Een werkloze wordt altijd met de nek aangekeken

In deze maatschappij wordt een werkloze met de nek aangekeken en gewantrouwd. Volgens de buitenstaanders doe je nooit genoeg om aan werk te komen en vang je liever een uitkering dan dat je beschikbaar bent voor de arbeidsmarkt. En oh wee, als je plezier maakt gedurende de periode dat je geen betaalbare arbeid verricht… dan raak je helemaal uit de gratie bij je buurman, bij de kiezer en bij dat zo hard werkende familielid!

De discriminatie van de werkloze is niet van de lucht. Mensen die een uitkering vangen, worden bestempeld als lui en als klaploper. Hoe vaak hoor je wel niet orakelen dat er voor iedereen werk is en dat er vacatures zat zijn. Met andere woorden: je bent minderwaardig en het aankijken niet waard als je niet morgen een nieuwe baan hebt!

In de praktijk werkt het evenwel geheel anders.

Op de eerste plaats zijn er inderdaad best nog veel vacatures, maar er zijn veel meer werklozen dan dat er vacatures zijn.

De automatisering, de uitbesteding aan lage loonlanden, de werkverschaffing aan goedkopere arbeidskrachten uit andere delen van de wereld en het feit dat veel bedrijven liever een goedkope scholier, stagiair en vrijwilliger in dienst nemen, spelen mede allemaal een rol van grote betekenis.

Op de tweede plaats word je op de arbeidsmarkt volop gediscrimineerd als je een beperking hebt, als je een beetje ziek bent, als je een vruchtbare vrouw bent, als je weinig ervaring hebt in de branche, als je een strafblad hebt of als je boven de vijfendertig bent.

Werkgevers verkeren in de luxe positie op vacatures wel driehonderd sollicities te ontvangen of te kunnen kiezen uit tal van jonge en/of goedkope krachten.

Ten derde is niet iedereen voor elk werk even geschikt.

Ten vierde wil je en kun je, als je binnen een straal van 150 kilometer geen werk kan vinden, niet altijd verhuizen: je hebt te maken met je kinderen die op school zitten, met je partner die misschien ook een goede baan heeft in de buurt en met een huis dat je niet verkocht krijgt of met veel hogere huizen- en huurprijzen elders.

Allemaal excuses. Dat zal de no nonsense-figuur beweren. Wie wil werken, doet daar alles voor.

Er zijn inderdaad mensen – vooral lager geschoolde handarbeiders, productiekrachten en administratieve, verzorgende en dienstverlenende individuen – die alles aanpakken en die makkelijker van het ene in het andere baantje rollen. Niet iedereen is even veelzijdig, niet ieder werkgenre biedt evenveel kansen op (nieuw) werk…

Zoals een productiearbeider niet ineens op een notariskantoor kan en zal en mag gaan werken, zo kan een notarisbediende het vaak niet aan om in ploegendiensten in een fabriek te pezen. Je moet er ook voor gebouwd zijn. Bovendien moet werk ook een beetje plezier genereren, want anders hou je het niet vol en word je hoogstvermodelijk ziek, depressief, overbelast, prikkelbaar of ongelukkig waardoor je wellicht op alle mogelijke fronten minder gaat functioneren.

Door buitenstaanders wordt er heel makkelijk over werklozen en over de kansen op de arbeidsmarkt geoordeeld. Er is heel weinig begrip en bovenal heel weinig inzicht in de (kansen op) de arbeidsmarkt en in het individu, want de ene werkloze is de andere niet (en toch worden alle werklozen over een zwart-witte kam geschoren).

Mensen vinden het vreselijk dat we per individu nog geen euro per maand betalen aan uitkeringen, terwijl men er geen moeite mee heeft dat we ook allen meebetalen aan de faveures van het koninklijk huis, aan het loon van de presentatoren bij de publieke omroep of aan het doden van burgers  – onder wie kinderen en vrouwen – in verre landen.

Als je werkloos bent, dan willen buitenstaanders per se dat je je schuldig voelt over de uitkering die je ontvangt. Als je heel erg veel verdient en allerlei privileges hebt, dan hoef je je niet schuldig te voelen, maar wel als je op andermans centen teert (zo zien de meeste mensen dat als je een uitkering krijgt. Over de ongelijke inkomensverdeling maakt men zich niet drukt).

En nogmaals: er wordt altijd van je gedacht, als je werkloos bent, dat je nooit genoeg je best doet om een werk te geraken. De achterdocht is er echt ALTIJD.

Het gaat er bij het merendeel van het volk niet in dat een vrijwillig of onvrijwillig werkloze eveneens een heel nuttig persoon kan zijn. Misschien wel nuttiger dan menig werkende. Een werkloze kan bijvoorbeeld meer tijd besteden aan de familie en aan het gezin hetgeen de kinderen en de partner of de zieke moeder ten goede kan komen, een werkloze kan zich verdiepen, nieuwe inspiratie opdoen en een werkloze doet ook nog eens niet mee aan allerlei waanzin die werkenden veroorzaken, zoals bankiers die mensen oplichten, arbeiders die militaire bommen maken, gevechtspiloten die met Drones burgers vermoorden en schoenmakers die soms maar half werk verrichten. Ik noem maar wat.

Anderen proberen werklozen een schuld- en minderwaardigheidscomplex te bezorgen en aan te praten. Menigeen is denk ik jaloers dat een werkloze – als hij al een uitkering krijgt, want dat is tegenwoordig vaak ook niet meer het geval als de partner een inkomen heeft, of dat nou laag of hoog is – geld krijgt zonder daarvoor te hoeven werken. Want veel van die mensen die vinden dat iedereen werk kan krijgen en moet pezen, hebben een bloedhekel aan hun baas en aan hun baan en zouden maar wat graag ZELF meer vrije tijd hebben en van rottige collega’s en deprimerende bazen en taken verlost worden. Ze verfoeien hun baan en de plicht om voor die kuttige hypotheeklasten te moeten zwoegen en zweten. Werken is dikwijls verschrikkelijk ongezond, zowel emotioneel, mentaal als fysiek. Ook dat kost jou en de samenleving geld.

De werkloze wordt veel meer negatief besproken dan de miljonair die belasting ontduikt of die allerlei dingen – van de krant tot de kapper – op de rekening van de zaak laat zetten. Mensen maken zich veel meer druk om en ergeren zich veel meer aan uitkeringsgerechtigden dan om en aan de overheid die onze belastingcenten verkwist en besteed aan bijvoorbeeld ‘vredesmissies’.

De werkloze is werkelijk de kakkerlak van het huidige tijdperk. De werkloze is de grootste verschoppeling anno 2012.

Als je geen werk hebt, dan is dat je eigen schuld. Je eigen fout. Mensen die zo denken zou je onmiddellijk ontslag toewensen en geringe kansen op het vinden van een nieuwe baan (binnen een straal van 100 kilometer).

www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.