Diederik Smit kent het geheim van de Ajax-smid niet

In Dagblad de Limburger, dat we van een straatgenoot te lezen krijgen (we zouden er zelf geen cent voor betalen), las ik een kul-column van cabaretier en schrijver Diederik Smit die schreef dat Ajax meer schatplichtig is aan Cocu en PSV dan aan Johan Cruijff, omdat Ajax 2017 eigenlijk weinig jeugdspelers in de basis heeft staan maar met gerichte aankopen een bepaald niveau heeft bereikt, à la PSV dat dit seizoen overigens op alle fronten teleurstelde, nooit aantrekkelijk voetbal heeft laten zien en amper eigen jeugd laat doorstromen.

Ik heb nog nooit zo’n grote onzin gelezen. Ajax-trainer Peter Bosz heeft de Cruijff-voetbalfilosofie juist (weer) geïmplementeerd waardoor Ajax eindelijk weer aantrekkelijk voetbal speelt. En het klopt dat Ajax met de aankoop van Sanchez en Ziyech en de huur van Traoré het niveau heeft opgeschroefd, maar Ajax is toch nog altijd een club die veel jeugdig talent brengt. Dit seizoen gebruikte Peter Bosz vrij veelvuldig de jeugdspelers Van de Beek, Nouri, Kluivert en De Jong, terwijl Veltman en Klaassen – door Ajax zelf opgeleid – altijd in de basis staan. Dat is een ongelofelijk groot aantal, zeker in vergelijking met andere clubs (en al zeker internationaal en in vergelijking met PSV!). Tel daarbij op dat de jeugd van Ajax onder 19 (weer) kampioen is geworden en dat Jong Ajax in de Jupiler League bijna kampioen is geworden en als tweede eindigde en je beseft dat Diederik Smit zijn column met zijn duim schreef (en over de schreef ging).

Die Diederik Smit is best een slimme gast, maar hij heeft duidelijk geen enkel verstand van voetbal en al zeker niet van Ajax. Maar in Dagblad de Limburger verschijnen wel vaker totale kul-verhalen. Gisteren was er in dit dagblad zelfs een journalistieke pipo die pleitte voor het ontslag van Roda JC-trainer Anastasiou, met nog maar twee wedstrijden te spelen (de Griekse coach vertrekt na afloop van dit seizoen). Totale waanzin om (nu nog) voor zo’n onzinnig ontslag te ijveren en om Limburgse reddende engelen naar voren te schuiven, zoals Huub Stevens en Eric van de Luer.

Een groot aantal Roda JC-spelers zou afgeknapt zijn op de voormalige spits. Hetgeen ook weer veel zegt over de Roda-selectie die haar trainer het hele seizoen in de steek heeft gelaten, terwijl de coach het slachtoffer is geweest van het wanbeleid van het bestuur en onder de moeilijkste omstandigheden moest werken. Als die spelers een lul hebben en hem nog omhoog krijgen, dan pakken ze de bestuurders keihard aan en zeggen ze het vertrouwen op in de clubleiding!

Dagblad de Limburger toonde zich hiermee weer haar chauvinistische, kleingeestige zelf. Wat is het toch een kut-krant!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Indonesië alsmaar homo-onvriendelijker

Indonesië was altijd al een een groot moslim-land (in geen enkel ander land op de aarde wonen zoveel moslims), maar radicaliseert in een moordend tempo. Toen wij in 1996 op Java waren, zagen we amper vrouwen met hoofddoekjes en hoorden we de gebedsoproepen vanaf de moskee-minaretten zelden. In 2010 was dat allemaal heel anders, totaal omgeslagen. Niets mis met de islam, maar wél met de radicale islam, net als met het radicale christendom.

Want alsmaar vaker verneem ik, dat homo’s maar ook bi-seksuele mensen, travestieten en transgenders op de eilandengroep worden gearresteerd en gemarteld (stokslagen, heel lange celstraf). Indonesië begint een gevaarlijk en onvrij (moslim-)land te worden. Tijd voor economische en politieke sancties van het vrije(re) Westen tegen het rijstvelden-land?

Homoseksualiteit is in Indonesië niet verboden, maar via de antiporno-wet die in het leven is geroepen, worden homoseksuele gedragingen en seksfeesten steeds vaker en steeds hardhandiger de kop ingedrukt. Afgelopen weekeinde werden 141 mannen in een homoseksuele saunaclub opgepakt tijdens een spetterend seksfeest met strippers. Gevreesd moet worden dat de arrestanten zijn of worden gemarteld en/of een lange gevangenisstraf krijgen.

Hoe onverdraagzaam moet je als land, als samenleving, zijn als je een FEEST afbreekt en als je FEESTGANGERS arresteert? Als het nou om een gewelddadig ‘feest’ ging, dan was het wat anders. Maar het ging hier om een potje plezier! Okay, het handelt hieromtrent om een seksfeest, om mannen die ervoor kozen om zich seksueel (weer eens) heerlijk uit te leven met elkander, maar… so what? De samenleving heeft er helemaal geen last van wanneer mensen van een orgie genieten. Het hoeft niet jouw cup of tea te zijn en je mag er best schande over spreken, maar vrijheidsberoving en martelingen gaan veel te ver en zouden op zichzelf strafbaar en onwettig dienen te zijn.

Het is de spagaat van deze tijd: sommige landen en volkeren zijn redelijk verdraagzaam en modern (geworden), terwijl een ander gedeelte er nog middeleeuwse en barbaarse opvattingen op nahoudt.

Indonesië is – zoals zoveel onverdraagzame landen, instanties en mensen – zo hypocriet als de pest. De corruptie tiert er in alle geledingen van de maatschappij welig, ook binnen de moskeeën, kerken en overheid. Maar dat is niet alles: in vrijwel ieder (groot) hotel op Java (en waarschijnlijk op andere Indonesische eilanden) kunnen mannen zich door voornamelijk vrouwelijke masseuses erotisch laten masseren, met een happy end dus. Voor heel weinig geld. Bij mijn weten wordt dat wél toegestaan en zelfs gezien als een belangrijke inkomstenbron.

Het is zo klaar als een klontje, het is het paradepaardje van fanatieke religieuze mensen en dus ook van radicale moslims: ze vinden dat alleen man en vrouw voor elkaar zijn geschapen en seks met elkaar mogen hebben en dat homo’s, lesbiennes, transgenders, travestieten en transseksuele mensen spotten met de zogenaamde schepping en met de zogenoemde schepper en moeten worden tegengehouden, gevangen moeten worden genomen en gehouden en dienen te worden gestraft/vernield.

Voorheen werd er in Indonesië – althans op Java en al zeker in Bandung en Jakarta – heel luchtig gedaan over homoseksualiteit en over als vrouw verklede en zelfs omgebouwde mannen. Er werd om gelachen. Ze konden gewoon over straat lopen en hun ding doen. Nu Indonesië op Formule 1-snelheid is geradicaliseerd – althans de overheersende groep moslims – is het slecht gesteld met de tolerantie en acceptatie van en veiligheid voor homo’s, maar ook van en voor niet-moslims, atheïsten en christenen.

We hebben het altijd over de anti-homo-houding van Poetin – geheel terecht – maar in heel veel landen op de wereld en met name in heel veel islamitische landen zijn homo’s hun vrijheid en leven niet zeker.

Gebleken is, dat een samenleving van binnenuit bepaalde ontwikkelingen doormaakt en veranderingen/verbeteringen ondergaat. Het zijn altijd de burgers geweest – individueel en georganiseerd – die meer rechten en andere verbeteringen hebben afgedwongen. Het werkt niet als andere landen gaan zeggen hoe een land of volk zich dient te gedragen. Indonesië zal niet luisteren naar het advies van onze regeerders om zich toleranter op te stellen jegens homo’s. Het zal worden beschouwd als zeer onwelkome bemoeienis en er zal worden gewezen naar onze eigen misstanden, hypocrisie en fouten. Nogmaals, veranderingen in een samenleving moeten van binnenuit tot stand komen. Daar zijn moedige mensen en solidariteit-met-een-lange-adem voor nodig.

Je zou kunnen denken aan economische en financiële straffen voor het regime in Indonesië waar de vertegenwoordigers van de islam veel macht hebben en die zitten niet alleen maar in de regering, maar tevens in de rechtbanken en bij de politie. Je zou toeristen kunnen adviseren om Indonesië te mijden. De vraag is echter of dit alles resultaat zal hebben, want de fanatieke moslims laten zich door zulke sancties niet op andere gedachten en daden brengen. Waarschijnlijk worden ze er alleen maar steeds fanatieker door, terwijl de arme mensen én de homo’s het grootste slachtoffer worden van de noodgrepen, aangezien bijvoorbeeld een handelsboycot leidt tot nog grotere schaarste en armoede en tot nog meer sociale conflicten.

Daarom, het zou het beste zijn wanneer individuen en groeperingen in Indonesië zelf nog fanatieker zouden ijveren voor meer verdraagzaamheid en vrijheid. Echter, dat is lastig in een land waarvan de dominante moslims – waaronder de heersers, de machthebbers – in ijltempo radicaliseren. We kunnen hier dus spreken van een tragedie, van een groot drama waar geen einde aan lijkt te komen en waar geen oplossing voor lijkt te bestaan. Met militair Westers geweld een einde maken aan het moslim-regime lijkt een ondoenlijke onderneming die decennia gaat duren en heel veel slachtoffers zal maken. Dan wordt het van kwaad tot erger.

De homo’s, lesbiennes, travestieten, transseksuelen en tansgenders zullen dus ondergronds moeten gaan, zullen op hun hoede moeten zijn, bijvoorbeeld voor verklikkers. Ze zullen toneel moeten spelen of in ieder geval seksfeesten, homogelegenheden en openbare homoseksualiteit moeten vermijden, willen ze niet opgepakt en verketterd worden.

Niet iedereen kan en wil een held zijn en een statement maken. Toch is dit nodig. Er zijn Indonesische homo’s nodig die zich willen opofferen voor de goede zaak, die openlijk strijden voor meer verdraagzaamheid en vrijheid. Het hoeven niet alleen homo’s te zijn, het kunnen net zo goed hetero’s en bi-seksuele mensen zijn, mensen die het opnemen voor de homo-gemeenschap. Vooral populaire zangers, sporters, acteurs en presentatoren zouden hun zegje moeten (durven) doen, zodat het probleem rondom het geweld tegen homo’s in Indonesië de aandacht blijft vangen.

De angst onder de mensen in Indonesië om het regime tegen de haren in te strijken, is evenwel levensgroot. Iedereen is op zijn hoede voor verraders, verklikkers en spionnen. De angst regeert. Er is daar een heel erg groot gemis aan moed en aan saamhorige initiatieven van en voor minderheden.  In Indonesië lopen ze bovendien niet zo te hoop tegen de eigen regering, tegen de autoriteiten. De mentaliteit is er anders dan bij ons. Vrijwel iedere burger klaagt er over de corruptie, maar maakt er als het even kan zelf gebruik van. De urgentie, de moed, de ijver en de wil ontbreken om verbeteringen af te dwingen en daarvoor offers te brengen.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Weiland-wandeling

Dit is vandaag de mooiste dag van mijn leven. Op de mooiste plek van dit moment beleef ik het mooiste moment van dit moment. 

Door een kniehoge groen-gele zee waad ik, mijn benen gebruikend als roeispanen, mijn voeten als peddels. Dieper zak ik weg in de landelijke golven, zodat mijn knieën kopje-onder gaan.

Het geel van de blinkende boterbloemen en de groene skyline van het wolkenkrabbers-gras vormen een religieus-kunstzinnige mozaïekvloer, met de zon als patroonheilige.

Pluisjes van de pluisjes van de corpulente maar hemelbestormende populieren en van de wilgen die gebukt gaan onder hun treurige reputatie zwemmen zwijgzaam door de kleurloze lucht, als een kudde één kant opgedreven door de dwingende, dominante wind die met zachte hand regeert.

Het water van de rivier zweeft langs de bedding, geluidloos als een zweefvliegtuig vlak onder de ook al doofstomme wolken. Ik zit, kijk, luister en geniet en wens dat dit ogenblik eeuwig mocht duren, dat ik hier – ontdooid – kon bevriezen in de tijdloze oneindigheid. Pluisjes van de pluisjes van de pluizige bomen varen op de stroom van het water mee, als toeristen die een dagje op de vlakke waterwegen doorbrengen en voor de verandering gebruik maken van een watertaxi.

Achter mij klinkt de echo-achtige roep van een koekoek die door een buis van bamboe lijkt te communiceren. Het vogel-ensemble repeteert alvast voor het avondconcert wanneer de koperen ploert stemmig uitgeleide wordt gedaan.

Een roodbruine mannetjes-fazant die zich had verschanst in zijn patio van hoog gras schrikt van mijn aanwezigheid en slaat zijn vleugels geschrokken uit. Vogels lijken ondanks hun vlucht-stress meteen te weten waar de volgende schuilplek zich ophoudt, alsof ze daartoe tot een feilloze navigatie beschikken.

Tussen twee naburige takken van een boom hangt een spinnenweb dat als een soort van dromenvanger een aantal pluisjes van boompluisjes in haar netten heeft gestrikt. De pluisjes in de houdgreep van de fijne maar ferme draden.

Een overschot van een dode tak gooi ik in het water, want een mens kan het nooit opbrengen om helemaal niets te doen en slechts toe te kijken. Hij moet dwangmatig iets aan en met de natuur doen, en meestal is het niet veel goeds. Mijn tak-worp is nog vrij onschuldig, maar in onze maatschappij blijft het helaas niet bij onschuld.

Een witte zwaan glijdt achterwaarts door het bruinige water dat het dier begeleidt, als een vliegtuig dat door een pushback truck in startpositie wordt geduwd. Het dier neemt een hap van zijn ‘vervoer’ en nog een en nog een. In z’n achteruit vissen vangen en verorberen, gaat blijkbaar voortvarend.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waar komt de inspiratie vandaan?

Een componist heeft het muziekstuk al (deels) in z’n hoofd gehoord, voordat hij het gaat componeren/uitwerken, de schilder ziet het schilderij dat hij gaat maken al min of meer voor zich en de schrijver komt op ideeën voor verhalen waarvan hij niet wist dat hij ze had. Met hun aangeboren en ontwikkelde talent (lees: mogelijkheden) maken ze met en van de inspiratie een kunstwerk. Alles en iedereen in de natuur heeft talenten (mogelijkheden) en tekortkomingen (zwakheden).

Inspiratie. Sommige mensen, met name spirituele en religieuze figuren, menen dat inspiratie in het universum hangt en dat deze inspiratie de kunstenaar (op)zoekt, opspoort en aanspoort of dat de kunstenaar met een goede antenne toegang heeft tot het inspiratie-archief en inspiratie-lab in de lucht en die inspiratie uit de lucht plukt zoals je een appel van een boomtak trekt. Zij menen dat de mooie beelden, zinnen en melodieën door God en/of de natuur zijn bedacht en dat God en/of de natuur ze op voorraad hebben gelegd.

Andere mensen, onder wie ikzelf, vermoeden dat inspiratie in de hersenen wordt aangemaakt, door het brein wordt geproduceerd, en dat ons hoofd van binnen autonoom van alles produceert (beelden, gedachten, gevoelens en onderwerpen) waar wij geen weet van hebben, geen gecontroleerde, opzettelijke invloed op hebben, en waar we op worden getrakteerd, mee worden geconfronteerd, als zijnde eigenaar van dat creatieve hoofd.

Natuurlijk wordt de inspiratie mede gevormd door de indrukken en invloeden van buitenaf. Terwijl hij een wandeling maakt door een mooi natuurgebied komen naar het bewustzijn van de schrijver allemaal mooie zinnen en woorden toegesneld. Maar ook de indrukken van binnenin de mens – zijn situatie, emoties, gedachten, gevoelens meningen, beleving en ervaringen – worden door de handen van de inspiratie in de hutspot gedaan en/of kunnen leiden tot en bijdragen aan de inspiratie.

De woordenschat van de schrijver en zijn eigen (ontwikkelde) stijl, de aangeleerde en verfijnde technieken van de beeldhouwer of schilder en de muzikale smaak en het muzikale onderricht van de muzikant zorgen voor zijn unieke inspiratie-signature en zijn – samen met z’n werklust – zijn hulpbronnen.

Ik geloof dus niet dat inspiratie iets is dat in de lucht hangt of dat door (een) God of door natuurkrachten wordt verwekt en aan de man wordt gebracht.

Na een zeer zweverige periode van mijn achttiende tot en met mijn 35ste – waarin ik in het zweverige oplossingen zocht voor mijn medische problemen die de reguliere geneeskunde niet kon verhelpen – ben ik tot mijn grote genade en geluk weer vrij down to earth geworden waarbij ik de wetenschap en het gevoel alsmede persoonlijke ervaringen aan elkaar koppel en niet meer geloof in lot, voorbestemming, mysteries, hogere mensachtige machten en wonderen, maar wel in de aard van de natuur (lees: alles wat is) en de nog onontdekte eigenschappen en mogelijkheden van die natuur en dus ook van ons brein en ons onderbewustzijn.

Ik geloof dat alles uiteindelijk te verklaren is (alhoewel we moeten accepteren dat veel dingen nou eenmaal zijn zoals ze zijn – zoals de aard van de natuur), maar dat we nog voor lang niet alles die verklaring hebben gevonden. We maken de fout bij niet-weten iets te verzinnen waardoor we het alsnog menen te kunnen verklaren.

Mysteries en wonderen zijn een illusie en staan alleen maar symbool voor dat waarvan we het bestaan niet vermoedden, van wat we niet voor mogelijk hielden en waarvan we de oorsprong en aard nog niet kennen.

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ziekte en artsen

Vanmorgen moest ik iemand bij het ziekenhuis afzetten. Het ziekenhuis waar onze twee kinderen zijn geboren (de spannendste momenten van mijn leven) en waar mijn vrouw en ik de baarmoeder verlieten. Een grijs, betonnen gebouw is het met de uitstraling van een Sovjet-bunker. Je gaat er meestal niet voor je lol heen, maar er valt in dat ongezellige gebouw sowieso onmogelijk lol te beleven. Het is er binnen altijd veel te kleurloos en te benauwd, en het ruikt er steevast naar ziekte en medicijnen, een mengelmoes van opgedroogde pis en vermalen Paracetamol.

Terwijl ik vanwege mijn pleinvrees en psychosomatische klachten (onvast ter been en daardoor onzeker) in de auto bleef wachten en de ramen van het vehikel besloegen, aanschouwde ik de mensen die naar binnen gingen en naar buiten kwamen. Er zat welgeteld één lekkertje tussen, een meisje met aan één zijde kort, opgeschoren haar en aan de andere kant een oor-wang-vitrage van donkerbruine lokken. De rest van de in- en uitgaanders waren verre van aantrekkelijk. Tja, als je van schoonheid houdt, dan ben je ook altijd gespitst op het zien en bewonderen van mooie mensen.

Ik ergerde me aan een slanke, kleine, volkse man – het type lopende band-medewerker – die maar voor de ingang van het beter-maken-huis bleef drentelen en van top tot teen in het grijs was gekleed, hetgeen goed aansloot bij zijn grijze haren. Blijkbaar had hij zojuist een kleine operatie gehad, want een wang was gans bedekt met gaas. Hij pafte de ene na de andere filtersigaret weg, en hield het rookwaar vast tussen wijs- en middelvinger in het midden van de sigaret, ruim boven het filter, en niet aan de onderkant.

Sommige mensen lijken totaal niet bang te zijn voor een ziekte. De man rookte binnen een minuut iedere nieuwe sigaret op, alsof het een medicijn was dat hem z’n leven zou redden. Ik als gedwongen hypochonder zou bij iedere sigaret een fantoom-hartaanval krijgen van de angst.

Voor mezelf ben ik nog niet frequent in het ziekenhuis geweest. Wel al een keer of twaalf om bloed te prikken (zonder noemenswaardig resultaat, want mijn psychomathiek is niet in het bloed op te sporen), maar niet voor een operatie. Mijn vrouw heeft twee keizersnedes, een knie-operatie en een vinger-ingreep moeten ondergaan en daar was ik telkens bij, ondanks het feit dat ik in ziekenhuizen altijd onwel dreig te worden, net als in de IKEA (weinig frisse lucht, weinig contact met buiten, druk).

Eén keer heb ik tot dusver een operatie moeten ondergaan toen mijn amandelen eruit dienden te worden gehaald. Wat zal ik zijn geweest, een jaar of zeven? Ik weet er nog maar heel weinig van. Ik kan me alleen het volgens mij zwarte narcose-kapje op mijn mond heugen en dat ik de dag erna op een kamer lag met een ander kind. Volgens mij kreeg ik van de zuster ijs geserveerd tegen de pijn in de keel. Van de troost-presentjes weet ik helemaal niets meer. Die zuster was – meen ik – onvriendelijk en dat verwarde me, omdat ik dacht dat zusters altijd lief waren en zeker lief deden tegen zieke (en dus zielige, kwetsbare, bange) kinderen. Dus niet.

Ik was toen geestelijk nog sterk en gezond en niet zo heel bang voor het ziekenhuis. Nu wel. Als ik iemand naar het ziekenhuis breng die duizelig is, dan word ik zelf nog duizeliger dan de patiënt. Als ik iemand in het ziekenhuis bezoek met rugpijn, dan krijg ik zelf veel ergere last van mijn rug dan de (werkelijk) zieke. Mijn geest is mijn grootste vijand geworden. En toch ben ik niet gek. Een psychische stoornis of ziekte is (vrijwel altijd) iets anders dan gekte.

Als jongeling was ik heel bang voor een blindedarmontsteking en vooral voor de dan onvermijdelijke operatie/ziekenhuisopname. Het gerucht deed in die tijd de ronde dat bijna iedereen een blindedarmontsteking kreeg. Mijn vader was ook nog maar een kind toen zijn blindedarm operatief moest worden verwijderd. Ik had vaak heel erge buikpijn en minstens zo vaak was ik bang dat ik onder het operatie-mes zou eindigen. Ik heb mijn blindedarm nog. Nu zal ik eerdaags wel een blindedarmontsteking krijgen, want ik krijg vrijwel alles wat ik hardop vrees en niets wat ik hardop (of stilletjes) wens. The Story Of My Life.

Bij de huisarts ben ik als kind vrijwel nooit geweest, maar als puber wel, één keer vanwege een harde korrel in mijn voorhuid (niets ernstigs), één keer vanwege vermoede nierstenen (pillen voor gehad) en meerdere malen vanwege chronische hyperventilatie, straatvrees en een burn-out.

Ongeveer een jaar lang – toen ik 22 was – ben ik bijna wekelijks bij de huisarts geweest om met een of ander wit, koud spul mijn drie grote moedervlekken op mijn rug te laten verwijderen. Van deze behandeling slonken de moedervlekken nauwelijks, maar kreeg ik wel pijnlijke, rode kringen rondom de behandelde plekken (daar kreeg ik een zalfje voor: het gerucht doet nu de ronde dat dit artsen-echtpaar schulden had en er alles aan deed om geld via de patiënten te incasseren). Toen deze huisarts en zijn vrouw/assistente de praktijk verkocht hadden, haalde zijn opvolger de drie moedervlekken onmiddellijk weg, tijdens één simpele chirurgische ingreep.

Onze kinderen hebben gelukkig (nog) geen chirurgische ingrepen hoeven te ondergaan. Onze dochter had een lui oog en heeft als kind jarenlang een pleister op één oog moeten dragen (zonder ooit te klagen) en heeft bij de kaakchirurg een woekertand tussen de voortanden moeten laten verwijderen. Deze gebitsafwijking schijnt vaker voor te komen bij de indianen in Noord-Amerika. Frappant, want ik heb me altijd verwant gevoeld aan en met de indianen. Dat zegt verder trouwens niets, behalve dat je als mens af en toe heel foute conclusies trekt, doordat je twee zaken die niets met elkaar te maken hebben met elkaar verbindt, gebaseerd op vage gevoelens en valse aannames. Alsof ons kind een indiaan zou zijn of het kind van een indiaan zou zijn… Ik ben geen indiaan.

Wat betreft onze zoon tot op heden evenmin medische bijzonderheden.

Ik vraag me weleens af hoe het zou zijn om een (dood)ziek of gehandicapt kind te hebben. Je ziet wel vaker ouders met een ziek of gehandicapt kind op televisie, mensen die zowat in het ziekenhuis wonen, en dan prijs je jezelf gelukkig met (vooralsnog) gezond kroost.

Ieder leven kent rode draden en thema’s, situaties die steeds terugkeren. Zo ook mijn leven: lieve vrouwen, moederlijke types die me redden is één zo’n pijler. Eenzaamheid of veel alleen zijn keert van kleins af aan steeds weer terug in mijn leven. Psychosomatische ellende evenzeer oftewel lichamelijke reacties op spanningen, stress, frustraties, onrust en onvrede. Het niet kunnen ontwikkelen van vriendschappen met mensen die ik buiten de familie en het gezin om graag mag, is ook zo’n repetitie, evenals – door tal van omstandigheden – een heel karig seksleven/ een karig bestaan als het gaat om lichamelijke warmte, gepaard gaande met een kolkende hunkering en een gebrek aan bevrediging in dat opzicht. Ik heb heel weinig en pas vrij laat seksuele en romantische ervaring opgedaan in mijn bestaan.

Blijkbaar is mijn lijf sterk ondanks alle moordende stress- en angst-stoornissen en mijn trage, vergrote sporthart, maar reageert mijn lichaam wel weer heel extreem op stress en psychische malaise.

Sommige mensen hebben juist aan de lopende band lichamelijke klachten en ziekten, van kinds af aan, en die raken dat nooit meer kwijt. Ook zijn er mensen die de helft van hun leven doorbrengen in psychiatrische instellingen: zij voelen zich lichamelijk nog wel best oké, maar psychisch/emotioneel zijn ze de Titanic.

De echte pechvogels hebben onophoudelijk zowel lichamelijke ziekten, psychosomatische stoornissen en psychische ellende, alsof de spreekwoordelijke duivel hen tot zijn project heeft gemaakt.

Andere mensen blijven tot op hoge leeftijd lichamelijk én geestelijk gezond.

Het is net alsof artsen meestal vrij gezond blijven, alsof er maar weinig doktoren zijn die zelf heel erg en al heel vroeg sukkelen met hun fysieke en psychische gezondheid. Is dat zo en als het zo is: hoe komt dat dan?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Volksvertegenwoordiger

Onlangs vroeg een lokale politicus of ik voor zijn partij volksvertegenwoordiger zou willen worden. Ik volksvertegenwoordiger? Een Einzelgänger die de massa moet dienen? Een in het dorp neergestreken stadsjongen die de belangen van de dorpen moet gaan behartigen? Een man die zich bewust afzijdig houdt van het verenigingsleven en die als buitenstaander met beide o-benen buiten de dorpsgemeenschap staat?

Meteen moest ik denken aan de saaie raadsvergaderingen op de lokale televisie, aan al die kleurloze pakken en jurken achter hun microfoontje en kopje koffie, en aan die Siberisch ongezellige raadszaal. Nee, ik wil geen volksvertegenwoordiger worden!

Buiten het feit dat ik er de gezondheid niet voor heb om het ambt van politicus te kunnen vervullen, ontbreekt het me aan alles wat een man tot een goede politicus maakt. Ik neem de politiek in mijn verbale en geschreven betogen en tirades altijd de maat, en dan zou ik beste maatjes worden met mijn kritiek-doelen?

Ik voelde me nochtans best vereerd door het sympathieke verzoek. Maar ik ken mezelf: ik ben allesbehalve een politicus. Oh zeker, ik ben deels best een politiek dier, maar dan gewoon als burger en scribent.

Bovenal doe ik reeds wat ik het liefste doe: over heel veel schijven schrijven. Daar bereik ik niets mee, althans maatschappelijk, economisch en sociaal niet. Maar ik doe het met hart en ziel en de volste overtuiging. Daar kan geen salaris en succes tegenop. Ik produceer graag kruimeltjes. Daar word ik gelukkig van…

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een einde aan de dood

Wie vermoordt Magere Hein?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen