Niet willen werken, is een enorm taboe

Iemand zo haten, dat je hem of haar wel zou willen of kunnen vermoorden… Dat uitspreken, is een talentvol taboe. Iedereen meteen geshockt. Moorden op zich, is geen taboe maar gelukkig een ernstig misdrijf waarvoor je (in ons land te licht) wordt gestraft. Maar soms kan iemand je zo het bloed onder de nagels vandaan halen, dat je hem/haar wel zou kunnen en willen wurgen. Dat is gewoon zo, dus waarom zou het melding maken daarvan een taboe moeten zijn? Echte moordenaars kondigen hun daad niet aan! Blaffende honden bijten niet….

Vertellen hoeveel je verdient of aan iemand vragen hoeveel hij/zij verdient, is in onze cultuur eveneens not-done. In Amerika is dat geen probleem. Daar slaan ze de rijkere buurman of buurvrouw bewonderend op de schouder (totdat die is gebroken, haha). Zelf heb ik als freelancer een variabel inkomen, maar het schommelt rond de 2300 euro bruto per maand. Niet slecht, geen vetpot. We leven evenwel heel zuinig voor wat betreft de aanschaf van apparaten, gadgets, kleding en voedsel.

Hoeren bezoeken is ook al een enorm taboe. Dat gebeurt niet voor niets stiekem, echter op ontzettend grote schaal. De saunaclub in ons dorp is altijd afgeladen vol. Je kunt het afkeuren, maar blijkbaar is er een ongelofelijk grote behoefte aan: mannen hebben nou eenmaal vaak moordende fantasieën die ze bij hun vrouw/vriendin niet gerealiseerd zien. Bovendien wil een heteroman van nature alle lekkere vrouwen nemen, dat zit in onze aard.
Ik heb een aantal keren een dame van lichte zeden bezocht, op momenten dat ik dat echt heel erg nodig had en ik geen kant meer op kon met mijn onvervulde verlangens. Die verlangens deden vreselijk veel pijn, de sekshonger was niet meer te harden. Wat dat betreft heb ik er nooit spijt van gehad, ook al was het genot/de lust dubbelzijdig, liefdeloos en van korte duur. Maar het was op dat moment heilzaam! Het is niet niks om dat zo op te schrijven, maar het is wel de waarheid. En de waarheid is nou eenmaal niet altijd conform onze normen en/of wensen.

Verliefd zijn, seks hebben met of trouwen met een familielid (met wederzijdse wil) is ook een grotesk taboe. Zelf had ik verliefd kunnen worden op een nichtje van mij die ik heel erg lief en aantrekkelijk vond (dat zal wel niet wederzijds zijn geweest en ik had het zelf nooit durven toegeven aan haar). Maar we zagen elkaar sowieso te weinig om dat tot bloei te kunnen laten komen. Bovendien had ik het – uit angst voor het taboe -destijds nooit zo ver laten komen.

Als puber heb ik wel eens getracht mijn moeder te verleiden door haar BH los te knopen (ze wees me gelukkig af). Incest kan in mijn beleving niet (maar het komt wel voor, zelfs met wederzijdse wil!), maar het is wel begrijpelijk: als verlegen jongeman en als moederskindje is zelfs je seksualiteit het veiligst bij je mamma.

In gezelschap zeggen op welke politieke partij je stemt, is ook al sociaal ongeaccepteerd. Mensen zijn er huiverig voor, wellicht uit angst voor felle discussies en voor conflicten. Ik heb in mijn leven één keer op het CDA gestemd (als vroege twintiger), een aantal maal op Groen Links en de laatste twaalf jaar op de SP, in mijn ogen de meest sociale, menselijke partij met het meest christelijke partijprogramma; christelijk in de zin van menslievend en rechtvaardig.
Ik ga volgende keer evenwel niet meer stemmen, omdat ik niet meer geloof in het politieke instituut/systeem en ook niet meer in de politiek in het algemeen. Laat een Raad van Intellectuelen – morele filosofen zonder belangen en politieke banden – maar besluiten nemen en uitvoeren.

Toegeven dat je heel gelovig bent OF melden dat je juist nergens in gelooft, zijn zaken die maatschappelijk zogenaamd niet door de beugel kunnen. Het laatste is misschien nog wel een groter taboe, want de meeste mensen geloven in God of in ‘Iets’. Er moet toch iets zijn, zeggen ze dan. Iedereen mag van mij geloven wat hij of zij wil, maar ik – voor mij persoonlijk – vind alle geloven op de wereld ronduit stupide, voortkomende uit bijgeloof en vooral uit doodsangst en eeuwigheidsverlangen.

Geloof moet, vind ik voor mezelf, uit mezelf komen, zonder invloed van gemeenschap, geloofsgemeenschap en boeken. Alleen zo kun je je eigen mening vormen. Ik geloof WEL in de invloed van sterren en planeten, ik geloof in toeval, ik geloof in geluk en pech, ik geloof in de eigen verantwoordelijkheid in dit leven, ik geloof in het maken van de juiste keuzes – ieder moment van de dag weer, ik geloof in wetenschap en in spirituele kennis, ik geloof in energieën en in energievelden (chacra’s, aura’s), maar ik geloof dan weer niet in een goddelijk mensfiguur, ik geloof niet in een diepere betekenis, ik geloof niet in bekommernis van boven, maar wel weer in liefde, in menselijkheid en rechtvaardigheid door de mens.
Reïncarnatie en het hiernamaals lijken me zeer onwaarschijnlijk, maar ik sluit het nog niet helemaal uit. Misschien is er na de dood toch nog een leuke verrassing, alhoewel die verrassing in sommige gevallen wel eens heel negatief kan uitpakken (je leest en hoort wel eens over plaaggeesten of over geesten die in het duister of op de plek van hun doodgaan blijven hangen, dus dan gaat de ellende na de dood gewoon verder).

Ondanks de populariteit en onvermijdelijke tv-aanwezigheid van Char en Derek Ogilvie (laatstgenoemde vind ik als babyfluisteraar sterk, Char vind ik een Charlatan), is het nog steeds een taboe te vermelden dat je ooit bent genezen door een paranormaal genezer of dat je geesten of aura’s ziet of stemmen van overledenen hoort. Ikzelf ben weliswaar hooggevoelig (ik voel sferen en mensen meteen haarfijn aan) en ik zie af en toe grijze lichtbanden (energieveld) rondom voorwerpen, mensen, dieren en bomen (altijd als ik er helemaal niet aan denk), doch ik heb zelf totaal geen (ontwikkelde of duidelijke) paranormale gaven. Wel ben ik een keer genezen door een paranormaal genezer uit Roermond, C. Roncken. Mijn zoontje ook. Echter, mijn vrouw en dochter hadden geen enkele baat bij zijn behandelingen. Zij geloven er helemaal niet in: het is net alsof je de wonderlijke werking – in mijn ogen onmogelijk placebo-effect -blokkeert als je je er tegen verzet. Ik geloof in placebo-effecten, maar dit was geen placebo-effect. Want Jomanda hielp me bijvoorbeeld helemaal niet en die 29 andere alternatieve therapeuten die ik heb geconsulteerd ook al niet: ja, ze hielpen me van de regen in de drup!

Zo, nu kom ik bij de kop boven dit relaas. Niet willen werken, is een enorm taboe. Als vrouw zijnde, word je tegenwoordig raar aangekeken als je zegt dat je het liefste huisvrouw wil zijn of worden. Ik ben blij dat vrouwen heden ten dage (mogen) werken, maar nu is het omgekeerde van vijftig jaar geleden gaande: je wordt scheef aangekeken en haast niet geaccepteerd en niet getolereerd als je niet werkt! Ze vinden dan dat je een ambitieloze klaploper bent die leeft op kosten van anderen. Het tegendeel is juist waar. Als huisvrouw ben je uitermate nuttig. Zo heb je bijvoorbeeld meer tijd voor je oude ouders die zodoende minder professionele verzorging nodig hebben en die simpelweg gelukkig zijn dat je regelmatig je gezicht laat zien. Telt dat niet? Het is niet in geld uit te drukken, maar wel in GELUK! Je hebt als huisvrouw ook meer tijd voor vrijwilligerswerk en… voor je man en kinderen of voor je partner (m/v). Je bent als huisvrouw misschien wel veel nuttiger bezig dan als cassière, want je hebt meer aandacht en tijd voor je gezin, voor de buurt, voor je vrienden en ouders. Als de kinderen thuiskomen van school, vang je ze gezellig op en dat is heel erg veel waard. Niet in geld uit te drukken, maar wel superwaardevol!

Maar als man zeggen dat je liever niet wil werken, is helemaal uit den boze. Dan ben je een loser eersteklas. Ik heb trouwens een neef die huisman is, zijn vrouw verdient de kost. Niks mis mee. Prima! Ook ik denk dat ik veel nuttiger ben als ik voor mijn naasten zorg dan wanneer ik voor een roddelblad stukjes schrijf, wanneer ik in een bakkerij zoete kankerverwekkende koekjes verkoop of wanneer ik als bankmedewerker mensen een koopsompolis aansmeer. Okay, ik moet ergens geld verdienen want we leven in een stomme geldmaatschappij waarin er geen water uit je kraan komt als je niet betaalt… Dat stomme geld. HOE RAKEN WE DAAR OOIT VAN VERLOST?!!!!! Dat we gewoon dingen gaan doen, omdat we die willen of moeten doen, voor onszelf en vooral voor ELKAAR. Utopisch? Nee! Ja, wel als je maar blijft repeteren dat het een utopie is, dan wordt niks ooit anders.

Als huisvader heb ik evenwel tijd en energie over om mijn kinderen te helpen bij het huiswerk en met hen te spelen. Kortom: ik geef hen een heerlijke jeugd en mezelf voldoening. Ik ga wat vaker bij mijn moeder langs, zodat ze zich niet zo eenzaam voelt, ik pas eens op een neefje en ga zo maar door. Hoezo niet nuttig zijn als je niet werkt?! Wat een bullshit is dat toch! Maar ja, alles in deze maatschappij wordt langs de meetlat van het geld gelegd… Zonder geld schijnt niets waarde te hebben… De VVD-moraal! Robin Linschoten-strategie… Over iemand wel kunnen wurgen gesproken…

Ik ben weer helemaal terug bij het schrijven van openhartige, belanghebbende stukjes waarbij het meer om de inhoud dan om de schrijfvorm gaat. Het is prachtig, hoor, als je zoals de door mij zeer terecht bejubelde Hugo Camps op kunstzinnige wijze kunt schrijven over een wielrenner. Ik geniet daar intens van en krijg er zelfs een kick en inspiratie van (heel waardevol dus!), maar die stukjes hebben maatschappelijk buitengewoon weinig importantie.

Ikzelf snijd liever onderwerpen aan die er echt toe doen en ik maak liever taboes bespreekbaar. Als ik me er toe zet, kan ik ook best kunstzinnige, poëtische stukjes vervaardigen of juist kolderieke onzin, en dat doe ik van tijd tot tijd ook wel, maar ik wil op mijn weblog taboes kapot scheuren en diepgang inbedden. Anders zou ik me alleen bij mijn werk als roddeljournalist houden. Leuk werk, hoor, maar op dit weblog wil ik kwijt wat IK echt belangrijk vind, waarvan ik denk dat het eens zwart op wit moet komen te staan.

Ik loop het risico dat anderen met mijn openhartigheid aan de haal gaan, me beschimpen, me volkomen belachelijk (proberen te) maken, me veroordelen en me wegzetten als vieze instabiele hoerenloper met het borderline-syndroom, maar ik weet wel beter. Ik weet uit ervaring dat ze me vroeg of laat pakken op met name de pikante ontboezemingen en op politieke en religieuze meningen, maar dat is dan maar zo. 

Ik heb in tegenstelling tot vroeger veel waardering voor mezelf, net zoveel als voor anderen die mijn vriend hadden kunnen zijn. Ik ken thans heel goed mijn positie, ik weet heel goed waar ik sta, ik ben ontzettend zelfbewust geworden, mede dankzij mijn openhartige stukjes die me inzicht hebben verschaft in mezelf in anderen en in maatschappelijke processen. Zelfbewustzijn moet niet worden verward met arrogantie. Ik ben nog steeds best verlegen en afstandelijk. Ik voel me nog steeds ondergesneeuwd raken in gezelschap van welbespraakte, stabiele figuren die alles zeker lijken te weten en die zichzelf goed en vooral zeker weten te presenteren, ook al weet ik dat het meestal schijn is en dat iedereen wel wat mankeert…

Ik wil mezelf transparant maken, mijn mens-zijn met al mijn voors en tegens en met al mijn zwakte en kracht laten zien. Mezelf tonen met al mijn liefde, haat, onvolkomenheden, zielige gedrag, twijfels en geluk. Ik wil laten zien hoe het is om mens te zijn, wat het allemaal inhoudt om als mens te leven, omdat iedereen maar maskers blijft ophouden, omdat iedereen zich maar verschuilt achter een mening over anderen of over het nieuws en achter plichtmatig en wanhopig positief geneuzel.

Het is juist zo belangrijk dat we elkaar gaan begrijpen, dat we leren zien dat we ons nergens voor hoeven te schamen, dat we allen dezelfde twijfels hebben, dat je overal in alle redelijkheid over moeten kunnen communiceren en vooral… DAT WE ALLEN HETZELFDE ZIJN! Maar om dat te beseffen en om andermans hoegenaamd gekke gedrag te accepteren, moet je eerst eerlijk naar jezelf durven kijken en eerlijk over jezelf durven spreken en schrijven.

Ik geef toe dat ik heel graag erkenning zou krijgen voor en succes zou willen oogsten met mijn pogingen en dat ik heel gefrustreerd ben dat dit maar steeds niet het geval is en blijf steken als onbeduidende roddelverslaggever, terwijl ik zoveel meer te melden heb en zoveel meer kan. Alhoewel ik heel dankbaar ben voor mijn betaalde arbeid. Geen verkeerd werk.

Momenteel zit ik weer in een heel stressvolle periode met gebrekkige weerstand (steeds grieperig en lamlendig, veel thuis zitten daardoor, weinig ontspanning), financiële onzekerheid (mijn freelance werk vlot even niet meer zo), het ontslag en de ontslagprocedure van mijn vrouw en grote, algemene frustraties over hoe de maatschappij inclusief politiek en media in elkaar steekt.

We moeten elkaar gewoon niet meteen voor gek verklaren of zo hard oordelen over elkaar. Vaak wijzen we in een ander af wat we in onszelf niet durven te (h)erkennen…

Laten we onszelf bloot geven, zodat we de naakte waarheid van en in onszelf en van en in anderen leren verdragen en accepteren! Laten we MILD zijn als we niet HARD hoeven zijn, want dat gebeurt nog te vaak (en we zijn vaak te mild als we hard moeten optreden)…
 
HOU VAN MEKAAR!

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.