Waarom draagt kroonprins Willem-Alexander nog een stropdas?

Toen wijlen prins Claus in 1998 bij een gelegenheid van het naar hem vernoemde fonds iedere man opriep zich van de stropdas te bevrijden, werd er in de zaal hilarisch gelachen en ferm geapplaudisseerd. Omdat het prins Claus was. Echter, al die kerels die toen in de zaal blaren zaten te klappen op hun handen (in onschuld gewassen), dragen nog steeds hun nekstrop. Ook de zoons van Claus dragen nog steeds hun halslasso.

door Roland Danckaert.

Prins Claus zei toenmaals, tijdens de legendarische speech: “Werp het touw af dat u bindt. Steek uw nek uit. Bevrijd uzelf.” Ondertussen trok hij demonstratief en met ballorige blik en opstandig handelingsvolume zijn stropdas af. 

Er werd in de zaal, door zijn toehoorders, volop gelachen en geklapt. Maar Claus bedoelde het helemaal niet komisch, hij meende het, hij was bloedserieus, zowel letterlijk als symbolisch.

De mannen die toentertijd klapten en het kennelijk met hem eens waren, dragen nog steeds hun zogenaamd modieuze halsband die zogenaamd wijst op beschaving en fatsoen (maar het zijn altijd de mannen met stropdassen die de meest verschrikkelijke maatregelen nemen).

Dat niemand gehoor geeft aan de oproep van Claus, ook zijn eigen zoons niet, is tekenend voor de samenleving. Er verandert niets. Mensen klappen voor wijze woorden van cabaretiers en andere sprekers, maar doen vervolgens de volgende morgen gewoon weer waarom ze de vorige avond hebben zitten (uit)lachen.

Er verandert niets. Bijna niemand verandert iets. 

Iedereen raast maar door. We zouden moeten werken aan reparatie, maar we werken nog steeds aan De Vooruitgang die onze ondergang wordt.

We zouden moeten werken aan herstel van natuur en milieu, aan de terugkeer van kleinschaligheid, aan een leefbare wereld voor wilde en gevangen dieren (inclusief mensen), aan een leefbare wereld met hele kleine kloofjes in plaats van met groeiende megakloven.

Iedereen gaat maar gewoon door met dat stompzinnige carrière en winst maken. Iedereen gaat maar gewoon door. Om de crisis te bezweren. Maar aan de echte crisis werken alleen de roependen in de woestijn. Net zoals Claus in meerdere opzichten een roepende in de woestijn was, evenals prins Charles en prinses Irene, pioniers, toevallig (of niet) van koninklijken bloede.

Er verandert niets. Niemand neemt het voortouw. Iedereen trekt aan hetzelfde maar verkeerde touw…

Het is een touwtrekgevecht dat we aan het verliezen zijn… We werken gestaag verder aan onze ondergang. We repareren niet, buigen niet om. We rijden gewoon door in een afgekeurde auto…

Er verandert niets… We klappen voor wijze woorden, maar volgen ze niet op.

De grote wijze mannen en vrouwen die goede veranderingen voorstellen, zijn machteloos.

Er verandert niets. Niemand durft Bob Geldof, prins Claus, John Lennon of Mandela te zijn of te volgen. Verblind door geldzucht en hebzucht, levend in een krankzinnige, veel te grootschalige, concurrerende consumptiehel.

De stropdas ging niet af. Ze luisterden wel, maar gehoorzaamden niet.

Ze gehoorzamen liever protocollen, etiquetten en de eerste stem/de eerste viool van het geld…

www.rolanddanckaert.nl

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.