Je mag hier niet komen

Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen. Een mooie tekst. Mooi liedje ook. Laatst nog zei iemand, toen we het over de vluchtelingenkwestie hadden: “Eigenlijk vind ik dat de wereld van ons allemaal is en dat iedereen zich overal zou moeten kunnen vestigen.” Evenzeer een hartverwarmende tekst uit een lieve mond.

Maar waar is het niet. De wereld, het leven, is natuur en zoals de natuur(wetten) en als we de natuur nader bezien, dan weten we dat het in de planten- en dierenwereld stikt van de onzichtbare grenzen, van de territoria. “Jij mag hier niet komen,” kwettert de huismus tegen een andere huismus.

Sterker nog, in het dierenrijk zie je heel weinig gemengde samenlevingen. Wel bestaan groepen naast elkaar, bijvoorbeeld groepen van verschillende vogelsoorten, maar je ziet zelden een spreeuw, een merel, een ekster, een uil en een toekan samen optrekken. Laatst zag ik wel hoe een wei-pony een mede-wei-schaap beschermde tegen mijn onschuldige toenaderingspogingen.

De beschaafde, lieve mens heeft idealen, empathie en gevoel. Dat heeft het leven als zodanig niet of in veel mindere mate. Het bestaan is gewoon een manifestatie van constructieve en destructieve eigenschappen, gedragingen, ontwikkelingen en mogelijkheden, meer niet eigenlijk. En is net als alles en iedereen nogal tegenstrijdig, dubbel, dualistisch en opportunistisch. Maar de goede, lieve mens is eigenlijk beschaafder en liever dan de natuur, dan het leven.

Open grenzen en rassen- en culturen-vermenging zijn feitelijk tamelijk tegennatuurlijk. Als idealistisch, extreem-links mens ben ik er wel voor, maar het strookt eigenlijk niet met de natuurwetten en dus komen er grote problemen van. Zoals criminelen en terroristen die vreemde landen binnendringen en onveilig maken en overvolle parkeerplaatsen langs de autosnelwegen die vol staan met Oost-Europese vrachtauto’s.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Tafereeltje

Het bid-kapelletje staat te dommelen in het ontbijt-zonnetje in haar bavarois-kleurige nachtjaponnetje, de overkoepelende treurwilg laat haar schouders en haar hoofd hangen en het Mariabeeld lijkt te poseren voor een statie-portret, terwijl de flakkerende vlam van de bid-kaars een balletuitvoering geeft.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De wildplasster

In veel kleinere Duitse stadjes en dorpen bevinden zich gratis, goed aangegeven openbare toiletten voor dames en heren, ’s winters verwarmd. Ook langs de autowegen. In Nederland zijn we zo consumentonvriendelijk en krenterig dat we in plaatsjes en langs de snelwegen heel weinig (gratis) sanitaire voorzieningen hebben en dat we tamelijk veel geld vragen voor een kleine of grote boodschap.

Er komt nog eens een tijd dat je bij ons voor een grote boodschap meer moet gaan dokken dan voor een kort toiletbezoek: “Even ruiken, mijnheer. U heeft duidelijk gepoept. Dat is dan 2 euro extra. Wacht eens even, u heeft aanzienlijk meer toiletpapier gebruikt dan toegestaan. Dat is dan nog eens 3 euro erbij. U kunt daar in het hoekje geld pinnen.”

De wildplas-bekeuring van uiteindelijk 90 euro die de 23-jarige Geerte Piening (een haast buitenlands aandoende, Nederlandse naam – ergens uit de Middeleeuwen) recentelijk kreeg, omdat ze in mei 2015 (meer dan twee jaar geleden!) tijdens hoge nood in het Amsterdamse openbaar had gezeken, houdt heel Nederland bezig. De ganse natie is pissig op de mannelijke kartonrechter die tegen de bevallige blondine had gezegd dat ze desnoods maar in een urinoir voor mannen haar blaas had moeten legen. De rechter ging tijdens deze zitting niet één keer staan, dus hij zal wel onder de tafel nagedruppeld hebben: plas-ophouden-yoga onder de toga!

Voor straf moeten we deze kartonrechter vlak voor aanvang van een zeer langdradige zitting vijf liter thee en vijf liter koffie laten drinken en de wc-deuren van de rechtszaal (van zowel de mannen als de vrouwen-wc) vergrendelen. Een rechter die aan kromspraak doet, moet maar voelen… Hij zal ook wel niet rechtschapen zijn. Zijn pik zal wel naar rechts afwijken, net als zijn brein…

Nogmaals, er zijn in dit land veel te weinig (gratis) openbare toiletten en al zeker voor vrouwen. Als er al eens ergens wc’s voor dames zijn, dan staan er voor de wc-deur steevast enorme files met zeikwijven, omdat de tamponhoudsters nou eenmaal allen een privé-toilet hebben. Het zou beter zijn wanneer er in één gezamenlijk dames-toilet tien wc-potten naast elkaar stonden. Samen plassen, dat schept geen band. Dat weten wij heren maar al te goed. Ik geneer me altijd enorm als ik schouder aan schouder tussen twee heren in sta te urineren, en al helemaal als er geen tussenschot is. Mijn piemel is privé. Mijn plassende piemel althans. Ik ben een notoire saunabezoeker, maar dan zien de andere gasten me niet plassen, zelfs niet als ik het onopvallend doe onder de gezamenlijke douche. A golden shower under the shower.

Volgens de kartonrechter in de kartonrechtbank had Piening (jammer dat ze niet toevallig Pieling heet!) dus naar een urinoir voor mannen dienen te snellen. Heb jij het al eens gepresteerd om 1000 meter te sprinten, terwijl je je benen bij elkaar moet houden om te voorkomen dat de urine die al één voet buiten de deur heeft in je slip sprint?! Usain Bolt kan ook niet sprinten, terwijl zijn slurf bol staat van de zeik, hoor! Rechtertje, rechtertje toch. Kan het nog krommer? Wild-rechtspraak is het!

Ik zal u verklappen dat ik als man niet eens graag in zo’n urinoir voor kerels ga staan zeiken. In Roermond staan er ook een paar, op de hoek van een drukke straat, terwijl de mensen vanaf hun appartementen-balkon je kunnen zien staan pissen. Lekker is dat! Sta je daar in een drukke straat met je gulp open en met je piemel in je handen! En water om je handen af te spoelen na het zeiken, is er niet, zodat je iedereen voelt denken: “Die lul heeft z’n fikken niet gewassen na het pissen, wat een viespeuk!” Welkom bij de pisclub! Weer eens iets anders dan de parenclub.

Echt, ik doe het nog liever in mijn broek! Trouwens, zo’n urinoir waar je ook weer altijd ongezellig met andere kerels staat te pissen, heeft weinig rekening gehouden met mannen zoals ik die maar een pis-straaltje hebben, die bij gebrek aan plaskracht niet in een boog pissen maar waarbij de urine als een waterval een vrije val maakt. Knoeien tijdens het plassen gegarandeerd! Gegarandeerd!

Hoe een dame zich moet redden bij een mannen-urinoir op straat is me een raadsel. En denk je dat zo’n vrouw geen commentaar krijgt als ze gebruik maakt van een openbare plastic pisbak voor piemelhouders?! Die rechter is overduidelijk nog nooit één seconde even vrouw geweest. De meeste mannen hebben zich toch allang eens in het andere geslacht verdiept (afgezien van de daad) en kunnen zich wel een voorstelling maken – hoe gering ook – van menstruatieproblemen, baarbitter en koopverslaving, maar ik heb medelijden met de eventuele (r)echtgenote van deze rechter. Waarschijnlijk leeft hij solo en geniet hij van het gezelschap van de pissebedden in zijn slaapkamer.

U merkt, ik doe er alles aan om deze rechtspreker te beledigen, pijn te doen en op z’n nummer te zetten. Als Geerte Piening niet zo leuk was geweest om te zien, dan was ik beslist minder fel geweest tegen de wetboek-handhaver, dat geef ik openlijk toe, maar ik maak mij al decennia druk om het gebrek aan gratis openbare sanitaire voorzieningen in dit steeds meer voorzienings-arme landje. Tja, de mens trekt wel bakken met geld uit om ooit een voet op Mars te kunnen zetten en daar zelfs mogelijk een dependance van de aarde op te zetten in plaats van alle problemen op dit ondermaanse eens fatsoenlijk aan te pakken…

Maar ik ben mogelijk te extreem-links georiënteerd om rechts te kunnen denken en invoelen.

Ikzelf heb een uitermate zwakke blaas en constant een sterke aandrang om te moeten urineren. Ik wandel veel en ik plas dus vaak wild. Heel vaak. Misschien dat mijn gemeente nu een speciale buitengewoon opsporingsambtenaar op mij laat zetten, maar dat risico van de bekentenis neem ik dan maar.

Honden, katten, vogels en zelfs paarden mogen wel gewoon in het openbaar plassen en poepen en wij niet. Het is bij de beesten af! Het wordt tijd voor de oprichting van de Partij voor de Mensen die streeft naar dezelfde rechten voor mensen als voor dieren!

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Uit eten

Weet je wel, zo’n pseudo-chique hotel-restaurant waar je het gevoel krijgt dat de serveerders lakeien zijn, en de gasten van adel. Heel erg wannabe allemaal. Op de menukaart staan veel vissoorten die je niet bij de gemiddelde viskraam kunt krijgen – beslist geen kibbeling – en heel veel ruggen, halzen, koppen en lenden van dieren die je normaal gesproken in de kinderboerderij aait. Bij je bord op tafel ligt immer dubbel bestek en staan op z’n minst drie glazen. Deftige mensen dineren in gangen. Niet alles op de grote hoop! Kleine porties, want beschaafde mensen eten geproportioneerd!

Welnu, dan loop je the American way – gewoon in je dagelijkse kloffie waarin je ’s ochtends nog het onkruid hebt gewieddat opgedofte restaurant binnen van het rustiek gemeubileerde hotel dat er van buiten uitziet als een up-grade van een Formule 1-hotel en dan zitten aan sommige tafels reeds kleingeestige grote gezelschappen zo lekker saampjes calvinistisch te wezen. Schrijf maar gerust grijs, humorloos en stijf te wezen. Wat oudere dames met kort, geverfd haar, een gouden montuur en in hun mooiste jasje, enkele heren in een begrafenisondernemers-kostuum en met een grafdelvers-blik plus een enkele begin-twintiger die nog steeds knaap of maagd is en dat zo te zien altijd hoopt te blijven.

Godverdomme! Nou, de sfeer zit er goed in, hoor jongens. Gezellig!

Dat hele gezelschap kijkt de binnenkomers aan alsof ze rechtstreeks van Saturnus komen en goed gescand dienen te worden, maar dat komt ook doordat ze elkaar eigenlijk heel weinig te vertellen hebben (en dan maar om zich heen kijken), niemand echt zin had in dit etentje en allen zich in deze entourage stuk voor stuk ongemakkelijk en opgelaten voelen, omdat ze diep in hun hart liever met een bord patat en scheten en boeren latend thuis op de bank zaten, kijkend naar een natuurfilm met allemaal dieren die ze zo dadelijk heel beschaafd – heel keurig met mes en vork, en getemporiseerd – gaan oppeuzelen.

Godverdomme! Ik word altijd zo kregelig van zo’n atmosfeer!

Even verderop zit een jong stelletje, fris gedoucht na de 19.00 uur-seks. Ze kijken vooral erg hongerig naar elkaar, want drie maal neuken per dag tijdens zo’n hotelarrangement is het eigenlijke doel. Het liefst zouden ze elkander verorberen. Het meisje vindt dit nog wel romantisch, zo’n etentje, maar voor de jongen is het eigenlijk allemaal maar een onnodige en veel te langdradige pauze tussen twee neukbeurten in. Hij wil haar straks van achteren nemen. Hij weet dat ze dat het geilst vindt. Zijn pik staat al horizontaal. Straks – als zij weer naakt en gewillig is – verticaal.

Stilletjes hoopt hij dat ze zo heet wordt dat ze hem voor het eerst toch eens zal gaan pijpen. Zo niet, dan is er nog altijd de hoer aan de Provinciaalse weg die uit Eritrea is gevlucht en onderdak heeft gevonden in een bordeel waar ze zich heeft gespecialiseerd in blowjobs. Een vieze smaak had ze toch al in haar mond van dat hele leven. Zo kan ze – pas achttien geworden – in elk geval geld verdienen om haar twee kinderen – een tweeling van twee – te onderhouden. Het leven is een geschenk!

Je kan je ogen niet van dat seks-arrangement-stelletje af houden, want wat zou je zelf graag weer zo verliefd en geil willen zijn! Godverdomme! Monogamie klinkt niet voor niets als een ziekte!

Zo’n bijbaan-kutje loopt de hele tijd om je heen te dralen om de bestelling op te nemen, de glazen bij te vullen en te vragen of alles naar wens is (“Als je dat nog één keer vraagt, stomme koe, dan dump ik je in de wensput!”). Je weet wel, zo’n best leuke, vlotte chick die is getraind om de eters zo beleefd-vriendelijk mogelijk te bedienen, maar dat na haar werk een vracht vol anekdotes – over die belachelijke gasten – meeneemt naar haar festival-vriendinnen.

Je maakt een foto van het voorgerecht die je op Facebook post, want je wilt de hele wereld laten weten dat je een fantastisch leven hebt en andermaal wat leuks aan het doen bent. Je moet constant jezelf en de rest overtuigen dat je leven geslaagd is. Die foto vergroot je natuurlijk een beetje, anders lijkt het drabje op je bord ook zo minimalistisch. Less is almost nothing! Je wilt niet dat je Feestboek-vrienden medelijden met je krijgen, omdat je 10 euro betaalt voor een kwakje dat in een eierdop past. Hap, slik, weg. Drabbiedabbiedoei!

Het hoofdgerecht is eigenlijk nog minder warm dan lauw, maar je durft er niets van te zeggen, omdat je niet wilt overkomen als een zeur. Je zit erbij als een zwerver, vergeleken bij al die opgezette en opgemaakte bende, en dan ook nog praatjes hebben! Nee, daar pas je toch voor.

Het calvinistische gezelschap aan de grote tafel… Je ziet hun monden wel bewegen, maar je hoort ze niet. Ze praten zonder geluid te maken. Van die fluister-lui die nooit iemand overlast willen bezorgen en zelf van niemand overlast willen hebben, van die types die alles buiten hun eigen, bekrompen, stille sekte als overlast beschouwen. En het geile, verliefde stelletje is al aan het toetje bezig, de culinaire equivalent van een snelle wip. De jongen en het meisje willen zo snel mogelijk terug naar hun privé-domein. Ze hebben, voordat het nagerecht werd geserveerd, afgesproken dat ze elkaar onder de douche zouden laten klaarkomen. Het water loopt al uit hun mond en uit hun onderste openingen…

Godverdomme, wat is je eigen leven toch saai geworden!

Maar je bent er toch weer eens even uit. Het is eens wat anders dan thuis een pizza uit de oven en een salade erbij om het vet te compenseren, al heb je achteraf vooral spijt van al dat groenvoer met die te scherpe uien erover waardoor je ogen gingen tranen tijdens het eten.

Alles wat je samen meemaakt, is goed. Als je het maar samen doorstaat en meemaakt. Waar je ook komt met je eigen partner, zij is overal de liefste, de mooiste en de leukste, de fijnste, de lekkerste en de slimste.

Bovendien betaalt zij. Dat is toch mooi meegenomen. Lang leve de emancipatie oftewel de evrouwcipatie als je het vanuit de feminisering van de man beschouwt. In toenemende mate zie je op de weg de man naast de bestuurster zitten in een ouwe bak of in een dure, blinkende slee. Laat de vrouwen het maar van ons overnemen. Mannen hebben het eeuwenlang geprobeerd en er kwam alleen maar oorlog van! Lange leve de oestrogenen, weg met de testosteron!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Optisch bedrog

De lage prijzen van de opticien zijn optisch bedrog!

De oogmetingen gaan onmetelijk vaak fout.

“Als ik mijn hoofd naar links buig, dan pas zie ik scherp.”

“Dat is een kwestie van gewenning mijnheer.”

“Nou, dat denk ik niet. Als ik naar teletekst op televisie kijk, is het gewoon onrustig en onduidelijk. Buig ik mijn hoofd naar links, dan is het zicht goed.”

“U moet uw hoofd niet naar links buigen, maar gewoon recht voor u uit kijken en leren zien met deze bril.”

“Nee hoor. Ik ben een ervaren brildrager en ik weet wanneer iets een kwestie is van wennen of niet.”

“Het zit tussen uw oren. U wilt deze bril gewoon niet vertrouwen. U denkt dat er iets mee mis moet zijn. U zoekt spijkers op laag water.”

“Pardon? Ik eis gewoon een bril waarmee ik in elk geval scherp kan zien!”

“Misschien had u toch een duurdere bril moeten aanschaffen, mijnheer. Goedkoop is duurkoop. Wie voor een dubbeltje op de eerste rang wilt zitten, moet vaak op de blaren zitten.”

“Ik heb weinig geld en ben afgegaan op de goedkope aanbieding en de honderd procent-tevredenheidsgarantie.”

“En ik heb alles gedaan wat ik kon. Als u niet tevreden bent, dan kunt u het geld terugkrijgen. We kunnen niet bezig blijven met het vervangen van het glas van uw nieuwe bril. Weet u wel hoeveel moeite, geld en tijd dat kost?”

“Daar heb ik toch niks mee te maken? Als ik naar een opticien ga, dan verwacht ik dat ik een bril krijg waarmee ik in elk geval scherp kan zien.”

“Als u de bril nou eens een kans gaf, dan lukte dat wellicht!”

“Ik kan nog 100 jaar proberen te wennen aan deze bril, er is iets niet goed mee.”

“Vooruit dan maar. We proberen nog één keer om uw bril goed te maken, en anders houdt het op.”

 

Tot zover ongeveer mijn ervaringen met een opticien die het net even iets anders aanpakt dan de concurrenten. Het lijkt wel een tweede Hans-bril!

Ik heb het wel iets gedramatiseerd en gechargeerd. Overigens is mijn vrouw blij met haar brillen van deze opticien. Ik heb blijkbaar gewoon pech of mijn brillen-ogen zijn nou eenmaal een moeilijk geval!

Laatste update: de medewerksters van deze opticien waren beledigd, omdat ik een klacht had gestuurd naar de Klantenservice en ze willen me daarom niet meer van dienst zijn. Wel krijg ik mijn geld terug na inlevering van mijn brillen. Dat is nog eens andere koek! Deze opticien heeft een heel andere kijk op serviceverlening! Klaag je (heel netjes en normaal) bij de Klantenservice, dan word je als klant afgeserveerd!

Hans doet alles net even anders: als het te moeilijk wordt, dan kiest hij voor de makkelijkste weg! Honderd procent ontevredenheidsgarantie gegarandeerd!

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Juke-box

Het instructieboek van de auto’s van tegenwoordig is dikker dan de Bijbel, dan het Oude en het Nieuwe Testament samen. Met al die knopjes op en naast het stuur kun je als dealer natuurlijk ook geen beknopte samenvatting geven van het instrumentarium. Ik voel me net een piloot als ik in een moderne wagen zit. Ik moet dan echt een knop omzetten, anders word ik gek.

Eigenlijk ben ik blijven steken in de jaren tachtig van de vorige eeuw, in 1984 toen de new romantic-band Spandau Ballet nog niet zo commercieel was en het voor mij nog altijd levens-veranderende album ‘Parade’ uitbracht, twee jaar na het heerlijke nummer ‘New Gold Dream’ van The Simple Minds en het al even zalige ‘Senses Working Overtime’ van XTC. Ik ben nog steeds gehecht aan de langspeelplaten en pick-ups uit die tijd, aan de muziek van toen, aan de videorecorder en aan de auto’s van destijds.

Nee, nu heb je bijvoorbeeld de Nissan Juke. Kent u dat model van Nissan? Een jukebox is het! Een doos. Een opgevouwen doos! De makers hadden een plaat voor hun kop! En geen langspeelplaat van Spandau Ballet! Van buiten is de Juke heel groot, van binnen claustrofobie-bevorderend klein. Zelfs Roel van Velzen past nauwelijks in dat interieur! Van buiten ziet dat model eruit alsof ze carrosserie hebben opgepompt. Het is net zo’n springkussen! Opgepompte lucht! Van binnen is ie zo krap dat je niet eens een zakje nootjes kunt eten achter het stuur of op de achterbank zonder een elleboog-fractuur op te lopen en zonder de medepassagiers onbedoeld (tenzij je schoonmoeder naast je zit) elleboogstoten te verkopen.

Ik wil terug naar de jaren tachtig. Met functionele techniek en geen overdaad aan snufjes en gelikte, commerciële troep. Ik voel me slecht als ik met weemoed aan die goeie ouwe tijd terugdenk!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ik heet niet Ronald

Oké, Ronald komt vaker voor dan Roland. Persoonlijk vind ik Roland mooier. Dus ben ik blij dat ik Roland heet en niet Ronald, al zou ik Ronald wellicht mooier hebben gevonden dan Roland als ik Ronald heette. Maar ik begrijp niet dat heel veel mensen ‘Beste Ronald’ schrijven, terwijl ze toch in de e-mail of op Facebook zouden moeten kunnen zien staan dat mijn naam Roland is. Zo zie je maar hoe slecht mensen lezen! Vaak lezen mensen dat wat ze vermoeden, denken of in de gauwigheid menen dat er staat.

Mijn naam is Roland. Niet Ronald. Een bloedhekel heb ik eraan als mensen Ronald schrijven of zeggen. Bij zulke lui kan ik mijn oorsmeer wel in hun neusgaten proppen.

Dat mijn Vlaams aandoende achternaam – mijn vader is van Zeeuws-Vlaanderen – voor problemen zorgt, is tot daar aan toe. Dat kan ik enigszins begrijpen. “Ik zal het even spellen,” zeg ik dan en de meeste mensen raken bij de C van Cornelis en de K van Karel verschrikkelijk in de war en moeten bij het opschrijven van mijn achternaam gaan doorstrepen, terwijl ik spel. De CK zorgt voor meer warboel dan de AE in het midden.

Mensen luisteren niet naar wat je spelt, maar zitten in hun hoofd met hun eigen interpretatie, zo van: het zal dan wel dankkaart zijn. In Vlaanderen geeft mijn achternaam natuurlijk nooit problemen. Daar heten ze allemaal Planckaert en Boelaert.

Maar jongens, zo moeilijk is het toch niet? Echter, de meeste mensen verstaan mijn achternaam ook nooit goed. Bakkert, zei je? Euh, wat zei je, Plankkaarts?

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen