederlandse periode en in zijn tijd in Parijs en Arles zijn een kunstwereld van verschil. Zijn Nederlandse schilderijen waren vrij donker en grauw, terwijl zijn Franse schilderijen kleurrijk en licht zijn. Totaal anders. Wanneer Van Gogh nooit de zonnebloemvelden, de Franse pleintjes en de zuidelijke sterrenhemels had gezien, dan had hij nimmer zulke magie klaargespeeld. Met name zijn Franse schilderijen spreken het meest en de meeste mensen tot de verbeelding.

Zo zie je dus hoe groot de invloed kan zijn van de omgeving en het klimaat op een mens. Die invloed kan ontzettend groot zijn. Bepalend. Het heeft te maken met beeld, beleving en inspiratie. Indien Van Gogh in Brabant was blijven hangen, dan had hij en ook niemand anders ooit geweten wat hij aan kleurenmagie, aan helend licht, in zijn mars had. Het zat natuurlijk altijd al in hem, maar het kon pas aan het licht komen en het kon er pas uit komen toen hij oog in oog stond met het Franse decor in het mediterrane licht.

De kunst van Vincent van Gogh is dus een heel erg sterk bewijs van de invloed die omgeving en klimaat op een mens kunnen hebben.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Stukje rijden

Vroeger, op een mooie zaterdag of zondag, gingen mijn ouders weleens een stukje rijden. Zomaar een stukje rijden. Rijden zonder bestemming. Gewoon maar wat rijden. Om er even uit te zijn. Beetje huizen kijken, door de stad sluipen, landweggetjes op… En ik vond dat als kind zo ouwelullerig! Echt iets voor OUDE mensen. Die niets beters te doen hebben. Vanwaar zou een mens in hemelsnaam zonder doel de auto pakken?

En nu doe ik het zelf. Nu ga ik op mooie, zonnige dagen zoals vandaag ook een stukje rijden. Om er even uit te zijn. En ik kan je vertellen: het doet wonderen! Het doorbreekt de sleur op spectaculaire wijze. Het sorteert misschien nog wel een beter effect dan naar de kroeg gaan. Buiten carnaval om dan. In en rondom het café rondhangen tijdens De Drie Dolle Dagen is ongeëvenaard leuk. Wanneer maken we nog eens echt lol met z’n allen? Nooit! Alleen met carnaval. Op verjaardagen zitten we zuur en saai rondom een tafel met gebak en koffie elkaar aan te staren en ieder jaar dezelfde verhalen op te lepelen en de meest irritante en altijd meest dominante, meest praatgrage van het familiaire stel te verdragen en gewone pub-ups, daar word je ook alleen maar down van, maar tijdens carnaval heeft gewoon iedereen lol. Dikke pret. Je hebt feest (zoals dance-events) en je hebt carnaval. Carnaval gaat drie keer zo ver en is tien keer zo leuk. Omdat je in een heel ludieke sfeer en setting allemaal uit je dak en bol gaat.

Maar goed, nu ben ik zelf dus zo’n ouwe zak die zomaar een stukje gaat rijden, door andere kerkdorpen heen, en die daar helemaal nieuw van terugkomt. Het stukje rijden is als een expres-vakantietje. Nu ben ik zelf zo’n saaie, ouwe lul die middagdutjes doet, z’n bierbuik niet kwijtraakt, ’s avonds op de bank voor de tv in slaap valt en moderne jongemannen te modern vindt. Papa en mama, ik lijk inmiddels als twee druppels water op jullie toen jullie in mijn ogen reeds aan het beschimmelen waren en een ritje in de auto op zondag onbegrijpelijkerwijs het hoogtepunt van het weekend vonden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Eigenaardige hond

Onze dwergkeeshond Miss S. is dol op eten. Wat dat betreft is niets dwergkezerigs mij vreemd. Heel erg verzot op bananen ben ik niet, maar Miss S. doet er een moord voor, al heeft ze nog nooit een vlieg kwaad gedaan (ze kan wel kwaad worden als een vlieg door de kamer blijft circuleren). Ik vind dat ik toch iedere dag fruit moet eten en omdat het makkelijk weg-hapt, kies ik meestal voor de banaan. Tot grote vreugde van Miss S., want zij adoreert de smaak van banaan.

Vanochtend probeerde ik haar naar haar kooi te lokken met een banaan. Ze wil nimmer in haar bench, maar als we met een snoepje naar de bench lopen, duikt ze er vliegensvlug in. Ze zit liever opgesloten met iets lekkers dan dat ze vrij kan rondlopen zonder een lekkernij. De levenslust van een hond gaat door de maag. Bij mij is het niet anders, maar ik heb dan ook een hondenleven 🙂 . Edoch, ze liet zich niet verleiden om haar kooi te betreden. Even later slaagde ik er zowaar in om haar te vangen en haar in haar getraliede verblijf te zetten. Miss S. keek alsof ze zich door mij beet genomen voelde. De stukjes banaan die ik haar door de tralies heen probeerde te voeren, liet ze op de bodem van haar ‘cel’ vallen. Geen interesse. Rare hond! Normaal gesproken, weigert ze nooit banaan te eten! Het gaat er altijd bij haar in als koek.

Toen ik Miss S. even later weer uit haar bench haalde – ik weet het: iedere hondentrainer zou mijn aanpak hoofdschuddend verfoeien – zat ze alras om de banaan te bedelen. Ik reikte haar enkele stukjes aan en die vrat ze in een mum van tijd op. Hap, slik, weg!

Aha, mevrouwtje is dus niet van plan om in haar kooi banaan te eten. Wel snoepjes, maar geen banaan. Banaan is heerlijk, niet lekker genoeg om dat als kooivoer te accepteren! Miss S. is slim en denkt natuurlijk ook: ‘Als ik nu die banaan ga opvreten, dan lokt ie me iedere keer met dat kromme fruit naar de nor.’

Wat ik ook frappant vind, is dat Miss. S. tijdens onze wandelingetjes door ons buurtje van ons dorp altijd halt houdt wanneer een busje of auto komt aanrijden en stopt. Ze keert zich dan altijd om, teneinde te kijken wie uit die vierwieler stapt. Nieuwsgierig dat ze is! Pas wanneer Miss S. heeft geconstateerd wie uit het vehikel is gestapt, is ze bereid om verder te lopen. Het kan natuurlijk ook dat ze een voertuig associeert met eten

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Troublemaker

Een good looking ICT-er komt op de kamer van een van de mannelijke bewoners van het verzorgingstehuis. Of de televisieontvangst goed is. Ja hoor, geen enkel probleem. Scherp beeld en alle zenders komen door. Niks meer aan doen, zou je zeggen. Maar de ICT-er verveelt zich of wil zich oprecht nuttig maken en gaat in ieder geval toch eens een kijkje nemen bij de kijkkast. Oei, hij zit met de knoppen van de afstandsbediening te prutsen. Hoe gaat dat ding aan? Hij krijgt een kleur. Het bloosrood komt door het zonnebankbruin heen. Nog meer gepruts. Verwoed gepruts. O zo, hèhè. Prima beeld. Toch nog even verder prutsen, God mag weten waarom. Maar omdat God niet bestaat en nooit bestaan heeft en nooit bestaan zal, komen we het nooit te weten. O shit, plotseling valt het beeld weg. De ICT-er heeft met al z’n technisch vernuft het beeld weggetoverd. Ze zeggen weleens: het beste beeld is geen beeld. Dat geldt in alle gevallen, behalve wanneer Annechien het Journaal presenteert. Annechien Steenhuizen. Zo mooi dat al dat lelijke nieuws dat ze moet overbrengen een likje verf lijkt te krijgen. Het zweet breekt hem uit, de ICT-er. Een waterval van puur paniekzweet. Verdorie, nu staat hij natuurlijk voor lul. De technische man zorgt voor technische problemen daar waar geen technische problemen waren. Glaasje water, ICT-man? Pfff, gelukkig, uiteindelijk toch weer alles in kannen en kruiken. De zonnebank-look, The Sunshine State Of Mind, keert terug bij hem. Niet meer doen, hoor, professor-ingenieur in de tv-kunde! Niemeerdoen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Malentendu!

In de Franse supermarkt vroeg ik aan een medewerker: “Où est le bouillon d’oeuf?” De medewerker keek me heel raar aan en werd bijkans overmand door een paniekcrisis: “Bouillon d’oeuf, monsieur? Vraiment, ça n’existe pas, monsieur. Pardon, monsieur.” Nou nou, zo nederig hoeft nou ook weer niet, monsieur Leclerc! U kunt er ook niks aan doen dat het niet bestaat, althans dat u er nog nooit van heeft gehoord. Ik hield vol: “Mais, ça existe! J’ai mangé ça tellement de fois!” De medewerker wist zich geen raad met de situatie. Hij zette een gezicht op alsof hij mij zag veranderen in een UFO die tussen de Franse kazen was geland. Hij beende naar de afdeling waar de eierdozen stonden met daarin het kippenproduct. Hij zocht wanhopig terwijl het zweet hem uitbrak, maar vond niet wat ik zocht. “Mangez-vous vraiment du bouillon d’oeuf?” Nu moest ik lachen. Die beste garçon had me verkeerd verstaan. “Je veux dire bouillon de boeuf!” En om de een of andere reden maakte ik er boe-geluiden bij en maakte ik bewegingen alsof ik een koe melkte. Die bewegingen maakten hem van streek. “Hollandais corné,” hoorde ik hem mompelen op weg naar het schap met de runderbouillon…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

ACROSS THE ROAD…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

HANGING IN THERE, BUDDY. AND DON’T CATCH A COLD!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen