Geholpen door een nog grotere gek

Stefan loopt al dertig jaar bij een psychiater, dr. Mattiz uit Meelijck. Nou ja loopt, meestal ligt hij op de divan in de spreekkamer van de zielenknijper. Stefan vertelt zijn geest-wroeter over zijn rare gedragingen en gedachten. Bijvoorbeeld dat hij de neiging heeft om zijn nagelvijl in de kutjes te steken van leuke, aantrekkelijke kleuter-meisjes, vooral als ze vlechtjes hebben. Ook kan Stefan vaak niet de neiging onderdrukken om aan de uiers van de koeien in de wei te gaan lurken. Dat vindt hij zelfs erotiserend. Maar dat is nog lang niet alles. Stefan ligt dikwijls ’s nachts wakker en dan vraagt hij zich wanhopig af of hij nog leeft of al dood is. Sommige mensen worden levend begraven, maar wat nou als je levend dood bent en dat je dus niet weet dat je al bent overleden? Daarbij heeft Stefan sommige periodes de overtuiging dat hij Dracula is. Stefan moet vermijden om in de spiegel naar zijn scherpe hoektanden te kijken, want dan weet hij zogenaamd zeker dat hij de vampier is. Zijn lekkerste seksuele fantasie is dat zijn vriendin helemaal naakt is en alleen maar bokshandschoenen draagt. Zij slaat hem knock out en gaat dan bovenop hem zitten met haar armen juichend in de lucht. Deze fantasie speelt 24/7 door zijn hoofd. Trouwens, Stefan vraagt zich vaak af of zijn vriendin een man is. En soms ziet hij haar werkelijk aan voor een windmolen of een ezel.

Dr. Mattiz luistert aandachtig en probeert geen oordeel te vellen. Hij schrijft veel zware medicijnen voor.

Echter, Stefan weet niet en eigenlijk weet niemand dat dr. Mattiz zelf ook veel stoornissen heeft waarvoor hij zichzelf heel veel medicamenten voorschrijft. De psychiater leeft voortdurend in de veronderstelling dat hij meerdere met name vrouwelijke patiënten op gruwelijke wijze heeft vermoord en dat hij ze onder de vloer van zijn oude werkkamer heeft begraven. Een reden waarom hij van die kamer een logeerkamer heeft laten maken, terwijl hij nimmer gasten heeft die blijven slapen. Iedere keer als de telefoon rinkelt of de bel van de voordeur gaat, is hij bang dat het een rechercheur is die hem gaat vertellen dat hij wordt verdacht van het plegen van meerdere moorden.

Dat is lang niet alles. Dr. Mattiz wordt helemaal gek van zijn neiging om aan de vrouwelijke patiënten te vragen of hij als een hond aan hun kruis mag snuffelen. Als zijn vrouwelijke patiënten gebruik hebben gemaakt van zijn toilet, dan gaat hij ook altijd ruiken in de pot. Hun poepgeur en plasgeur winden hem op. Dr. Mattiz heeft altijd een kan met water staan met daarin olijfolie opgelost. Hij probeert zijn vrouwelijke ‘lotgenoten’ zoveel mogelijk daarvan te laten drinken.

Maar dat is niet het enige waar de arts opgewonden van raakt. Hij draagt graag panties. Telkens als hij een panty aantrekt, krijgt dr. Mattiz een stijve en masturbeert hij zichzelf klaar. Bij het uittrekken wordt hij depressief. Dr. Mattiz bewaart vier paar panties in een kistje (met cijfercode) in een la van zijn bureau. Hij is als de dood dat zijn fetisj na zijn overlijden wordt ontdekt en dat het de krant zal halen. Dr. Mattiz heeft zijn voorraad panties al vaak weggegooid, maar hij kan niet zonder. Daarom koopt hij in lingeriewinkels of bij de HEMA altijd weer nieuwe die in zijn kistje verdwijnen.

Ook hierbij blijft het niet. Dr. Mattiz heeft het sterke vermoeden dat hij in de toekomst leeft en dat hij bezig is aan een volgend leven. In zijn huidige leven, in de tegenwoordige tijd, is hij eigenlijk jazz-drummer in een club in Chicago.

Stefan kijkt erg op tegen dr. Mattiz. Hij vindt hem een heel fijne, evenwichtige en wijze man…

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Sociaal zelfvertrouwen

Niet onzeker meer

Ik ga leuk met mensen om

Anderen vinden me aardig

Men reageert positief op me

Dat realiseer ik me nu

Alweer een overwinning

En nu de faalangst nog…

© Roland Danckaert

 

Als je in je jeugd erg onzeker bent geweest en een buitenbeentje en dus eenzaam was, dan draag je dat (meestal) voor de rest van je leven met je mee, zelfs wanneer je gaandeweg een groter sociaal zelfvertrouwen hebt opgebouwd. Die onzekerheid blijft immer een gevoelige plek, met name als anderen weer eens laatdunkend, onredelijk of vijandig doen, of je negeren en buitensluiten. En iedere keer als je in een onbekende, nieuwe situatie belandt en met vreemde mensen wordt geconfronteerd.

Ook diepgewortelde faalangst blijft een gevoelige plek, zelfs als je meer zelfvertrouwen hebt opgebouwd. Het gevoel dat je iets (met name bij nieuwe en spannende uitdagingen) niet kunt, kan blijven beklijven. Steeds weer moet je dan die drempel over: ‘Ik kan het (wél)!’

Als kind/scholier kun je door leraren, ouders en medeleerlingen vernederd worden, vooral als je ergens niet goed in bent. Daar word je genadeloos op afgerekend. Je wordt vergeleken met anderen die beter presteren. Je krijgt slechte cijfers. Complimenten voor wat je goed doet, zijn karig. Ik bleef achter met rekenen en was bangig en houterig met gymnastiek en turnen. Een leraar heeft eens publiekelijk in de klas tegen me gezegd dat ik stonk en me moest gaan wassen en een andere leraar zei publiekelijk in de klas dat ik eens een voorbeeld moest nemen aan mijn twee oudere zussen die wél goed konden rekenen en keurig konden schrijven. Je voelt je voor schut gezet waar anderen bij zijn. Een huisvriend van mijn ouders zei eens tegen me dat ik te dikke bovenbenen had. Mijn vader verdedigde me niet, maar zweeg beamend. Een klasgenootje maakte mijn rooie kop na de gymles belachelijk (geheel onverwachts, uit het niets, pats boem), en een etter lachte en publique om mijn platvoeten. Allemaal opmerkingen die me bij zijn gebleven en die mijn toen toch al grote onzekerheid geen goed deden en mijn minderwaardigheidscomplex voedden.

Ik neem het trouwens niemand echt kwalijk. Ik was zelf ook lang niet altijd even tactisch en fijngevoelig. Ik heb met name mijn een na oudste zus voor van alles en nog wat uitgemaakt (ook waar anderen bij waren), ik heb dikke, ziekelijke Edward in de klas lichamelijk en mentaal gepest en jongere kinderen bang gemaakt met spookverhalen. Zelfs lieve mensen kunnen iets van een duiveltje in zich hebben. Een mens is zo gelaagd…

En slachtoffers maken vanuit hun pijn, wanhoop, trauma’s en frustratie slachtoffers.

Trouwens, lang niet alle slachtoffers en zielenpoten hebben een lief, fijn karakter en goede inborst. Sommige slachtoffers zijn tevens dader of zouden dader geweest kunnen zijn.

http://www.rolanddanckaert.nl

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Held in verval

Gedurende mijn puberteit was de Zweedse tennisser Björn Borg mijn idool. Stijlvol, beheerst en toch ook het uiterlijk van een artiest, met die lange haren en die baard. Ik haatte zijn aartsrivaal en absolute tegenpool John McEnroe. Want de Amerikaan maakte het mijn held veel te moeilijk en dreigde hem van zijn troon te stoten! Borg won Roland Garros zes maal en Wimbledon vijf keer.

Vijftien jaar was ik toen Borg – als kind tevens een fervent ijshockeyer en voetballer – al op 26-jarige leeftijd stopte met toptennis. Hij kon de druk en concurrentiestrijd met McEnroe niet meer aan en kreeg motivatieproblemen. Ineens was mijn idool van het toneel verdwenen, veel te jong.

Tot Roger Federer was er geen enkele tennisser die Borg wat mij betreft kon doen vergeten. Pete Sampras werd zelfs nog beter (won meer Grand Slams) dan de Scandinaviër en ik haatte hem daar om. En Boris Becker – voor wie ik nu een zwak heb – was gewoon een lelijke, pafferige Mof. Daar kon ik onmogelijk fan van zijn. Overigens vind ik John McEnroe thans als tenniscommentator heel erg goed en zeer sympathiek. En als ik nu oude beelden van de Amerikaan zie, dan moet ik bekennen dat ook hij heel mooi en spectaculair speelde, en dat zijn emotionele uitbarstingen op z’n minst boeiend waren, zeker in dat deftige, kouwe  kak-tenniswereldje waarin iedereen zich onberispelijk moet kleden en gedragen.

Ik hoorde en las soms verontrustende verhalen over Borg. Hij zou een zelfmoordpoging hebben ondernomen (hetgeen hij altijd heeft ontkend), zakelijk failliet zijn gegaan en van zijn liefdesleven een puinhoop hebben gemaakt. Tegenwoordig ken ik hem alleen nog van de onderbroeken.

In 1991, toen hij al 35 jaar was, keerde Borg plotseling terug op de tennisbaan, in het circuit. Negen jaar na zijn tennispensioen. Nog steeds met lange haren en zijn houten racket. Maar hij won niks meer. Het was een totaal mislukte, naïeve rentree, gebaseerd op pure nostalgie.

De voetballer Johnny Rep (o.a. Ajax, Oranje) was evenzeer een jeugdidool van me. Ook hij had lange haren en een vrijbuiters-uiterlijk. Ook hij raakte aan lager wal: drank en vrouwen.

Sinds een jaar of acht is John Lennon mijn idool. The Beatles-aanvoerder had evenzeer een roerig leven: drugs, vrouwen, drank, trauma’s en drama’s.

Ikzelf heb evenzeer een moeilijk leven en (misschien juist daardoor, en door de emotionaliteit en gevoeligheid) een grillig karakter. Je voelt vaak instinctief aan wie bij je past, wie er raakvlakken met je hebben, met wie je leven een beetje correspondeert. Wie je aanspreken, is wie je in potentie zelf bent. Mijn idolen waren en zijn ook een beetje afspiegelingen van mijzelf…

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

http://www.gigaboekshop.com/product/ratjetoe/

http://www.gigaboekshop.com/product/miks/

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ik ben nog altijd dezelfde

Wat je als kind (al) veel en graag deed, dat is wie je werkelijk bent, wat je echt graag doet.

Creatief en artistiek bezig zijn, dat hoort bij mij. Schrijven, op alle mogelijke manieren. Fotograferen. Daar voel ik me gelukkig en het beste bij. Dat geeft me zelfvertrouwen.

Creatieve, artistieke mensen staan meestal buiten de maatschappij. Ze zijn vrij(zinnig) en hebben baat bij een vrij beroep, een vrij bestaan. De maatschappij wil dat je advocaat, journalist, arts of leraar wordt en denkt niet in de eerste plaats aan een onzeker bestaan als creatieveling. Dus creatieve, artistieke mensen moeten nog meer dan andere mensen goed naar zichzelf luisteren, bij zichzelf blijven en zich niet van hun pad af laten praten.

Bij nader inzien, was ik als kind al zo. Ik zong liedjes in de achtertuin van ons ouderlijk huis en op de lagere school vond ik het heerlijk om voor te lezen en toneelstukjes te bedenken en uit te voeren. Als puber benutte ik vooral de badkamer als theaterzaal, voor mijn gezang. Ik heb een periode (abstract) geschilderd en heb me later gestort op het (realistisch) fotograferen (dus zonder computertrucs/zonder bewerking). Schrijven, heb ik altijd gedaan. Liefst gedichten die niet rijmen en korte verhalen.

En mijn belevingswereld is ‘van oudsher’ een beetje apart geweest. Ik ben daarom – van nature – immer op zoek naar aparte invalshoeken. Ik observeer anders dan de meeste andere mensen. En het komt er dus ook op een andere manier uit dan bij de meesten. Reeds als kind was ik werkelijk overal een buitenbeentje, anders dan de andere kinderen (en volwassenen). Ik ken dan ook bijna niemand van vroeger die eveneens een artistiek, creatief leven is gaan leiden.

Maar reeds als kind voelde ik me aangetrokken tot artiesten, kunstenaars, interviewers, humoristen, sport(mensen), zangers, filosofen, acteurs, toneelspelers en schrijvers. Ko van Dijk, Godfried Bomans, Henk Elsink, Anton Heyboer, Olivia Newton John, Adriaan van Dis, Ischa Meijer, Simon Carmiggelt, Ben Cramer, Frank Boeijen, James Herriot, Simone de Beauvoir, Vincent van Gogh en Jean-Paul Sartre…

Je voelt je als kind aangetrokken tot mensen zoals je in potentie en in wezen zelf bent…

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

http://www.gigaboekshop.com/product/ratjetoe/

http://www.gigaboekshop.com/product/miks/

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veel minder op sociale media

Sociale rust!

digitaal minimalisme

ruimte in tijdschema

chats vervangen door

face to face-contacten

minder drukte, minder druk

geen verleidingen meer

weer bij volle verstand

een verslaving overwonnen

het verschil ‘hemelt’…

© Roland Danckaert

 

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

http://www.gigaboekshop.com/product/ratjetoe/

http://www.gigaboekshop.com/product/miks/

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ergernissen slaan bij rouw om in heimwee

God, wat ergerde Hans zich altijd aan het feit dat zijn vrouw Beatrice haar glas of mok nooit helemaal leeg dronk. Zij liet altijd minstens een bodempje over. En ze vergat haar vuile vaat dan in de vaatwasser te zetten of af te wassen. En wat had Hans – die veel van zijn vrouw hield – er een hekel aan dat ze ’s avonds vaak wel twee uur lang op haar iPhone spelletjes zat te doen en dan geen aandacht had voor hem.

Maar nu ze alweer vijf maanden dood is (leverkanker) mist Hans haar verschrikkelijk, inclusief haar gebruikte glazen en koppen met minstens een bodempje koffie of sap. En wat zou hij haar graag weer op de bank zien zitten aan haar iPhone gekluisterd!

Juist de dingen waaraan hij zich ergerde, bezorgen hem de meeste weemoed. Want die waren zo typisch Beatrice!

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

http://www.gigaboekshop.com/product/ratjetoe/

http://www.gigaboekshop.com/product/miks/

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vele levens verweven in mij?

De pleinvrees, het snel benauwd hebben (behoefte aan frisse lucht, een hekel aan wollen en synthetische truien die niet ademen) en het globus-gevoel (brok in keel)… zijn dat louter tekenen van de trauma’s, spanningen, frustraties, wanhoop en stress of ben ik in een vorig leven opgehangen op een marktplein? Of misschien niet zozeer ikzelf als wel een voorouder wiens/wier ervaringen deels in mijn familiale, collectieve DNA zitten?

Mijn evenwichtsstoornissen… zijn die louter te wijten aan de eerder genoemde malaise in dit 51-jarige bestaan of (ook/vooral) aan karma? Heb ik in een vorig leven of heeft een voorouder in zijn/haar leven andere mensen uit balans gebracht en is dit de straf? Of ben ik of is die voorouder in een andere incarnatie uit balans gebracht, emotioneel, mentaal en/of fysiek? Was ik in 1890 een koorddanser en ben ik te pletter gevallen? Wie zal het zeggen!

Het lijkt een beetje op een abstract, geschreven schilderij. Als ik kon tekenen, dan tekende ik mijzelf met een basketbal in mijn keel, hangend aan een touw, met tussen mijn benen het opgewonden geslacht van een dekhengst en uit mijn vingers de hoofden groeiend van de vrouwen die ik begeer. Een sneeuwwitte zee en een paarse lucht. Picasso en Dali samengevoegd.

Mijn hang naar kerken en kloosters en naar een minimalistisch, teruggetrokken leven… is dat puur de liefde voor de schoonheid van de oude architectuur en kunst en voor een kluizenaars-bestaan zonder al die zonderlinge, veeleisende en malle mensen? Veel lieve dieren, bier en oude kaas, een radio, een televisie, goede boeken en de veiligheid van een kloostercel…

De enorme behoefte aan afwisseling en mijn allergie voor sleur… is dat slechts een karaktertrek of heb ik zoveel tegenstrijdige levens geleefd en karakters/incarnaties gehad dat ik daardoor zo gevarieerd ben en taan naar variatie en ontdekkingen en veilige avonturen?

Het altijd maar weer op reis willen zijn in combinatie met die vreemde huiselijkheid… waar komt dat dan weer uit voort? Puur en alleen uit ontwikkelingen in dit leven en uit controverses in mijn karakter of heb ik in vorige eeuwen al de wereld willen ontdekken? Was ik erbij, met Darwin of Columbus of Da Gama?

Mijn enorme zwak voor vrouwelijk schoon en neiging naar bordelen, orgies en perverse seks… Was ik of was een van mijn voorouders een oude Griek? Of juist (ook) een non of monnik die veel verlangde op seksueel gebied, maar niets meemaakte? Of is het slechts een karaktertrek, die nieuwsgierigheid alsmede die behoefte aan hevige heftigheid en bandeloosheid? Kom ik uit een extreem geil voorgeslacht?

Als ik kon schilderen, dan beeldde ik mijzelf af als de worm die in de giftige en verboden appels kruipt, de takken van die boom vrouwenarmen en fallussen.

Mijn afkeer van het spirituele en religieuze, is dat slechts de consequentie van overwonnen indoctrinatie en conditionering in dit leven, het gevolg van zelf leren nadenken en het omhelzen van wetenschappelijke informatie? Is het de uitkomst van de nare ervaringen met religieuze en spirituele mensen en met een spirituele leefwijze? Of was ik in vorige levens een godsdienstfanaat die ongelovigen kruisigde en/of die als zogenaamde magiër mensen oplichtte en die in dit leven moest voelen hoe het is om bedonderd te worden én af te leren rekenen met stupide overtuigingen? Waardoor ben ik die fanatieke waarheidszoeker en hyper-realist geworden? Heeft het echt alleen met dit leven te maken, zoals ik denk, of is er toch meer?

Als ik kon schetsen, dan schetste ik het beeld van een kerk op een kerkhof, onder een grafsteen en van een gebroken toverstaf die de magiër in een melaatse verandert…

http://www.rolanddanckaert.nl

Meer lezen van en over Roland Danckaert? Bestel nu zijn bundels Ratjetoe en/of Miks door op onderstaande links te klikken. Bij voorbaat Dan(c)k(aert)!

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

http://www.gigaboekshop.com/product/ratjetoe/

http://www.gigaboekshop.com/product/miks/

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen