Messi

Lionel Messi.

 

Vrijwel alle beste voetballers van de wereld waren niet alleen als speler als een Formule 1-wagen tijdens een paardenrace, maar ook als persoon als kostbaar antiek in een kitschwinkel. Opvallend. Extravagant. Allemaal hadden ze als mens iets bijzonders. Messi niet. Van alle beste noppenlopers ter wereld ooit beschikt de Argentijn weliswaar over de meest bijzondere balcontrole op topsnelheid (de bal is onderhand een vanzelfsprekend lichaamsdeel van de sterspeler), maar als mens valt hij slechts op doordat hij niet opvalt. Eigenlijk een beetje een grijze muis is hij als persoon. Messi heeft niet het charisma en de grootspraak van Beckenbauer, niet het onnavolgbare taalgebruik van Cruijff, niet de rare fratsen van Maradona, niet de fuck and pub-levensstijl van George Best en niet de vriendelijke arrogantie van Pele (ook niet die van Pellè).

Cristiano Ronaldo is na de Zuid-Amerikaan momenteel de meest attractieve scheenbeschermerdrager op deze globe en ik denk dat de Portugees louter en alleen door zijn mooie en stijlvolle voorkomen en hooghartige uitstraling sommige voetbalkunstliefhebbers meer tot de verbeelding spreekt dan Messi. Mij eigenlijk eveneens, hoe onsympathiek Ronaldo ook oogt. Ik hou als sensatiekijker nou eenmaal van de nodige tamtam. Ik heb niet genoeg aan voetbalspektakel alleen.

Zonder het vet is het spek niets. Niet voor niets had je bij The Good, the Bad and the Ugly niet ook The Boring. Saaiheid  is immers saai.

Messi komt op mij over als een begenadigd schilder die jassen draagt van Jack Wolfskin, die in een burgerlijk rijtjeshuis woont, Mephisto-schoenen draagt, de porno op tv weg zapt, de wijn bij het eten door de gootsteen gooit en vervangt door gemeentepils (water) en in een grijze of zwarte Volvo rijdt, met trekhaak, want ’s zomers wil hij met de caravan naar de camping. Alle exceptionele, geniale schilders zijn of krankzinnig of de meest aparte wezens in ons melkwegstelsel. Er zit er niet eentje tussen zoals Messi: nietszeggend (haast letterlijk), met een anoniem en haast autistisch karakter. Een beetje zoals de hoofdrolspeler die het liefst achter de coulissen blijft. Of als de acteur die op weergaloze wijze een lampenkap oftewel levenloosheid nabootst.

Alle andere zonnen in het wereldvoetbal waren vierkant, Messi is gewoon rond. Perfect rond. Niets speciaals aan. Als persoon dan, bedoel ik. Behalve dan dat de FC Barcelona-held als enige wereldster ongewoon gewoon is. Als dat het dan moet zijn dat hem apart maakt, dan moet dat maar. Het is eigenlijk ook wel leuk dat de mooiste robijn niet rood is maar grijs.

De roddelbladen komen immers al inkt en mankracht tekort vanwege de strapatsen van Ronaldo, Beckham en Balotelli. Messi had gewoon je rijinstructeur kunnen zijn of je leraar economie. En dat is bij nader inzien toch ook wel weer ongewoon.

In dit licht bezien moet ik mijn mening wijzigen. Messi is van alle beste spelers ooit juist de meest aparte. Hij is een afwijking in het sterrendom. Dat maakt hem een vreemde snuiter. Hoera, ik heb het snoep tussen de zetpillen gevonden die bij een ster hoort! Ik ben eindelijk tevreden over Messi!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.