Miralem Sulejmani en het ArenA-syndroom

Waarom kan balillusionist Miralem Sulejmani niet bij Ajax wat hij bij Heerenveen wél kon? Het is een mysterie. Het is alsof de Servische twintiger in een vat vol stroop is gevallen. Stroperig, haast geketend aan loodzware voetenboeien beweegt hij zich over het veld, alsof het een straf is om in de ArenA te moeten spelen. Zijn hoofd, zijn hart en vooral zijn voeten lijken te worden bewaakt door de nimmer verzakende cipier van de faalangst.

Sulejmani is niet de eerste en zal niet de laatste speler zijn die bij een topclub niet kan laten zien wat hij bij een kleinere ploeg wél kon. Het overkwam NAC’s kers-op-de-taart Anthony Lurling in De Kuip en ook NEC-doelman Gábor Babos leek in dienst van de Stadionclub veertig procent van zijn talent te zijn kwijt geraakt.

Sommige spelers kunnen niet presteren als ze meer moeten presteren. Waarschijnlijk leggen ze vooral zichzèlf een te grote druk op. Daardoor blokkeren ze volkomen en lijken ze balgehandicapt in plaats van superbalvaardig.
En wat me bevreest: zelden komt het goed. Dat is nou juist zo erg voor Sulejmani: hij wordt maar niet de Heerenveen-Sulejmani. De Ajax-Sulejmani is zijn veel minder begaafde broer die aardig tegen een balletje kan trappen, maar niet meer dan dat. Het geniale, de lichtvoetigheid en de bravour zijn onderweg van Heerenveen naar Amsterdam uit de kofferbak gevallen en sindsdien spoorloos verdwenen, nergens meer te bekennen.

Als je Sulejmani op het gras ziet ploeteren en ziet lijden, met af en toe een oprisping van zijn kunstige kunde, dan krijg je intens medelijden met hem. En dat is erg voor hem. Want hij voelt het. Iedereen wil dat hij weer presteert zoals bij Heerenveen en niemand misgunt het hem, want hij is Micky Sulejmani, maar het wil en het gaat niet lukken. Sulejmani voelt bij iedere aanraking van de bal de hoopvolle verwachting van de fans en hij voelt na iedere mislukte actie – en dat zijn er nogal wat – dat hij heel Ajax teleur stelt. Hij ziet medespelers hoofdschuddend wegbenen als hij weer eens een verkeerde pass heeft verstuurd en hij hoort toeschouwers vloeken. En zo wordt zijn malaise alsmaar aangedikt tot een enorme klonter mislukking. Ja, hij voelt zich een mislukkeling. Het is het verhaal van de ijzersterke negatieve spiraal zonder uitgang.

Het kan zijn dat Sulejmani een andere benadering van de coaches nodig heeft en moet voelen dat de trainer het ECHT in hem ziet zitten. Niet alleen dat de trainer dat zegt, maar dat hij voelt dat het ook werkelijk zo is dat de baas hem vertrouwt. Kijk hoe Danko Lazovic onder Fred Rutten is opgeleefd. De kreupele stuntel werd hardloper!

Slavische jongens zijn trots, emotioneel, sentimenteel en gevoelig. Dat vergt een speciale aanpak. Fred Rutten is een oersterke amateurpsycholoog, alhoewel het misschien meer een kwestie is van elkaar van nature aanvoelen, want ik zie Marcellis, Koevermans en Toivonen juist niet opleven onder Rutten. Of misschien heeft Danko juist wel bij zichzelf, heel toevallig onder Rutten, de knop in zijn hart en hoofd kunnen omdraaien. Misschien is hij nu rijp, wijzer geworden en kan hij die wijsheid eindelijk in de praktijk toepassen, hetgeen heel belangrijk is als je wilt slagen.

Het advies dat ik Sulejmani zou willen geven? Kijk regelmatig naar topbeelden van jezelf, toen het goed ging. Hopelijk krijg je zo het goede gevoel terug, zin om weer te vlammen én… vertrouwen? Die beelden laten zien dat je het wel degelijk kan. Maar probeer op het veld eerst eens de simpele dingen goed te doen, want nu zoek je geforceertd je mannetje op, terwijl je al bij voorbaat geen fiducie hebt in je actie. Forceer niks, want forcatie maakt alles juist erger. Ontspan ook zoveel mogelijk buiten het (trainings)veld, waardoor je je hoofd vrij kunt maken. En leef gezond, eet veel salades, fruit en vis en verorber weinig snacks, ga op tijd naar bed. En onthou: je mag in de ArenA spelen, je moet niet. En wil niet te snel, bouw het langzaam op. Wees geduldig. Een goed gevoel heeft tijd nodig om tot wasdom te komen. Je vertrouwen dient langzaam maar zeker te herstellen van die enorme inzinking.

Toch ben ik pessimistisch gestemd, sorry. Als ik naar Sulejmani bij Ajax kijk, dan krijg ik het Ronaldinho-gevoel. Wat is er met die AC Milan-man gebeurd? Is het heilige innerlijke vuur gewoonweg weg, is de spelvreugde verdwenen of zit er in dat lijf een of ander virus waardoor het lijkt alsof alle souplesse met de Noorderzon is vertrokken en alsof hij schoenen draagt die tweehonderd kilo wegen?! Triest om te zien, om te zien hoe een wervelwind tot dikke mist kan verworden, een toptalent nog geen schim van zichzelf is.

Sulejmani is nog jong. 21 jaar nog maar. Er is dus (nog) geen man overboord. Als het bij Ajax niet lukt, dan misschien elders. Beter een ster bij een club als Heerenveen dan de schlemiel bij Ajax… Maar ik hoop zo… 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.