Ruimte zien is ruimte voelen

Mijn pleinvrees oftewel angst in (niet voor, maar in) grote, weidse ruimten zorgt ervoor dat geest en lichaam machteloos, krachteloos en slap worden als ik op een plein sta of over een veld dien te lopen. Ik word dan een hulpeloze hulpbehoevende, nog meer dan een baby.

Om me veilig en lekker te voelen, moet ik dus altijd beschutting hebben en langs muren, auto’s, bomen en huizen af fietsen en lopen. Niet langs mensen, want van mensen word ik eveneens paniekerig.

Maar… ik hou juist zo van de ruimte. Gelukkig kan ik wel nog naar de weidsheid turen zonder bang te worden. Ik word daar juist gelukkig van. Ruimte zien, is ruimte voelen.

Soms ga ik wandelen in gebieden waar ik op een smal bomenpad kan staan en kan kijken naar de verte, naar daar waar geen bomen, fabrieken, flats, bouwkranen en huizen staan. Oneindige verte. Onbegrensde ruimte. Alleen maar (deels door mensen gemanipuleerde) natuur.

Mijn blik kan dan heel ver reizen en mijn ziel wandelt mee. Het is alsof mijn geest uit vliegen gaat, als een vlinder zo vrij. Ongestoorde natuurbeleving.

Daarom stel ik ook vast dat ik niet bang ben VOOR open ruimtes, maar angstig word OP open plekken. Ik weet bij God niet waarom. Het is een raadsel. Misschien zit ik zo laag in mijn energie dat die weidsheid te veel overweldigt, te krachtig aanvoelt.

***

Vandaag las ik over mensen die in Gent een kwartier lang in een reuzenrad hadden gezeten, omdat de exploitant en zijn medewerkers hen was vergeten (dat is nog eens iemand een rad voor ogen draaien). Pas nadat de ‘gevangenen’ de hulpdiensten OP DE HOOGTE hadden gesteld van hun verblijf in het grote, stilstaande rad, werden ze bevrijd. Op hoge poten kwamen ze verhaal halen bij de exploitant die hun beklag nogal laag bij de grond vond…

Sinds die ervaring doen die geredde mensen nogal uit de hoogte, maar dit terzijde.

Ik zou dus gek worden als ik vast zou komen te zitten op grote hoogte. Ik heb niet alleen pleinvrees maar onder andere ook hoogtevrees. Die dubbele portie angst (in de ruimte en op grote hoogte), daar boven in dat reuzenrad, zou ik beslist niet overleven. Uit pure paniek zou ik mezelf los proberen te maken uit het stoeltje en gaan springen, om zo snel mogelijk beneden te komen en verlost te zijn van die twee terroriserende angsten.

Angst is de ergste vijand die in je woont. Je verliest de controle over jezelf. Paniek is nog erger. Je kan dan niet meer helder denken en wordt ontoerekeningsvatbaar: een gek neemt dan bezit van je…

***

Het universum zit zo wonderbaarlijk, ondoorgrondelijk geraffineerd in elkaar en toch zijn er daarbij zulke sterke negatieve en destructieve krachten. Hoe komt dit toch, en waarom? Hoe is het ontstaan? Van wie zijn die natuurwetten afkomstig? Zijn ze ooit bedacht en gemaakt of waren ze er altijd al (het duel tussen de tegenpolen oftewel tussen de champingonPolen en de aspergePolen)? Bestaat het niets niet of nietst het niets zo altijd dat het niets niets prijsgeeft?

Ik weet bijna niets… over alles en niets…

www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.