Waarom strijden we wel tegen het ene onrecht en niet tegen het andere?

Vanmorgen ontving ik in mijn mailbox een petitie tegen kinderverkrachting. De Nederlandse wetgeving beschouwt het penistreren van baby’s en kleine kinderen niet als verkrachting, aangezien er geen geweld aan te pas komt, of zou komen (alsof de penetratie op zich al geen geweld is). Dit zou betekenen dat een man of vrouw die in zijn of haar slaap wordt gepenetreerd volgens onze wet niet is verkracht.
 
Absurd.
 
Teken de petitie door op onderstaande link te klikken:
 
http://petities.nl/petitie/penetratie-bij-babys-peuters-kleuters-en-kinderen-tot-12-jaar-is-altijd-verkrachting
 
Ik ben dus helemaal voor deze actie tegen kinderverkrachting. Heb meteen de petitie getekend.
 
En toch vraagt de filosoof in mij – en die denkt wat/veel dieper en gecompliceerder dan menigeen – waarom we meteen woedend worden als het geweld tegen kinderen of dieren betreft (mits je van kinderen en dieren houdt: er zijn kinderliefhebbers die dieren haten en dierenliefhebbers die kinderen verachten) en we dan ook meteen het onrecht ongedaan willen maken, terwijl we ons over ander onrecht – dat wellicht op veel grotere schaal plaatsvindt – niet zo bovenmatig opwinden?!
 
Want ja, we zouden dan ook meteen onze mobiele telefoons moeten wegflikkeren, omdat de meeste grondstoffen voor deze mobieltjes uit de mijnen komt van Oost-Congo, terwijl de gsm-opbrengst aldaar wordt gebruikt om de burgeroorlog te bekostigen en die oorlog heeft al aan meer dan vijf miljoen Afrikanen het leven gekost…
 
We zouden dan ook geen producten meer uit China, Taiwan en Thailand moeten kopen, omdat de mensen daar – veelal door Westerse fabrieken – worden uitgebuit. Dus geen voetbaltenues meer kopen van Real Madrid en Ajax!
 
En zo kun je oneindig doorgaan. Waarom eten we wel nog varkensflatsvlees, terwijl we de kinderverkrachters harder willen straffen? Is het leed wat de varkens wordt aangedaan dan minder erg? Of juist erger?
 
Eigenlijk zouden we ons veel meer van dit soort vragen moeten stellen in plaats van te leven op de automatische piloot en plots en alleen maar wakker te schrikken en opeens en alleen anderen wakker te schudden als er toevallig eens kinderen bij betrokken zijn.
 
Ik weet wel dat geweld tegen kinderen onze ouderlijke gevoelens aanwakkert. Ik weet wel dat we kinderen als weerloos beschouwen. Maar is een grote sterke kerel die door tien kerels wordt verkracht niet even weerloos?
 
Ik weet ook wel dat we niet elk onrecht aan de kaak kunnen stellen (hoezo eigenlijk niet, Roland?), maar onze lust om actie te ondernemen tegen onrecht is buitengewoon selectief…
 
Dat is een constatering. Geen beschuldiging. Ik doe er zelf even hard aan mee. We zijn allemaal maar mensen, alhoewel we dat niet telkens als een excuus moeten gebruiken om te zondigen en met twee maten te meten.
 
De waarheid is dikwijls niet zo mooi als we zouden willen en wij zijn ook niet zo fraai als we ons voordoen en zouden wensen. Het is een feit dat we eerder tegen onrecht strijden waar we ZELF niet veel voor hoeven te laten en hoeven te doen, dan wanneer we makkelijk een petitie kunnen tekenen. Dat mobieltje wegflikkeren of dat lapje vlees laten staan, dat doen we liever niet, want dan komt ons eigenbelang in het geding. Bovendien, Oost-Congo lijkt ver weg. Andermans kind dat is verkracht, staat daarentegen symbool voor ons eigen kind of nichtje of neefje, of voor het kind dat wij ooit waren…
 
Het leven is niet zwart-wit en niet zo eenvoudig. Alhoewel, we maken het onszelf en elkaar vaak moeilijker dan hoogst noodzakelijk is…
 
 
 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s