Het mysterie Chrit Roncken, paranormaal genezer

Op mijn weblogstatistieken zie ik dat er dagelijks meerdere mensen zijn die via google informatie zoeken over Chrit Roncken, paranormaal genezer te Roermond. Omdat ik hem weleens heb vernoemd in sommige artikelen komen mensen, die digitaal informatie over hem zoeken, automatisch bij mijn geschrevene uit. Roncken zelf adverteert bij mijn weten nooit, schuwt volgens mij de publiciteit en heeft bij mijn weten ook geen eigen website.

Deze voormalige fysiotherapeut heeft een drukke praktijk (alleen via telefonische afspraak!) dankzij mond-op-mond-reclame. Hij boert goed (dat is hem gegund en het zegt iets over zijn succes).

Echter, omdat er blijkbaar veel mensen zijn die wat meer over hem willen weten, zal ik hierbij mijn ervaringen met hem en met zijn behandelwijze uiteenzetten.

Roncken – die praktijk houdt in een schitterend herenhuis aan een van de Roermondse Singels – is dus een zelfbenoemd paranormaal genezer. Via paranormale weg (beweert hij) probeert hij patiënten te genezen, de oorzaak van de klacht(en) weg te nemen. Dat claimt hij althans in zijn begeleidende patiënteninfo.

Na telefonische afspraak lig je een paar weken of een maand later op zijn behandeltafel. Eerst vraagt de wonderdokter naar je klachten, daarna gaat hij zich heel gericht op je lijf concentreren (terwijl hij voor je staat) en dan volgt de diagnose, gevolgd door de behandeling waarbij de patiënt nauwelijks of slechts lichtjes wordt aangeraakt. Met handbewegingen (al dan niet op afstand) en blazen (!) maakt hij een holle rug en scheve nek en knieën weer recht. Meestal voel je je onmiddellijk heel erg ontspannen en geaard. Wonderbaarlijk! Of zoals de medische illusionist een Joods gezegde citeert: “Wie niet in wonderen gelooft, is geen realist.”

Meestal geeft Roncken de patiënten het advies mee om dagelijks ontspannen, zonder haast, genietend te wandelen om de accu op te laden met positieve energie. Ontspanning zoeken, een ontspannen zithouding en een ontspannen sta-houding, goed voor jezelf zorgen, een goede buikademhaling, genieten en wandelen bevorderen volgens Roncken het genezingsproces (en dat klopt: alles is energie en positieve energie doet iets goeds met je, altijd). Dus: de patiënt is grotendeels zelf verantwoordelijk voor zijn/haar herstel(kansen), gezondheid en levenskwaliteit.

Meestal krijg je na de behandeling een standaard-formulier mee waarop Roncken zijn algemene leefadviezen op een rijtje heeft gezet. Na een maand of anderhalve maand zouden alle klachten moeten zijn afgenomen of zelfs helemaal moeten zijn verdwenen. Heb je maanden na de behandeling nog wat (rest)klachten, dan kun je een vervolgafspraak met hem maken. Sloeg de behandeling om welke reden dan ook niet aan, dan heeft het geen zin om een nieuwe afspraak te maken. LET WEL: RONCKEN NEEMT ALLEEN PATIëNTEN AAN DIE AL MAANDENLANG LAST HEBBEN VAN HUN KWALEN. Geen ‘kersverse’ beperkingen behandelt hij.

Roncken – in mijn beleving vriendelijk maar ook vluchtig, ‘ongrijpbaar’, mysterieus en afstandelijk – is wat mij betreft een prima therapeut als het gaat om problemen met het skelet en problemen die voortkomen uit scheefstand van het skelet. Ook is hij in staat om je even helemaal ontspannen te maken. HEERLIJK!

Echter, ik vind hem – en dat is mijn ervaring en mening – totaal niet de man voor het behandelen van (puur) psychische en/of emotionele problemen. Daar ligt zijn kracht nou eenmaal niet. Geduldig luisteren, praten, uitvoerig uitleggen en uitwisselen, maken – is mijn ervaring – geen deel uit van zijn ‘pakketje’ en gaven.

Roncken gaat duidelijk voor de genezing via zijn paranormale behandeling. De rest moet de patiënt ZELF doen en uitvogelen.

De Roermondenaar heeft alle concentratie en energie nodig om te behandelen. Meestal sta je na een kwartier-20 minuten weer buiten. Als je geluk hebt, ben je van je kwalen verlost. Als je pech hebt, sloeg de behandeling onvoldoende aan of keren je klachten na een poos gewoon weer terug (als gevolg van stress, spanning, een ongezonde leefwijze, frustraties, onverwerkte trauma’s).

Al meer dan 30 alternatieve therapeuten heb ik bezocht en Roncken was/is voor mij de enige die wat kon uitrichten en die het niet voor het geld lijkt te doen (hij houdt niemand aan het lijntje en blijft nooit tot in den treuren proberen om iemand te genezen, integendeel: hij heeft een oom van mij met een ernstige, progressieve spierziekte ooit gratis behandeld bij wijze van hoge uitzondering, helaas zonder enig resultaat. Bovendien is hij de goedkoopste van allemaal. Voor nog geen 40 euro kun je, als het meezit, worden genezen door een behandeling van een kwartiertje. Ongekend. Een fenomeen.

Ons zoontje is door hem grotendeels verlost van slaapproblemen en van ontstoken amandelen (door problemen in nek volgens Roncken). Na de behandeling door Roncken heeft ons zoontje nooit meer ontstoken amandelen gehad, terwijl hij voor die tijd bijna maandelijks de dupe was van zieke amandelen.
De amandelen zouden geknipt gaan worden, maar zoonlief heeft ze nu nog steeds.

Ik ben gedurende mijn carrière als patiënt wel al twaalf keer of zo bij hem geweest en werd door Roncken één keer bevrijd van enorme duizeligheid die maar niet overging (volgens mijn huisarts was het een zonnesteek maar Roncken hield het op scheefstand van de knieën en voeten – door spanningen en onbalans) en daarna heeft hij nog een paar keer mijn knieklachten en één maal een chronische blaasontsteking opgeheven (die beide ook weer terugkeerden en zijn teruggekeerd na een jaar of paar jaar).

Eerlijk is eerlijk: ik heb ook een paar keer, vlak na de behandeling, nieuwe chronische klachten gekregen waar ik daarvoor nooit last van had gehad. Ik weet niet hoe dit komt en of het toeval is. Roncken weigerde een verband te zien of uitleg te geven en dat laatste neem ik hem uitermate kwalijk.
Mijn schoonvader had na een behandeling van Roncken plotseling last van geheugenverlies, maar dat is na een dag ook weer overgegaan (echter, oude klachten kunnen tijdelijk terugkomen als onderdeel van het genezingsproces en mijn schoonvader heeft door een ongeluk ooit even geheugenverlies gehad!).

De laatste keer dat ik bij Roncken ben geweest – ruim een jaar terug – zei hij dat al mijn klachten voortkwamen uit spanningen en als gevolg daarvan uit scheve voeten (Charlie Chaplin-loopje met de voeten naar buiten, o-benen), maar helaas werd de malaise DIRECT na de behandeling erger dan ooit zonder over te gaan. Roncken sprak na de behandeling de verwachting uit dat ik van alle kwalen verlost zou zijn, maar het tegendeel was helaas het geval. Hij weigerde daar fatsoenlijk met mij over te communiceren. Na een uitvoerige brief van mij aan hem kreeg ik een lullig kaartje terug met een paar plichtmatige zinnetjes.

Ondertussen heb ik mijn eigen conclusie getrokken: voor puur lichamelijke klachten zou ik hem beslist aanraden, voor alle andere klachten juist niet. Soms spreekt hij prognoses uit die niet uitkomen en hij weigert om geduldig met je te communiceren en daar tijd voor vrij te maken.

Roncken lijkt weinig rekening te houden met en boodschap te hebben aan je emotionele en psychische ervaringen en achtergrond en met bepaalde emotionele, psychische en praktische druk en complicaties in je leven.

Het is ook niet zo dat Roncken ALLES ziet een aanvoelt. Helemaal niet. Ook zijn gaven zijn begrensd.

Ik ken meer mensen die door Roncken zijn genezen. Ik ken ook mensen die geen enkele baat hadden bij zijn behandeling (is geen verwijt, maar een constatering). Ik ken heel veel mensen die tijdelijk fantastisch baat hadden bij een behandeling, maar bij wie de klachten na een paar maanden of half jaar terugkeerden (wellicht als gevolg van verse stress, oude onverwerkte trauma’s of een gebrek aan ontspanning, eigenwaarde en/of plezier). De mens is een complex wezen met gevoel, verstand, emoties, instinct intuïtie, en dat in een veeleisende, doorgedraaide maatschappij. Ga d’r maar aanstaan.
Roncken drukt iedereen op het hart goed voor zichzelf te zorgen, maar zo eenvoudig is het vaak helaas niet. En dan nog: ook mensen die goed voor zichzelf zorgen, kunnen al ziek zijn of nog zieker worden. Garanties zijn er niet in het leven.

Buitengewoon dankbaar ben ik Roncken – die zo nu en dan in India (arme) mensen helpt en behandelt – voor zijn goede levensadviezen, maar natuurlijk vooral voor de keren dat hij zoonlief en mij heeft genezen. Echter, niemand is volmaakt. Ik verwijt hem gebrekkige communicatie. Een goed gesprek in alle rust zou heel veel mensen – zeker bepaalde mensen – helpen. Juist met zijn gave, kennis en wijsheid, ervaring en beleving zou hij mensen zoveel kunnen helpen via wat meer communicatie! Althans, dat is mijn visie.

Het is altijd alsof deze therapeut meer weet dan dat hij vertelt. Sowieso doet Roncken heel vaag over zijn gave en over zijn behandelwijze: het is paranormaal, maar meer zegt hij er ook niet over.
Hij beweert zelf ook niet te weten hoe het precies werkt (zijn gave en alles eromheen, denk ik) en waarom de ene behandeling wel aanslaat en de andere niet. Ik vind het raar dat iemand niet weet hoe zijn behandelingen werken en hoe ze op iemand uitwerken… Die keren dat ik na een behandeling plots met nieuwe kwalen werd geconfronteerd, had ik graag wat meer feedback van hem gekregen, en wat meer medeleven en begrip.

Qua communicatie maakt hij zich er met een jantje van leiden vanaf, is mijn mening. Ik heb nochtans altijd het gevoel bij hem dat het hem ook zeer zwaar valt om met zijn gave en werk te moeten leven en dat hij alle energie en concentratie nodig heeft om de behandelingen (3 per uur volgens mij) te kunnen uitvoeren. Volgens mij is zijn methode gericht op de parergische ‘traditie’: verandering door voorstelling/concentratie. Maar ik kan er ook helemaal naast zitten.

Roncken redeneert anders: hij heeft geen boodschap aan mensen die rationele verklaringen trachten te vinden voor het hoe en waarom. Roncken redeneert heel eenvoudig: werkt het, wees dan dankbaar en denk er verder niet over na, werkt het niet, dan is dat zo en zoek dan een andere therapeut. Zit ook wel wat in. Ware het niet, dat mensen vaak toch behoefte hebben aan communicatieve uitwisseling (ook DAT kan helpen!!!!), en niet alleen over de behandelwijze en behandeling, de oorzaken van een kwaal maar ook over het leven en de levenswandel.

Je zou denken dat iemand als Roncken heel wat ‘geheimen’ over leed, leven en (leven na de) dood weet. Maar in zijn praktijk houdt hij bewust afstand van zijn patiënten, communicatief en emotioneel gezien. Ik kom er al jaren, maar heb altijd weer het gevoel alsof ik er voor het eerst kom.
Ik ken iemand (van zeer nabij) die eens een UFO boven zijn huis zag en die er na een behandeling bij hem navraag na deed. Ze werd letterlijk, vriendelijk doch dwingend, de deur uitgewerkt met de zin: “Ja, sommige mensen zien nou eenmaal meer dan andere mensen. Daaag.”

Vandaar dat ik hem een mysterie noem. Ongrijpbaar. Afstandelijk. Vaag. Maar ook een fenomeen, een goed mens en een paranormaal begaafde therapeut die echt wat kan.

Daarbij vind ik hem vriendelijk doch soms badinerend, betuttelend en hautain overkomen. Alsof hij zich ergert aan al die mensen die het maar niet snappen en die het zichzelf zo moeilijk maken. Dat gevoel heb niet alleen ik. Ik spreek natuurlijk weleens vaker mensen die door hem zijn behandeld.

Trouwens, hij overrompelt mensen in het directe contact in de behandelkamer door geen spaties te laten voor hun weerwoord of voor hun antwoord en door continu te zeggen, tijdens de behandeling: “Je bent al een stuk soepeler, hé?” Het gaat allemaal zo snel… Je wordt overdonderd en misschien is dat een deel van de werkwijze. Maar… dat voor iemand die iedereen op het hart drukt dat genieten en haast niet samen kunnen gaan (wat op zich een geniale uitspraak is)…

Echter, mogelijk is dit de enige wijze waarop deze man kan functioneren als therapeut. En vergeet niet dat ook een paranormaal therapeut gewoon maar een mens is met kwaliteiten en beperkingen, met een bepaald karakter en bepaald gedrag. Zo iemand is niks meer of minder dan zijn patiënten.

Nogmaals, ik ben mijnheer Chrit Roncken dankbaar voor de genezingen die we hebben mogen ondervinden en voor de levensadviezen waar ik iedere dag wat aan heb. Maar ik plaats ook kritische kanttekeningen bij onder andere zijn communicatieve onvermogen/onwil.

Echter, iedereen kan en mag (zichzelf) verbeteren… Ook Roncken.

Nog altijd raad ik bepaalde mensen met bepaalde kwalen aan om eens een afspraak met Roncken te maken.
Echter, mensen met ingewikkelde psychische, emotionele en psychosomatische shit raad ik ten zeerste AF om hem te raadplegen. Soms heb ik het gevoel gehad dat Roncken lichamelijk iets ophief waardoor er nieuwe problemen ontstonden. Maar aangezien hij zelf niet weet hoe het werkt en uitwerkt, kan hij (en hij wil het ook niet) er geen uitleg over geven en dat vind ik op z’n zachtst gezegd kwalijk, onbegrijpelijk, dubieus en vreemd…

Bovendien behandelt Roncken naar mijn mening uit een heel smal kader en heel dun pakketje, een mager strategietje dat hij op iedereen toepast. Vrijwel alle patiënten – met uiteenlopende levens, karakters, situaties, ervaringen, intelligentie, gevoeligheid en kwalen – krijgen deccenia lang de paar zelfde adviesjes die op zich wel degelijk hout snijden, maar erg weinig zijn toegespitst op het individu en op de unieke persoonlijke situatie. Het is me allemaal wat te algemeen.

Roncken wees mij op mijn Charlie Chaplin-voetenstand (voeten naar buiten), maar ik heb er eens op gelet: heel erg veel mensen lopen en staan zo. Heel veel mannen hebben o-benen. Ook wees Roncken me op het feit dat één oog kleiner is dan het andere, hetgeen volgens hem eveneens een teken is van (over)spanning en onbalans. Ook dat is waar, maar ook daar heb ik eens op gelet: bijna iedereen heeft één oog kleiner.

Spanningen of zoals hij het zegt ‘gebrek aan ontspanning’ zijn meestal het probleem, maar bij iedereen heeft het een andere oorzaak en iedereen gaat er anders mee om, ook afhankelijk van intelligentie, emotionele intelligentie, ervaringen en karakter.

Nochtans heeft Roncken al veel mensen geholpen, en ik blijf erbij dat hij het ook niet makkelijk heeft met zijn gave en ook maar een mens van vlees en bloed is. Ik ben hem dankbaar. Hij is de beste therapeut geweest die ik heb gehad. Echter, ook hij is niet zonder ‘defecten’. Mijn kritische kanttekeningen zijn dan ook geenszins bedoeld als een aanval, maar meer als een recensie, al moet ik toegeven dat het me soms mateloos heeft gefrustreerd, zo gebrekkig en vooral vluchtig als hij communiceert met mensen en dus ook met mij.

Aangezien hij in mijn optiek zelf nalaat om open, geduldig (!) en duidelijk te communiceren, doe ik het voor hem en vooral voor al die andere patiënten die nooit de gelegenheid krijgen om eens fatsoenlijk met hem een gesprek op basis van gelijkwaardigheid en uitwisseling te kunnen voeren… Een gemiste kans voor beide partijen…

DHR. RONCKEN HEEFT NA 32 JAAR MET PLEZIER TE HEBBEN GEWERKT ZIJN PRAKTIJK DEFINITIEF GESLOTEN (GEZONDHEIDSREDENEN).

LAATSTE UPDATE: HIJ IS OVERLEDEN OP 27 oktober 2016. HOEWEL IK NIET ALLEEN MAAR POSITIEVE ERVARINGEN MET HEM HEB GEHAD EN KRITIEK HAD OP ZIJN (IN MIJN OPTIEK ZEER GEBREKKIGE) MANIER VAN COMMUNICEREN, HEB IK VEEL AAN HEM TE DANKEN. SOMMIGE TIPS EN INZICHTEN DIE HIJ MIJ HEEFT VERSCHAFT, BENUT IK NOG DAGELIJKS.  BOVENDIEN HEEFT HIJ EEN AANTAL SPECTACULAIRE, ONVERKLAARBARE GENEZINGEN BEWERKSTELLIGD. HIJ WAS DE MEEST BEGAAFDE PARANORMAAL GENEZER VAN ONS LAND, BIJ MIJN WETEN. HIJ HAD WAT DAT BETREFT EEN ZELDZAAM TALENT. EN OOK HIJ WAS MAAR EEN MENS MET TEKORTKOMINGEN, MAAR HIJ WAS VOLGENS MIJ EEN GOED, INTEGER MENS MET ALLEEN MAAR GOEDE INTENTIES.

http://www.rolanddanckaert.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

31 reacties op Het mysterie Chrit Roncken, paranormaal genezer

  1. Annie Aerts zegt:

    Even een reactie op het artikel Chrit Roncken, ik ben blij te lezen hoe hij is en werkt, ben je voorbereid. Dat hij niet op alles antwoord geeft begrijp ik, hij kan niet weten hoe elk mens reageert, wel zou hij misschien,wat meer uit kunnen leggen, maar iedereen helpen is onmogelijk, zouden alle wegen naar hem toe dicht slippen. Er zijn ook kwalen die de mensen moeten ervaren om de een of andere reden. Niet alles in je leven is op te lossen. Gezien de vele mensen die naar hem toe komen, kan hij als hij veel tijd in de patient steekt niet zoveel mensen helpen. Hij wil mensen helpen dat is wat ik begrijp. Ik ken er die wel lang praten maar ook veel mensen niet kunnen helpen maar wel veel geld vragen, het siert hem dat hij zo goedkoop is, het is immers een gave gekregen door hier boven, een instument in Gods hand dat is hij. Heb veel ervaring met het paranormale en ieder werkt op zijn manier kan mezelf niet helpen, en daarom ga ik naar hem toe.
    Laat mijn reactie nog weten. Vriendelijke Groeten Annie.

    • rdanckaert zegt:

      Beste Annie,

      Bedankt voor je reactie op mijn artikel over Chrit Roncken, thans 68 jaar oud/jong, meen ik, en aan het minderen qua werkzaamheden.

      Het wordt me in het geheel niet duidelijk of je al bij hem bent geweest of nog moet/zal gaan. In elk geval hoop ik dat je ervaringen positief zijn (geweest).

      Nergens beweer ik dat hij iedereen zou moeten kunnen helpen. Het zou wel fijn zijn, maar dat is onmogelijk. Mijn kritiek – opbouwend bedoeld overigens: hij is ook maar een mens en voor verbetering vatbaar, net als iedereen – heeft ook nergens betrekking op zijn gave.

      Ik heb in volle oprechtheid en naar volle waarheid geschreven wat mijn ervaringen met en bij zijn behandelingen zijn. Ik verwijt hem inderdaad een gebrek aan communicatie, een bepaalde afstandelijke arrogantie en gebrek aan sociale vaardigheden. Daar blijf ik ook bij. van anderen heb ik gehoord dat hij wat dat betreft niks is verbeterd.

      Ik ben hem echter zeer dankbaar voor enkele zeer nuttige tips die ik tot op de dag van vandaag toepas en voor een paar succesvolle genezingen, maar heb evenwel ook ervaren dat ik na enkele behandelingen door hem zeer ernstige, langdurige klachten kreeg die ik daarvoor nooit heb gehad en dat hij daarover niet of nauwelijks communiceert. Zeer kwalijk, vind ik dat, en ik vind het zeer vreemd dat hij zelf niet weet hoe zijn therapie werkt en dus niet weet wat hij doet. Hij overrompelt je tijdens de behandeling, laat geen ruimte voor vragen en opmerkingen en hij heeft stellig dingen beweerd die niet zo zijn en/of die geheel anders zijn uitgepakt.

      Ik vind het niet normaal dat je na een behandeling blijvend of gedurende jaren nieuwe klachten krijgt én dat hij het gesprek niet met je aangaat, en al zeker niet op gelijkwaardig niveau.

      Daarom adviseer ik mensen om NIET bij hem langs te gaan als je gecompliceerde emotionele, psychosomatische en psychische klachten hebt. Hij is vooral goed als het om skeletproblemen gaat die chronisch van aard lijken te zijn.

      Nogmaals, ook Roncken is maar een mens. Ik mag hem graag en zijn gave is heel mooi, maar niet specialer dan welke andere gave dan ook. Het valt inderdaad in hem te prijzen dat hij een relatief laag tarief vraagt en ik twijfel ook niet aan zijn goede intenties en goede inborst. Maar ook mensen met een gave en/of goede intenties maken fouten en kunnen aan zichzelf werken. Ik vind zijn houding jegens patiënten niet altijd even aangenaam en fair.

      Als ik niet honderd procent achter mijn eigen waarneming/beleving zou staan, had ik dit artikel over hem nooit geschreven en nooit laten staan. Het was fijn geweest als hij iets met mijn kritiek had gedaan: ook een leermeester kan leren van z’n leerlingen, ook een heler kan leren van patiënten.

      desalniettemin kan hij (nog steeds) van waarde zijn. Ik hoop dat hij, wat hij weet over het leven, over genezing, over energieën en over ‘meer tussen hemel en aarde’, samen met zijn levenservaringen en praktijkervaringen in boekvorm zou willen delen met zijn vele (ex-)patiënten, maar dat betwijfel ik ten zeerste (dat hij dat wil of zal doen).

      Het ga je goed. Succes met leven en genezen.

      Met vriendelijke groet,
      Roland Danckaert.

    • rdanckaert zegt:

      Beter 4 mensen per dag goed helpen en ook als MENS en niet alleen als de zoveelste patiënt behandelen dan 10 op 1 dag (heel vluchtig en misschien maar half). Juist bij klachten die voortkomen uit niet puur-lichamelijke oorzaken kan een combinatie van behandeling en praten helend zijn. Hij hoeft niet met iedereen een half uur te praten, maar wel wat meer dan nu (want dat is nagenoeg niets).

      Bovendien geeft hij alle patiënten steeds dezelfde tips en doet hij alsof wat hij zegt honderd procent waar is, terwijl hij – als hij zou luisteren – beter zou kunnen anticiperen op wat mensen zelf aandragen (juist omdat hij lang niet alles ziet).

      Ik vind het vreemd dat je hem al bij voorbaat zo ophemelt of verdedigt (ik maak uit je laatste zin op dat je nog naar hem toe moet), maar hoop voor jou dat het wonder jou ten deel valt.

      Groet,
      Roland.

  2. Hetty Stevens zegt:

    Sorry Roland,

    Ik werd in heel mijn leven nog nooit met zo’n hyper over het paard getild persoon geconfronteerd als deze mijnheer.
    Wellicht gelooft hij in zijn gave door ophemeling van sommige van de mensen die hem bezoeken maar in mijn opinie is hij werkelijk helemaal geen knip voor de neus waard.
    Slechts een knip van je beurs en meer niet.
    Wat mij betreft is hier slechts een woord op zijn plaats: Waardeloos!

    • rdanckaert zegt:

      Hetty, zou je ook inhoudelijk kunnen aangeven wat er in jouw optiek of voor jouw gevoel mis ging? Beschrijf eens hoe het ging, want dit is een erg vage reactie! Heeft hij iets gezegd wat jou niet beviel?
      Let wel: je zult altijd houden dat de een WEL baat heeft bij een behandeling en een ander niet. Hoe vaak ik wel niet op enthousiast aanraden van anderen naar een therapeut ben geweest en dat het voor mij dan zwaar tegenviel. Echter, als het bij jou niet heeft geholpen, is dat geen reden om zowel de therapeut als de mensen die er WEL baat bij hebben of hadden aan te vallen.

      De man – Chrit Roncken – heeft wel degelijk gaven en goede tips en raad in huis, maar die werken niet bij iedereen, plus het feit dat niet iedereen zijn tips opvolgt.

      Ik ben door reguliere artsen vaak ook niet geholpen. Reguliere artsen hebben het jegens mij en vele anderen ook laten afweten, en dan zou je ook niet zeggen dat ze dokter zijn, of mens…

      In mijn artikel heb ik, als je goed hebt gelezen, tevens gewag gemaakt van mijn minder positieve ervaringen met en over de minder prettige kanten van Roncken: hij overrompelt je, communiceert niet, geeft geen ruimte voor vragen en een normaal gesprek en hij weet niet wat het effect is van zijn behandelingen en hoe ze werken. Het ligt nooit aan hem, altijd aan een ander. En hij ontwikkelt zich als mens/therapeut niet echt heb ik de indruk. Altijd weer hetzelfde riedeltje. Maar ook hij is maar een mens. Het voert te ver om hem af te schrijven en om de mensen die baat hadden bij zijn behandelingen af te schrijven als goedgelovige zielen die in zijn kunstje zouden trappen. Het spijt me voor jou dat hij jou niet heeft kunnen helpen, maar dat is geen reden om om je heen te gaan schoppen. Ik snap dat je teleurgesteld bent en baalt, ook vanwege het geld. Echter, Roncken is relatief goedkoper dan welke therapeut ook én hij houdt niemand aan het lijntje, zoals velen ten eigen faveure doen.

      Jammer dat je ervaring zo negatief was, nogmaals.
      Echter, waarom zou je ‘sorry’ tegen mij moeten zeggen? Ik heb niets maar dan ook helemaal niets met Roncken te maken. Mijn laatste contact met hem was zelfs niet positief, omdat ik hem in een brief verwijten heb gemaakt over zijn gebrekkige manier van communiceren en over nieuwe klachten die ik na zijn behandeling ineens kreeg en waarover hij me geen uitleg wil geven, waarvoor hij geen verantwoording aflegt. Maar mijn zoontje en ik hebben een paar keer veel baat gehad bij zijn behandelingen. En wij zijn niet de enigen. Het feit dat deze man al decennia een drukke praktijk heeft zonder te adverteren en ook veel mensen trekt van over de grens zegt wel wat. Dat lukt je absoluut niet als je er helemaal niks van kan. Dus: hou je teleurstelling niet voor maar wel BIJ jezelf.

      Ik ben een paar keer door hem geholpen en een paar keer niet en dat is alles, dus waarom zou je sorry tegen mij zeggen? Ik ben zijn assistent of pr-man helemaal niet! Ook ik heb gemengde ervaringen en gevoelens bij dit heerschap. De genezingen die hij bij ons op zijn naam heeft staan, hebben evenwel grote indruk gemaakt. Helaas staat daar ook grote ergernis tegenover vanwege zijn tekortkomingen en manier van werken, en doordat ik na behandelingen een paar keer nieuwe chronische klachten heb gekregen. Vooral dat laatste vind ik heel erg.

      Het ga je goed. Hopelijk kan iemand anders je een positievere ervaring bieden. Let goed op jezelf. Blijf zoeken en streven naar en werken aan ontspanning, voldoening, plezier, balans en innerlijke rust.

      Voor iedereen zijn de wandeltips en houdingtips van Roncken heel waardevol. Het zijn geen geneesmiddelen, maar wel hulpmiddelen voor een meer ontspannen leven. Doe daar je voordeel mee. Een groot deel van de genezing en hoe je omgaat met je klachten moet je/moeten we allemaal ZELF bewerkstelligen. Neem je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes en doen en laten. Succes!

      Met gezonde groet,
      Roland Danckaert

  3. Hetty Stevens zegt:

    Bij deze wil ik nog wel enige toelichting geven op mijn bevindingen met dhr. Roncken.

    Dhr. Roncken presenteerde zich precies zoals in het stuk beschreven.
    Overrompelend en intimiderend, zelfs psychisch terroriserend.
    Gedurende de 10 minuten die mijn bezoek aan hem duurde uitte hij zich voortdurend oordelend over zaken waar hij voor geen millimeter bekend mee is en ook duidelijk geen verstand of maar enige notie van heeft.
    Maar de klap op de vuurpijl deed zich voor toen na zijn overbekende opmerkingen: “Je bent al een stuk soepeler, hé?” en “het voelt nu al veel beter hè?” van mijn kant geen volmondig ‘ja’ maar twijfel terugkwam. Ik voelde nl. geen enkel verschil met voorheen.

    Uit pure frustratie en met stemverheffing (woede) en misbaar beweerde hij met één knip van zijn vingers zijn hele z.g. ‘helende werk’ dat hij zou hebben gedaan, terug te zullen draaien en voegde ook de spreekwoordelijke daad bij het woord.
    Op zichzelf natuurlijk een lachwekkende vertoning maar wel met de duidelijk bedoeling om psychisch te intimideren en te terroriseren.

    Weliswaar herstelde hij z.g. ook weer met één knip van zijn vingers zijn ‘helende werk’ maar het kwaad was lang daarvoor al geschied en precies op dat punt wist ik met welke psychiatrische stoornis ik hier geconfronteerd werd en dus tegelijkertijd niet hoe snel ik het hazenpad moest kiezen!

    Uiteraard heeft zijn ’behandeling ‘ alleen maar een lichtere portemonnee opgeleverd en verder helemaal niets.
    Wij waren er met vier personen – waarvan hij de onderlinge samenhang niet kende – maar geen van de vier heeft enig resultaat opgemerkt.

    Dit ‘mysterie’ is idd. een mysterie is voor wie niet bekend is met psychiatrische stoornissen.
    Het ‘mysterie’ betreft een narcistische persoonlijkheidsstoornis en dat verklaart tevens zijn eigen geloof in zijn ‘gave’ maar hoort daarmee wel tot de psychiatrisch stoornissen.

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Narcisme

    • rdanckaert zegt:

      Wat een nare ervaring, Hetty. Zijn dominantie en arrogantie zijn inderdaad niet van de lucht. Jouw ervaring sterkt mij in mijn geloof dat ik gelijk had toen ik hem in mijn brief gebrek aan normale, eerlijke en rustige communicatie en gebrek aan luisteren verweet. Hij heeft ook weinig geduld met mensen en ergert zich volgens mij nogal snel aan mensen die het allemaal niet begrijpen, snappen of die negatief doen. Hij is ook maar een mens. Ik heb hem aan de andere kant toch ook leren kennen als een goedhartig, puur mens.

      Hij zou het nochtans moeten accepteren als mensen ter plekke of later aangeven dat ze geen verschil voelen.

      Blijkbaar hoort zijn overrompelen bij zijn strategie. Door mensen te overrompelen en te intimideren, kan hij wellicht beter inspelen op hun onderbewuste geloof en krachten. Echter, ik twijfel niet aan zijn goede intenties en aan zijn wil om mensen te helpen.

      Ik vind het zelf wel heel raar dat hij aangeeft dat hij niet weet hoe zijn behandeling werkt en wat hij doet, en dat hij mij dus niet kon of wilde uitleggen waarom ik na een behandeling plots andere klachten kreeg.
      Of wil hij dat gewoon niet kwijt, hoe hij werkt, omdat het minder spannend is dan het lijkt?
      Ik ken ook mensen die beweren dat hij zo met z’n krachten heeft gesmeten, dat hij nu niet veel meer in petto zou hebben. Maar ik weet niet of dit waar is, ik heb het alleen maar van horen zeggen.
      Ik moet toegeven dat ik al geruime tijd geen positieve verhalen meer over hem heb gehoord. Ik ken mensen die niet zo lang geleden nog bij hem zijn geweest, en ook geen baat hadden bij de behandeling. Thans werkt hij ook veel minder.

      Tegen iedereen zegt hij inderdaad hetzelfde: “je bent al veel soepeler, hé?” Ikzelf zou doodmoe worden als ik datzelfde riedeltje 30 jaar lang bij iedere patiënt zou afdraaien.

      Je haalt echter dingen door elkaar: iemand met een gave of talent kan ook narcist zijn, en omgekeerd.
      Ik heb zoveel artsen bezocht die narcist of psychopatisch waren, en ik ken zelfs psychologen met een persoonlijkheidsstoornis. Ik ken artsen bij wie mensen heel veel baat hebben gehad en bij wie andere mensen geen baat hebben gehad. Alleen, als het om een paragnost gaat, zijn we ineens veel meedogenlozer in onze kritiek…

      Het voert te ver iemand helemaal af te schrijven en op basis van 10 minuten een psychiatrische stoornis toe te dichten. Nogmaals, een narcist kan ook een gave of talent hebben.

      We komen hier verder niet uit, vrees ik.
      Vast staat voor jou dat dit een hele nare ervaring was en dat je klaar bent met die man en hem aan niemand zou aanbevelen. Dat is je goed recht. Afsluiten en doorgaan met je leven.

      Ik vind het voor jou/jullie spijtig dat het verre van aangenaam was. Je maakt een erg boze indruk en dat kan ik me ook wel voorstellen. Hopelijk vind je iemand die jou/jullie WEL kan helpen.

      In mijn artikel heb ik ook geschreven dat je hem zeker niet moet bezoeken, indien je eens goed wilt praten en wilt uitwisselen en/of als je lijdt aan emotionele en psychische stoornissen of klachten.
      Wel heeft hij hele goede tips inzake stressbeheersing. Wandelen, ervan genieten, bewuste buikademhaling (3 tellen), goed voor jezelf zorgen, het aangename opzoeken, je openstellen, een ontspannen zit-, loop- en stahouding… het zijn allemaal simpele maar goede tips.
      Echter, ook bij mij was zijn diagnose en voorspelling van het verloop van de genezing een paar keer geheel onjuist.

      Echt, ik ben het volledig met je eens dat zijn manier van doen en werken voor heel veel verbetering vatbaar zijn. De man is evenwel zoals hij is en is ook niet meer in staat om zichzelf te veranderen. Dat is jammer, zonde.

      En toch ken ik heel veel mensen die dankzij z’n gave op wonderbaarlijke wijze zijn geholpen. Voor mijn part door ‘geloof’ of placebo-effect… als het maar heeft geholpen.
      Ik vind het van jou volkomen onkies om de patiënten die WEL baat bij hem hadden tussen jouw regels door af te schilderen als goedgelovige kwibussen die in zijn kunstje trappen. Je zult werkelijk moeten accepteren dat andere mensen WEL positieve ervaringen met hem hadden en hebben. Jouw ervaring geldt niet voor iedereen, dus je moet eens ophouden met generaliseren en stigmatiseren. Dat zul je niet leuk vinden dat ik dit schrijf, maar het is wél zo.

      Om eerlijk te zijn, moet ik toegeven dat mijn laatste ervaringen met hem ook zo negatief waren dat ik me twee keer zal bedenken of ik nog eens naar hem toe zou gaan. Maar nogmaals: ik heb met zoveel artsen en psychologen nare ervaringen gehad. Vooral omdat ze als mens totaal door de mand vielen. En ze zelf eigenlijk verder van huis zijn dan ik of jij. Zij hebben misschien geen noemenswaardige hinder of klachten, maar hebben ergens wel hulp nodig (om als mens te verbeteren).

      Het ga je goed. Laat los.

      Ik wil je bedanken voor je reacties en voor het delen van je ervaringen.
      Voor iedereen is het mogelijk via het reactieformulier te reageren of weerwoord te bieden, ook voor dhr. Roncken zelf (indien hij dit zou lezen).

      Met warme groet,
      Roland

  4. Hetty Stevens zegt:

    Dank je wel Roland.
    Jouw website kan ik overigens zeer waarderen!

    Lieve groeten.

    • rdanckaert zegt:

      Hetty, op Facebook accepteer ik alleen vrienden die ik ook echt heel goed persoonlijk ken. Ik heb maar 14 FB-vrienden. Vandaar dat ik niet op je verzoek ben ingegaan. Niks persoonlijks, is gewoon mijn strategie.

      Het ga je goed.

      Roland.

  5. Wendy zegt:

    Bij deze wil ik ook graag reageren met betrekking tot mijn bezoek aan Crit Roncken een aantal weken geleden.
    Ik sluit me aan bij de ervaring van Hetty.
    Nog nooit in mijn leven ben ik zo onbeschoft en psychisch intimiderend door iemand toegesproken.
    Ik was er samen met mijn vader en mijn dochtertje van bijna 2. Het ging al mis toen we binnenkwamen.
    Op het moment dat dhr Roncken de deur opende werden we geconfronteerd met een vurig en geïrriteerd blik. Hij veronderstelde dat we te laat waren (we hadden om half 3 een afspraak en belden om kwart over 2 aan,maar hij beweerde dat de afspraak om half 2 stond). Ik had speciaal om een tijdstip na 14u gevraagd aan de telefoon ivm het middagslaapje van mijn dochter) Het tijdstip nog eens specifiek herhaald bij de secretaresse die ik aan de lijn had om er zeker van te zijn dat het echt om half drie was!

    Dhr Roncken liep duidelijk geïrriteerd terug naar binnen omdat hij met een klant bezig was en liet ons in de gang staan. We voelden ons erg ongemakkelijk maar besloten toch maar plaats te nemen in de wachtkamer.
    Na een half uur riep hij ons binnen. Ik voelde me ongemakkelijk en wilde bovenstaande toelichten omdat ik het vervelend vond dat hij met zijn tijd in de knoei kwam maar kreeg daar totaal geen kans voor. Hij wilde duidelijk geen gesprek met me aangaan. Hij raakte met de minuut geïrriteerder. Ik was toen al totaal overrompeld. Maar het ergste stond nog te gebeuren…
    Mijn dochtertje bemerkte zijn geërgerde houding en zijn stemverheffing en riep: ” meneer is boos” . Moet je nagaan, een kind van nog geen 2 jaar die dat al opmerkt!

    Hij vroeg naar mijn klachten en gaf aan dat ik nekklachten had en dat ik veel pieker en emotioneel ben ivm het plotselinge overlijden van mijn moeder (specifiek aan de telefoon gevraagd of hij ook op dat gebied kan behandelen). “Natuurlijk” was het antwoord, want lichaam en geest staan met elkaar in verbinding..

    Hij begon me te behandelen en vroeg al vrij snel: ” voel je het?” Ik gaf aan dat ik inderdaad iets gemakkelijker mijn nek kon bewegen en zei op dat moment nog lachend tegen hem: “als u me ook nog zou kunnen helpen met de enorme chaos in mijn hoofd dan zou ik u heel dankbaar zijn”.
    Zijn reactie was ongelofelijk. Hij stond nog net niet te stampvoeten. En dan zijn stemverheffing waar duidelijk woede inzat…Ik was volgens hem zeer ondankbaar omdat hij me net van mijn klachten afgeholpen zou hebben (?) en alweer om het volgende vroeg…. ik was helemaal perplex en vroeg of hij aub op een normale manier tegen me kon spreken. Maar op een normale manier communiceren is naar mijn mening totaal niet mogelijk met deze heer.

    Mijn vader stond op en wilde gaan. Maar hij kampt al jaren met rugklachten en hoopte gewoon dat Roncken iets voor hem kon betekenen (ik probeerde zijn gedrag er los van te koppelen op dat moment en erin te blijven geloven dat deze man zeker een gave zal hebben, met name ook omdat er veel mensen al baat bij zijn behandelingen hebben gehad).

    Verder zag hij dat ik een ring droeg met de as van mijn moeder. Hij was van mening dat ik daarom niet los kan laten. Toen ik die ring niet ogenblikkelijk afdeed begon hij opnieuw te tieren en riep: ” wat kom je hier in godsnaam doen?” Ik wilde hem iets uitleggen over die ring maar kreeg opnieuw de kans niet. Ik was totaal overrompeld en voelde me zeer gekwetst. Ik heb me ingehouden omdat mijn dochtertje erbij was en ergens wilde ik ook de eer aan mezelf houden.

    Met veel pijn en moeite heb ik mijn vader vooraf proberen te overtuigen om mee te gaan naar een alternatief geneeswijzer en van de kwaliteiten van deze man die ik zo links en rechts wel eens hoorde (stel dat hij op deze manier van zijn rugklachten af zou komen!) Maar mijn vader is spontaan ” genezen” van alternatief genezers en besloot dat dit de eerste en laatste keer was dat hij ” zulke mensen’ bezocht heeft… Ook hij was erg geschrokken van het gedrag van dhr Roncken.
    Ik zou nog wel wat details kunnen benoemen maar mijn verhaal wordt te lang vrees ik.

    Een hulpverlener met wie je niet op gelijkwaardig niveau kunt communiceren, heb ik eerlijk gezegd nog nooit meegemaakt. Hij zal best zijn kwaliteiten hebben op lichamelijk behandelingsniveau maar inlevingsvermogen en sociale vaardigheden komen naar mijn mening niet voor in zijn woordenboek.

    Hij heeft ook een eigen folder waarin staat dat je je accu moet opladen met positieve energie. Ik ben ervan overtuigd dat zijn houding niet voor veel positieve energie zorgt maar juist het tegenovergestelde en dat was zooo goed voelbaar, bijna beangstigend.

    10 jaar geleden ben ik ook al eens bij hem geweest. Ik kan me hem van toen niet meer zo goed herinneren, maar hij heeft destijds zeer zeker niet zo gereageerd anders was ik niet meer terug gegaan. Waar is het dan nu misgegaan vraag ik me af: verkeerde tijd, plaats, persoon? Ik had het graag met hem willen overleggen maar dat is gewoonweg niet mogelijk met deze man en daar heb ik me bij neergelegd. Ik hoop echt nooit meer met hem in contact te komen.

    Ik zag een klein kind vol met woede en frustratie voor me staan. Ik ben van mening dat mensen voor hem dienen te “applaudisseren” anders stoot hij ze af vol woede en minachting.
    Vorige week hoorde ik via een vriendin 2 soortgelijke ervaringen van mensen die ook recent bij hem zijn geweest. Maargoed laat ik voor mezelf spreken. Ik vond het dus echt een rotervaring.
    Ik hoop voor dhr Roncken dat hij op een dag niet de verkeerde persoon treft, die zich niet door hem laat overrompelen….

    Met vriendelijke groeten,
    Wendy

    • rdanckaert zegt:

      Beste Wendy,

      Bedankt voor het delen van je ervaring. Ontzettend vervelend voor jullie. Mijn medeleven.

      Jouw ervaring sluit geheel aan bij die van Hetty maar ook bij mijn kritiek op de man. Iededereen lijkt daar overheen te lezen, terwijl dat de kern is van mijn blog: Roncken is communicatief invalide en verbetert wat dat betreft niet.
      Dat is jammer, want de man heeft beslist goede, zuivere intenties en heeft zeer zeker gaven. Anders heb je niet decennialang een bloeiende praktijk. Voordeel: hij houdt niemand aan het lijntje, integendeel, ha ha!

      Je hebt het heel treffend beschreven, vind ik.

      Ik kan me helemaal voorstellen hoe het is gegaan. Ongeveer 28 jaar geleden zat hij ook al in een dergelijke periode en ben ik ook door hem geschoffeerd. Daarna herstelde hij zich weer en was hij beter te pruimen. Ook hij is maar een mens. Ook de hulpverlener heeft weleens een slecht moment, een slechte dag of een slechte periode. Ook een hulpverlener kan nare trekjes hebben of zelfs een gedrags- of persoonlijkheidsstoornis.
      Ik denk hoe dan ook dat het beslist geen kattenpis is om met zo’n gave te moeten leven. Maar dan zou hij achteraf zijn excuses moeten aanbieden, vind ik, en zijn onacceptabele gedrag moeten verklaren. Ik denk evenwel dat mijnheer zich daar te groot voor voelt. Ik probeer hem niet te verdedigen (waarom zou ik, ik heb zelf hele dubbele gevoelens over en bij die man!!!), maar ik tracht een verklaring te geven voor zijn gedrag.

      Wel denk ik dat veel mensen/patiënten inderdaad ondankbaar en onvriendelijk zijn en veel teveel verlangen en verwachten, en ontevreden zijn met kleine verbeteringen en de tips niet in de praktijk brengen, maar iemand eisen met een toverstafje die alles oplost (ik doel niet per se op jullie).

      Ik ken ook reguliere artsen die mij schandalig hebben behandeld, als mens vooral. En toch heb je de artsen nodig, toch kunnen ze wat voor je betekenen, alternatieve genezers soms ook.

      Neemt niet weg dat dit niet goed is. Ik ken iemand die toen zelfs huilend bij hem vandaan is gekomen.

      Ik vrees – maar ik gis – dat we te maken hebben met een heer Roncken in overspannen en/of gefrustreerde toestand, wellicht vanwege bepaalde omstandigheden (ik weet daar via via wel iets over, maar dat is privé) en mogelijk is hij ook wel boos vanwege dit blog (tenzij hij er niet van heeft vernomen). Kan heel erg slecht omgaan met kritiek. Zeer ongeduldig. Erg snel geïrriteerd en geërgerd (duidt op spanning en onverdraagzaamheid).

      Pijnlijk om te lezen dat hij mijn kritiek (in de brief die ik hem schreef) totaal niet ter harte heeft genomen en dat zijn gedrag juist steeds erger lijkt te worden. Spijtig.

      Voor jou, je dochtertje en je vader vind ik het heel erg betreurenswaardig dat deze ervaring zo negatief was.

      Hopelijk vinden jullie bij wie of wat dan ook (enige) verlichting.

      De dood van je moeder is verschrikkelijk voor jullie. Ik denk dat jullie band erg hecht was en je had natuurlijk zo gehoopt op meer tijd met haar en op meer tijd voor haar met jouw kindje. Het is erg wreed als een dierbare ineens van je wordt weggerukt.
      Wanneer we erge dingen meemaken, maken we het vaak zelf NOG erger dan het al is. Hoe we omgaan met wat ons overkomt, daar zit hem de clou. Dat is de levenskunst en die mogen we iedere dag opnieuw wat meer bijschaven en leren. Zo kunnen we groeien en over dingen heen groeien. ieder moment mogen we opnieuw beginnen. En fouten zijn niet stom of dom, maar werktuigen om van en mee te leren.
      Haar dood een plekje geven maar ook je rouw en enorme verdriet uiten in combinatie met het leven HIER en NU, dat is moeilijk. Het is de kunst én te rouwen én toch ook weer verder te gaan, en het enorme gemis te zien als een equivalent van liefde.
      Zo’n ring met as, is prachtig en heel waardevol. Als je dat nu nodig hebt, draag hem dan gewoon. maar als je zelf ook merkt dat die ring keer op keer het verdriet oprakelt, versterkt of wat dan ook, doe hem dan af.
      Je moeder blijft ook in je en bij je als je doorgaat met je leven, als je probeert wat meer los te laten. Soms houden mensen hun overleden dierbare gevangen in hun verdriet, ook uit angst dat als de rouw minder wordt ook de gevoelens voor die persoon minder worden. Maar niets is minder waar.

      Let wel: ik schrijf dit in algemene zin. Ik ken jou niet. Ik weet niet wat jij voelt en hoe jij omgaat met je pijn. Dat kun je wel ZELF nagaan en zelf CORRIGEREN, indien nodig. Vraag raad aan jezelf! Vaak weten mensen ZELF het antwoord. De sleutel zit vaak in jezelf.
      Vaak moeten mensen ook gewoon accepteren dat ze in een slechte fase van hun leven zitten, dat dingen pijn doen. We krijgen ons leven helaas niet perfect. Soms voelen we ons gewoon (een hele tijd) klote. Als we NU het goede proberen te doen, gaat het morgen wellicht wat beter met me.
      Je zult merken dat je heel geleidelijk aan steeds vaker wat meer kan lachen en genieten en dat de pijn wat vaker wordt afgewisseld door mooie herinneringen en mooie momenten NU. Dat is een dan een teken dat het herstel zich heeft ingezet. Maar dat heeft tijd nodig, soms heel erg veel tijd.
      Huilen en huilen met woorden blijven goed als je intens verdriet voelt. Dat mag, al is het tien keer per dag en twaalf keer per nacht. Maar het verdriet oprakelen en/of koesteren, verdrietig BLIJVEN (terwijl je je eigenlijk al wat meer opgelucht voelt na een huilbui) en geen genot meer toelaten, DAT is destructief, ongezond.

      De praktische tips van Roncken blijven evenwel goed: ontspanning blijven zoeken, rust inbouwen, zonder haast door het leven gaan, lief zijn voor jezelf, genieten, een rusthouding, een paar tellen een bewuste navelademhaling… Ik voeg daaraan toe: ongecensureerd je gevoelens uiten (van je afschrijven of iemand in vertrouwen nemen), NIET ZO PIEKEREN (PIEKEREN IS DE VERKEERDE KANT OP FANTASEREN), ALLES EENS BEWUST VAN JE AFZETTEN, de natuur opzoeken en ervan genieten (je openstellen voor het mooie), sabbatmomentjes inbouwen (eens even helemaal niksen!), leuke dingen doen, sauna, sport, massages, dansen of wat jou ook maar goed doet, goede keuzes maken in het Hier en Nu en bewust (maar niet overbewust) leven (constructief-kritisch naar jezelf toe), je leven in eigen hand nemen zoveel MOGELIJK, gewoon eten en drinken en dus niet overdreven gezond, uit angst voor ziekten (suikers en voedingssupplementen zoveel mogelijk mijden, evenals tarwe, witte rijst en witte pasta).

      Je kan zelf meer dan je denkt. Succes!

      Let wel: dit was een vervelende ervaring, maar stap er overheen. Dit zegt alles over dhr. Roncken op dit moment. Het is niks persoonlijks jegens jou/jullie. Op naar de volgend ervaringen en hopelijk zijn die mooier. Laat LOS, blijf er niet over malen, maak de weg vrij voor nieuwe ervaringen!

      Het ga je/jullie goed.

      Mijnheer Roncken gun ik meer ontspanning en plezier, zelfinzicht en innerlijke groei. Hij is echt de beroerdste niet, ook al maakt hij (grove) fouten.

      Een nichtje van mij heeft laatst een positieve ervaring met dhr. Roncken gehad. Haar helse hoofdpijnen zijn minder (werd na de behandeling eerst erger, daarna fors minder). Ook was dhr. Roncken zeer aardig tegen haar en haar moeder. Jullie ervaringen zijn zeer zeker authentiek en ik geloof jullie op jullie woord, maar het is dus niet standaard zo. Misschien worstelt dhr. Roncken ook wel met z’n balans. Nogmaals, we zijn allemaal mensen en ook therapeuten hebben soms hulp nodig of raken weleens uit hun evenwicht.

      Ik verdedig niemand, ik probeer het alleen vanuit alle hoeken te bekijken, en vanuit ieders perspectief. Niets is zwart-wit en alles heeft vele oorzaken en symptomen. Die wil ik allemaal belichten, om tot een evenwichtig oordeel te komen.
      Die moeite neem ik voor jullie en voor mijzelf, omdat ik op een evenwichtige en volledige wijze wil reageren en in het leven wil staan, want ook ik ben bezig met mijn eigen groei en ego. Ik ben verantwoordelijk voor mijn reactie op jouw reactie en dat probeer ik zo puur mogelijk te doen.

      Tenslotte: Roncken hoeft niemand tegen te komen die hem mores leert. Zijn gedrag komt als een boemerang bij hem terug, alleen al door dit soort uitingen op het internet. Zoals de Chinezen zeggen: ‘Op een dag zie je het lijk van je ‘vijand’ vanzelf wel een keer voorbij drijven in de rivier’. Met andere woorden: iedereen komt aan de beurt, je hoeft geen revanche te nemen, dat komt vanzelf. Troost je met de gedachte dat Roncken – als hij zijn gedrag niet verbetert – met zeer veel vervelende zaken geconfronteerd zal blijven worden, en dat hij het ook niet makkelijk heeft. Het komt gewoon terug op zijn bord. Wie gifpijlen afvuurt, krijgt gifpijlen terug.

      Maar dan nog is het beter hem gewoon beterschap toe te wensen. beterschap qua houding en gedrag, qua zelfkennis en zelfontplooiing. Via mijn brief heb ik hem de kans gegeven en die heeft hij niet gegrepen. Nog niet. Misschien nooit. Maar dat is geheel en al ZIJN verantwoordelijkheid. Ik heb hem verteld hoe ik over hem denk – heel genuanceerd – en als hij daar niets mee doet, dan is dat voor zijn rekening. Ik heb ontzettend veel van de man geleerd, maar dat is ook mijn eigen verdienste: ik ben bewuster gaan leven, heb zijn tips gedisciplineerd in de praktijk gebracht en verfijnd en heb recht in de spiegel gekeken, en nog steeds. Je moet nou eenmaal aan jezelf WERKEN (leren genieten en ontspannen horen daar dus ook bij, evenals maat houden en doseren, rust inbouwen, goed voor jezelf zorgen).

      Al wat jij zou kunnen doen en wat andere gedupeerden kunnen doen, is hem in een brief duidelijk maken wat je gevoelens en ervaringen bij en met hem zijn. Zo schrijf jij het van je af en krijgt hij weer een kans om zich rekenschap te geven van zijn gedrag.
      Maar… sommige mensen veranderen/verbeteren helaas nooit en ik vrees dat dit in zijn geval het geval is… Dat dan weer wel. Met name narcisten kunnen door hun karakter heel moeilijk naar zichzelf kijken en aan zichzelf werken. Ze vinden zichzelf immers altijd geweldig, zoals ze zijn…

      Maar aan de andere kant, denk je eens in: je bent als een van de weinige mensen erg paranormaal begaafd, heel veel mensen geloven je niet en zijn sceptisch, je moest als kind een hoop ervaringen verzwijgen en je kon ze niet plaatsen en met niemand delen, je ervaart dingen anders dan bijna alle andere mensen, je ziet en weet dingen en voelt dingen die anderen niet kunnen ervaren en die door anderen worden weggehoond…
      Je hele leven lang run je een praktijk en probeer je mensen te helpen. Als het heeft geholpen, krijg je zelden dank en als het niet heeft geholpen, hoor je niets dan kritiek. Mensen eisen haast wonderen van je, even met het toverstafje zwaaien en klaar…
      Ondertussen is ook een paragnost een mens: ook in zijn omgeving worden mensen ongeneeslijk ziek, takelen mensen af, gaan mensen dood, zeggen mensen hun vriendschap met je op, zijn er verliefdheden, word je niet altijd begrepen…

      Ik realiseer me dat het geen makkelijk leven moet zijn, en voel dan ook tevens met hém mee.

      Met warme groet,
      Roland Danckaert.

  6. Wendy zegt:

    Dank je wel Roland voor je uitgebreide en pure reactie. Maar ook voor je ondersteunende woorden.
    Ik kan me zeker ook voorstellen dat het niet altijd gemakkelijk is om met een paranormale gave door het leven te gaan. Maar ik kan me niet voorstellen dat als je die gave van “hierboven” krijgt, het de bedoeling is dat je op den duur (door misschien eigen frustraties) mensen gaat kwetsen en tot op het bot gaat vernederen…

    Iedereen maakt fouten en zal wel eens iemand kwetsen maar een goed gesprek kan daar vaak veel goed in maken. Kritiek geven mag, maar luister dan ook naar wat een ander daarop te zeggen heeft.
    Zelf sta ik zeer zeker open voor kritiek of een andere zienswijze maar het is wel de toon die de muziek maakt. En die toon bij dhr Roncken was zeker niet om over naar huis schrijven! Jammer dat hij als persoon niet naar zichzelf kan of wil kijken, maar dat zegt inderdaad iets over HEM. Maar toen ik bij hem vandaan kwam stond me het huilen ook nader dan het lachen…

    Maargoed, ik probeer het nu ook los te laten.
    Mijn moeder zei altijd: ” kind, we zijn niet allemaal hetzelfde!” Laten we het daar maar op houden;)

    Nogmaals dank Roland.
    Hartelijke groet,
    Wendy

    • rdanckaert zegt:

      Beste Wendy,

      Bedankt, Wendy.
      Je hebt helemaal gelijk, geen speld tussen te krijgen. Ik voel jou aan als een bijzonder, wijs en liefdevol mens, kwetsbaar (gevoelig) maar ook ontzettend sterk.

      Een mooi citaat, dat van je moeder. Eenvoudig, maar er schuilt zoveel acceptatie in, en iets van: ‘het zij zo’.

      Ik wens jou/jullie heel veel goeds toe.

      Ook je eerste reactie was en is meer dan welkom, een authentiek, oprecht verslag dat mijn kritiek en visie op de man alleen maar weer bevestigt. Ook voor jou fijn om te weten dat je niet de enige bent die dit zo heeft beleefd. Hetty verwoordde het ook al zeer goed.

      Groetjes,
      Roland Danckaert.

  7. rdanckaert zegt:

    Ik ben jullie dankbaar voor jullie reacties. Ze hebben mij geholpen om los te komen van dhr. Roncken en in te zien dat hij weliswaar best een goede paranormale genezer is die heus wel wat in zijn mars heeft, maar dat hij ook jegens mij net als jegens jullie als therapeut en als mens tekort schiet en daarmee schade heeft aangericht.
    Ik was een echte Roncken-adept. Na de eerste genezing werd ik helemaal idolaat van hem. Alles wat hij zei en me adviseerde, slikte ik voor zoete koek. Maar als er iemand is bij wie je niet met je problemen moet zijn, dan is het dhr. Roncken wel, al was het maar door zijn gebrekkige manier van communiceren en het gebrek aan tijd dat hij neemt (als hij die al neemt) om zaken rustig en op gelijke hoogte door te spreken.

    Bovendien ziet hij lang niet alles en neemt hij lang niet alle aspecten van de problemen of van de zorgen in ogenschouw. In iemands situatie lijkt hij totaal niet geïnteresseerd te zijn, terwijl een situatie soms het probleem veroorzaakt. De mens en het leven zijn niet volledig maakbaar. Er zijn veel invloeden die impact hebben op ons – negatief of positief of afwisselend – en waar we niet altijd tegen bestand zijn of ons raad mee (kunnen) weten. Soms doen we onze stinkende best en verdienen we daar eens een compliment voor, ook als het resultaat niet positief (genoeg) is. Zo nu en dan LUKT het ons gewoon niet. Daar zijn we mensen voor. Roncken lijkt soms de indruk te wekken zich gruwelijk aan ons mensen te ergeren, vooral als we niet in staat zijn om de balans te bewaren en al zeker als we hem niet adoreren.

    Natuurlijk moet iedereen vooral zelf richting geven aan z’n geluk, zelf blijven nadenken (dat deed ik dus niet, want ik voer blind op de adviezen, diagnoses en kritiek van Roncken) en kan iedereen op een creatieve manier met heel kleine keuzes en het juiste doen en laten z’n gezondheid, welvaart en welzijn bevorderen, maar slechts tot op zekere hoogte. Roncken gaat wat mij betreft veel te kort door de bocht en legt TE veel de nadruk op de eigen verantwoordelijkheid (gedrag, keuzes, houding) en eigen inbreng. Een beetje meer compassie met mensen zou welkom zijn.
    Het heeft me doen inzien dat mijn vroegere held en idool Chrit Roncken ook maar een feilbaar mens is en dat ikzelf eigenlijk minstens zo (levens)wijs en getalenteerd ben en dat ik maar beter op mijn eigen verstand, gevoel, (emotionele) intelligentie en intuïtie kan afgaan dan dat ik klakkeloos iets aanneem en overneem van iemand die zich er als mens (als therapeut ben je eveneens op de eerste plaats medemens) met een Jantje van Leiden van af lijkt te maken… Nogmaals, de man heeft beslist een gave, de beste bedoelingen en een goede inborst, maar ook hij is feilbaar en maar een mens en heeft misschien ook wel een persoonlijkheidsstoornis.
    Dat ik niet de enige ben met tevens nare ervaringen met hem en zijn aanpak, heeft me veel doen inzien. Dus eigenlijk hebben jullie, die op dit blog hun ervaringen gedeeld met mij/ons hebben, mij geholpen. Door Roncken heb ik altijd onterecht gedacht en geloofd dat het allemaal mijn eigen gore schuld was. Want hij zei altijd tegen me: ‘Je bent en doet het allemaal zelf’. Ook als dat al het geval zou zijn, was een beetje meer interesse in en begrip voor de moeilijke omstandigheden en invloeden welkom, broodnodig én realistisch geweest.

    Dus, bedankt voor jullie opmerkingen. Alles is uitwisseling…

    • rdanckaert zegt:

      Terwijl anderen adviezen negeren of niet serieus nemen, heb ik bijna dertig jaar lang rigide de adviezen van dhr. Roncken ter harte genomen: ik heb iedere dag gewandeld zoals hij dat onderwezen heeft (eerst de hakken neerzetten, swingende heupen en vooral niet omlaag kijken) en heb ervan proberen te genieten, ik ben zo lief mogelijk geweest voor mezelf, en ik heb op mijn zit-, sta- en loophouding gelet, precies zoals Roncken voorschreef. Volgens hem moet je je houding constant corrigeren zodat en totdat het een gewoonte wordt. Voor anderen zal het belachelijk klinken, maar dag in dag uit ben ik heel serieus en taakbewust bezig geweest met het opvolgen van deze tips en raad. Omdat ik heb ervaren dat Roncken geen kwakzalver is, een goede inborst heeft (maar ook nare karaktertrekken) en echt wel wat kan – maar ook kundige mensen maken fouten en zouden aan zichzelf moeten blijven werken en open moeten blijven staan voor opmerkingen en kritiek van anderen – en niemand anders me kon helpen, heb ik me wanhopig als ik was vastgeklampt aan zijn adviezen en opmerkingen. Ik herhaal: terwijl de meeste mensen adviezen in de wind slaan en niet serieus nemen, ben ik er overdreven veel, vaak en lang en overdreven bewust – overbewust – mee aan de slag gegaan. En telkens als ik weer eens bij Roncken kwam, prentte hij me opnieuw de tips in. Nooit kon ik mijn verhaal doen, nooit kreeg ik de kans en de ruimte om te vertellen hoe ik leefde, wat mijn achtergrond was, wat mijn situatie was en dat ik bijna militaristisch gedisciplineerd zijn raad opvolgde. En Roncken had blijkbaar toch niet het inzicht in mij dat hij kon zien dat ik overdreven bezig was met het opvolgen en uitvoeren van zijn raad, dag in dag uit, bijna dertig jaar lang. Het is mijn ‘fout’ dat ik zijn tips te serieus en te bewust heb uitgevoerd, maar ook ik heb die fout niet opzettelijk gemaakt. Ik was wanhopig, er kwam van niemand anders hulp (integendeel) en mijn klachten verdwenen niet. Vooral tijdens mijn wandelingen was ik overbewust bezig met om me heen kijken en het naar de grond kijken vermijden. Ik stelde me overdreven open, waardoor er allerlei vuil in mijn aura en energetische systeem kwam. Het wandelen deed me ergens wel goed, maar in mijn situatie ergens ook helemaal niet. Welnu, ik merk dat ik sinds ik NIET meer plichtmatig wandel en NIET meer zo fanatiek bezig ben met de tips het wat beter met me gaat. Tijdens de wandelingen liep ik vaak nog meer de leegte in. In mijn geval heb ik meer aan lekker koken. Dat doet me goed. Het is mijn manier om automatisch plezier te hebben, mijn hoofd leeg te maken en te genieten. Wandelen is NIET de enige methode om te ontspannen. En altijd maar zitten alsof je op een terrasje zit, is onmogelijk en niet steevast nodig. Voor Roncken zelf is het anders. Wanneer hij na een lange werkdag met constant mensen op zijn tafel naar buiten gaat, is het heerlijk om via een omweg naar huis te wandelen. Ikzelf zit in een totaal andere situatie: ben heel veel alleen thuis, nauwelijks onder de mensen en ik kom eigenlijk positieve stress tekort. Indien Roncken eens naar me geluisterd zou hebben en met mij zou hebben overlegd en gespard, dan was veel en langdurig aanmodderen op de verkeerde manier wellicht te voorkomen geweest. Nogmaals: ik neem mijn eigen verantwoordelijkheid. Omdat ik wanhopig was, dacht ik niet meer zelf na en voerde ik de tips te ver, te lang en te overbewust door. Maar liefst drie decennia lang. Pas toen ik tijdens de laatste zomervakantie merkte dat ik me tijdens vakanties beter voel, terwijl ik dan niet (therapeutisch of genietend) wandel, maar gewoon bezig ben met leuke dingen doen, viel het kwartje. Roncken beweert dat wandelen de enige manier is om de accu positief op te laden, maar het wandelen was in mijn situatie juist een verergerende factor. Bovendien zijn er meer manier om te ontspannen. Het is achteraf gezien een belachelijk deel van mijn levensverhaal. Mensen weten vaak niet hoe ze een probleem moeten oplossen en dat is menselijk, zo is het leven. Vaak gaan we zonder schuld te lang door op de verkeerde weg en geloven we in en hechten we aan iets dat ons eigenlijk niet verder brengt. Ieder levensverhaal is individueel en ook iedere patiënt moet individueel en holistisch worden benaderd: ieder mens is en beleeft alles anders, zit in een unieke situatie, heeft ene unieke achtergrond en unieke behoeften. Daarom is – als je therapeut bent of jezelf therapeut noemt – praten met mensen ontzettend belangrijk. Ik herhaal wederom dat Roncken mijn zoontje (helemaal) en ook mij (deels) heeft geholpen (mij deels ook van de regen in de drup), dat hij ondanks nare karaktertrekken en af en toe naar gedrag een goede inborst heeft, deugt én wel degelijk een gave heeft. Hij maakt mensen niet afhankelijk van zich hetgeen veel alternatieve genezers wel doen, en hij is geen geldwolf die mensen onnodig geld uit de zakken klopt (daar heb ik er genoeg van leren kennen, van dat soort figuren). Maar op het vlak van communicatie en behandeling schiet hij mijns inziens ernstig tekort. Ik herhaal dat dit niet eens erg is, want niemand is volmaakt, maar als hij er op wordt gewezen, zou hij wel wat met die kritiek dienen te doen. Je kan beter 1 iemand per uur behandelen en dan goed, dan 3 of 4 mensen en dan maar heel vluchtig. Een mens is nou eenmaal geen robot, geen machine. Een therapeut dient de totale mens te zien en te benaderen en te behandelen. ja, dat vergt geduld, tijd en interesse, en inzet. En je levert dan inkomen in als therapeut zijnde. En ik weet dat je het dan nog voor lang niet iedereen goed doet. Maar het is wel de enige wijze waarop je zou moeten willen werken. En als je dat niet kan, dan moet je puur en alleen het lijf behandelen, de patiënt duidelijk maken dat je geen energie en tijd hebt voor een diepzinniger of uitvoerig onderonsje en voor de rest moet je je bek houden.

  8. Gertie zegt:

    Vandaag bij Chrit Roncken geweest, herken totaal niets van de hierboven beschrijvingen. Een vriendelijke man die doet wat hij kan/moet doen op jouw vraag om heling. Niks meer en niks minder. Was er met een oudere dame van 86 jaar, alles prima gegaan terwijl we door jullie schrijven hierboven op het ergste waren voorbereid. Kan het niet onderschrijven en begrijp het niet. Wel heb ik zo’n gevoel ooit meegemaakt bij een huisarts, grof en lomp en toen was ik ook een klein kind en dat neem je dan je hele leven mee…angst voor…artsen in dit geval, het ‘nu moment’ is echter nooit het ‘verleden moment’ Dit vond ik een duidelijke en gerichte behandeling zonder poespas, dus met het idee beter minder patienten langer behandelen is tijdverspilling voor mijn gevoel.

    • rdanckaert zegt:

      Beste Gertie,

      Het is vanzelfsprekend dat niet ieders ervaring hetzelfde is. Het hangt ook van de aard van de klacht en iemands situatie en behoefte af. Dat jouw ervaring positief was, wil niet zeggen dat onze ervaringen verkeerd of gelogen waren. Er valt voor jou ook niets aan te begrijpen, en al zeker niet op basis van 1 ervarinkje. Zoals ik aanneem dat jouw ervaring louter positief was (dat begrijp ik), zou jij gewoon kunnen aannemen dat andere mensen wat andere ervaringen met hem hadden.

      Als je goed hebt gelezen, dan heb je gelezen dat ik niet alleen maar negatief over Roncken ben, integendeel. Heel genuanceerd juist.
      Misschien heeft hij zich ook wel wat van de kritiek aangetrokken, dat zou hem sieren. Maar ik denk het niet. Ik herken me zowel in jouw verhaal als in de verhalen van mensen die negatieve ervaringen met hem hadden, want ik heb eveneens zowel positieve als negatieve ervaringen met en gevoelens bij hem.

      Hoe dan ook, ben blij voor jullie dat het een goede ervaring was.
      Ik blijf erbij dat mijn ervaringen met hem dubbel waren, maar ik ben dan ook al een keer of tien bij hem geweest en heb dus veel meer ervaringen met hem opgedaan dan jij.
      Mijn eerste keer bij hem was ook mijn beste keer… Toen was hij het vriendelijkste. En ik weet dat hij tegen ouderen en kleine kinderen erg aardig kan zijn. Mijnheertje wordt nogal eens kregelig als je bij hem terugkomt en zijn behandeling niet voldoende blijkt aan te slaan. Dan wordt hij snel geërgerd en begint hij je te verwijten dat je het allemaal niet goed aanpakt, zonder zich echt eens in je te verdiepen en met je te praten. Daar gaat mijn kritiek over. Een meer uitvoerige behandeling MET normale communicatie zou WEL helpen, daarvan ben ik overtuigd, en al zeker als er emotionele en psychosomatische problemen zijn. Met alleen maar wandelen en ontspannen staan en zitten, werk je echt geen trauma’s weg! Vaak zijn problemen zeer complex en is het heel moeilijk – zelfs als je op de goede weg bent – om een ban/stramien/gedachtenpatroon te breken. Een beetje meer communicatie daarover en begrip en hulp zouden dan zeer welkom zijn, juist omdat Roncken best wel goede inzichten heeft in de mens en goede ideeën heeft over ontspanning, rust en genieten. Maar hij moet ook accepteren dat het een heel moeilijk en lang proces kan zijn en dat een fatsoenlijk gesprek daarover eveneens wonderen zou kunnen doen. En als je zegt dat je dan maar naar een psycholoog moet gaan, dan zeg ik dat Roncken dan geen mensen moet behandelen met psychosomatische, psychische en emotionele klachten. Als je dat doet (en een paranormaal genezer ontkomt daar niet aan omdat veel klachten worden veroorzaakt door stress, spanningen, emoties, trauma’s en een verkeerd leefpatroon), dan moet je ook een breder pakket leveren dan hij doet, beter en GEDULDIG kunnen luisteren en respecteren dat het niet voor iedereen makkelijk is om het dagelijks leven met allerlei kwalen en stress aan te kunnen. Roncken heeft zelf geen kinderen voor zover ik weet, hij verdient uitstekend en is redelijk gezond. Dat zijn al aspecten die het soms wat makkelijker maken. Als je ziek bent en je hebt geen werk, geen uitkering, pubers in huis met al hun problemen en je hebt een kutjeugd achter de rug en allerlei trauma’s, dan heb je aan 15 minuutjes monoloog en de dooddoener ‘goed voor jezelf zorgen’ niet zo heel veel. Natuurlijk, mensen moeten het ZELF doen, maar als je hulpverlener bent, dan dien je ook echt hulp te verlenen, niet alleen middels een curieuze behandeling maar ook middels luisteren, communicatie, begrip en respect!

      Mijn artikel gaat niet (alleen maar) over de vraag of hij aardig is, juist niet. Dat zou belachelijk want een flinterdunne en slechte kapstok zijn voor een artikel. Mijn ervaringen zijn zeer oprecht en gedetailleerd door mij beschreven. En mijn kritiek op hem is diep en genuanceerd en snijdt wel degelijk hout. Hij kan echt wel wat en ik herhaal maar weer eens dat ik denk dat hij een goed mens is die het juist ook door zijn gave ook niet makkelijk heeft, maar het zou nog veel beter en soms heel anders kunnen en MOETEN, die manier van met mensen omgaan en behandelen.
      Constructief-kritisch zijn op jezelf en elkaar is van essentieel belang, willen we het vandaag weer beter doen dan gisteren. Het heeft geen zin jezelf en anderen wat dat betreft te sparen. Maar dat vereist eerlijkheid, kwetsbaarheid, oprechtheid en de wil om fouten te verbeteren, juist dingen waar hij zo op hamert.

      Het blijkt zo moeilijk te zijn voor mensen om zich in anderen te verplaatsen, goed te lezen, de essentie te doorgronden en juist te interpreteren… Ik kan het allemaal wel weer herhalen en samenvatten, maar dat heeft toch geen zin.

      Hopelijk heeft zijn behandeling ook op de lange termijn een positief effect op je gezondheid en/of van de oude dame. Ook ik wil niets liever dan dat het mensen goed gaat.

      Bedankt voor je reactie, al vind ik dat je niet de negatieve reacties in twijfel had dienen te trekken maar gewoon louter over je eigen (positieve) ervaring had moeten berichten. Nu trek je tussen de regels door de andere respondenten in twijfel, terwijl er een paar zeer schrijnende oprechte verhalen tussen zitten. Fijn voor jou dat jij zo’n ronduit vervelende ervaring niet met hem had, maar toch wel jammer voor de dames die doodongelukkig bij hem vandaan kwamen, of niet soms?!
      Of suggereer je dat dat alleen maar aan henzelf ligt? Nou, ik kan beamen dat het ook aan C.R. ligt! Menigeen (familie, kennissen) in mijn omgeving (die niet op dit blog staan) heeft net als ik dubbele ervaringen met en soortgelijke kritiek op de man. Hopelijk kom je daar zelf nooit achter. Ik hoop echt dat die ene behandeling voldoende was en dat er sprake is van ‘ongelofelijke’ genezing. Ik weet dat het soms mogelijk is.

      Maar Roncken heeft ook een ontzettend negatieve uitwerking op mij gehad. Als je echt hulp nodig hebt, verzwakt en kwetsbaar bent en je wordt op een botte, ongeduldige manier de deur gewezen… en je kijkt tegen iemand op… dan is dat zo’n enorme teleurstelling en zo pijnlijk. Als iemand maar blijft herhalen dat al je problemen voortkomen uit niet goed wandelen (!) en dat het aan jezelf ligt, terwijl bij mij de problemen al begonnen omdat ik als totaal onschuldig kind een helse jeugd moest beleven en die jaren hebben nou eenmaal enorm veel impact gehad op een gevoelig jongetje als ik was…

      Met vriendelijke groet,
      Roland Danckaert.

      LOVE BLESS YOU

      P.S.: De impact van Roncken in mijn specifieke leven en situatie is gewoon heel groot geweest, zowel positief als negatief. Voor mij luistert het dan ook heel nauw en daarom bericht ik er zo oprecht mogelijk zo uitvoerig mogelijk over, omdat ik graag volledig wil zijn om een goed beeld te schetsen van mijn ervaringen en van mijn kritiek op zijn werkwijze. In dit twitter- en sms-tijdperk moet alles vlug en kort en bondig, maar daar doe ik niet aan mee. Mensen die zich storen aan mijn enorme lappen tekst (omdat het hen allemaal niet boeit wat ik vind en heb meegemaakt en omdat ze niet van lange lappen tekst houden) hebben de keuze om dit allemaal heerlijk over te slaan en niet te lezen. Ik geloof in wat ik doe en ik probeer het iedere dag te verbeteren, en dat lukt heel aardig. Het gaat heden behoorlijk goed met me, al gebeuren er ook in goede tijden mindere dingen (en vice versa). Ik ben blij met mijn ontwikkeling en daar heeft Roncken zowel door zijn positieve als negatieve input behoorlijk aan bijgedragen. Zijn positieve bijdrage heeft me erg geholpen (vooral qua gezondheid en het inzicht dat ontspannen, een goed leefpatroon en genieten essentieel zijn en dat we daar vooral zelf aan moeten werken) alsmede zijn negatieve bijdrage heeft me uiteindelijk vooral mentaal en emotioneel geholpen, doordat ik daar sterker en eigenwijzer (zelf nadenken, van je eigen kracht en talenten uitgaan) van ben geworden. Wat dat betreft heb ik ingezien dat ik ook talenten heb die hij ontbeert en dat iedereen plussen en minnen heeft, zelfs hij (voor mij heel belangrijk want ik was blind en idolaat van hem de eerste jaren). Maar er waren ook momenten dat zijn behandelingen voor nieuwe, chronische klachten zorgden (!) en dat hij me emotioneel en psychisch totaal in de steek liet en afscheepte, en ik was echt geen stalker. En er zijn meer mensen die gewoon gebroken bij hem vandaan kwamen, omdat hij weer eens zo bot en ongeduldig deed.

      Volgens mij beklijven mijn behandelaar-patiënt-relatie en ervaringen met Roncken dus veel meer dan met een totaal ander ziektepatroon (in een totaal andere situatie) een keer een behandeling bij hem volgen… Als iedereen nou gewoon oprecht over z’n eigen ervaringen bericht zonder de ervaringen van anderen meteen daarmee te vergelijken en in twijfel te trekken… Ik ga toch ook niet schrijven dat ik niet begrijp dat jouw ervaring positief was en dat jij geen behoefte had aan een dieper gesprek met de man? Als deze behandeling voor JOU goed en fijn was, dan ben ik alleen maar blij voor je, en dan geloof ik dat onmiddellijk. Waarom zou ik dat bekritiseren? Maar dan verwacht ik ook begrip voor en acceptatie van andermans ervaringen!

      • Hetty Stevens zegt:

        Beste Gertie,

        Als ik jou en Roland lees dan kan ik niet anders zeggen dan dat mijn allereerste ervaring er GELUKKIG een was van ongekend charlatanisme zodat ik er in één keer en onmiddellijk helemaal klaar mee was.
        Aan de vraag om te nuanceren kan ik helaas niet beantwoorden omdat dat aspect geheel ontbrak.

        Groet,
        Hetty Stevens

      • rdanckaert zegt:

        Beste Hetty,

        Ik betreur je LOUTER negatieve ervaring (ik geloof je meteen, hoor, wat jouw ervaring aangaat).
        Ik blijf het jammer vinden dat je jouw ervaring als maat neemt en niet kan relativeren t.o.v. andermans ervaringen, maar ik hoop dat je inmiddels de weg naar verbetering en genezing hebt kunnen vinden of inzetten. Ik begrijp echter wel dat je na zo’n negatieve ervaring niet wilt of kan relativeren en nuanceren.
        Wees dan inderdaad maar blij dat je na EEN keer meteen VAN HEM genezen was :-)!

        Maar er zijn toch echt mensen die echt op een deur naar binnen werden gedragen vanwege zware rugklachten en lopend naar buiten gingen na de behandeling. Mijn nichtje had zelfs een gat in het bot van haar enkel en na zijn behandeling hebben foto’s IN HET ZIEKENHUIS bewezen dat dit gat verdwenen was. De artsen stonden paf. Hij is GEEN charlatan.
        En hij is ook maar een mens, een man die zich bijvoorbeeld belangeloos inzet voor lepra-patiënten in India.

        Als een tandarts een keer een slechte bui heeft en onaardig doet of een fout maakt, wil dat niet zeggen dat hij altijd en tegen iedereen zo doet en altijd alleen maar fouten maakt.

        Roncken stelt wel eerlijk dat zijn behandeling niet bij iedereen aanslaat.

        Neemt niet weg dat hij jou werkelijk schandalig heeft benaderd en dat excuses op z’n plaats waren geweest. Gezien jouw ervaringen begrijp ik dat je hem verafschuwt en geen goed woord voor hem over hebt.
        Ik ben blij en vind het goed dat ik WEL in staat ben me in anderen te verplaatsen en belangstelling te koesteren voor andermans wel en wee/ervaringen en daar op in te gaan. Dat maak je niet vaak mee, al zeg ik het zelf. Iedereen zit maar in z’n eigen hokkie…

        Het ga je goed.

        Met vriendelijke groet,
        Roland Danckaert.

      • Gertie zegt:

        Bedankt voor je reactie Roland, het is niet zo dat ik jullie reacties in twijfel trek, vandaar dat ik de mijne met een huisarts vroeger erbij haalde. Hoeveel leed staat er niet in de kranten over andere medici waarbij nog meer ellende is veroorzaakt? Ik wilde alleen aangeven dat ik na het lezen met een vooroordeel daar heen ben gegaan, begrijp me goed, ik dacht een ‘boeman’ tegen te komen, niet dus. Geloof jullie verhalen wel…alleen voor psychise klachten zou ik er zelf niet aan dénken daarheen te gaan, absoluut niet, ook niet wanneer ik verder er niets over gelezen had, daar zijn weer anderen healers voor, ieder zijn eigen specialisme, toch? Ik zou bijna zeggen ga naar ‘Lichtplek’ heb daar wonderen zien verrichten met mezelf maar ook met anderen die er veel erger aan toe zijn. Maar ook daarover hoor je anderen verhalen. Ik probeer altijd m’n Hart te volgen en die geeft wel aan waar ik heen moet en op welk moment, alles is een leerschool het hele leven en van alles wat je overkomt kun je achteraf (soms na járen) zeggen: “Als dat toen niet gebeurd was zou ik hier Nu niet zijn geweest.” Alles brengt veranderingen teweeg goede en helaas vooral slechte ervaringen. Ik zeg altijd “dank je voor het lesje.” Lesje voor nu was dat ik me niet door de ervaringen van anderen hoef te laten beïnvloeden, iedereen is wel eens nukkig, nobody is perfect en zéker niet altijd. Wat dat betreft kijk ik best wel ruimer naar mijn medemens en af en toe is het nodig om ‘terug te vallen’ om het vooral niet te vergeten.

        Groetjes Gertie.

  9. Nicole Smeets zegt:

    Met verbazing lees ik bovenstaande reacties. Roland, jouw omschrijving heeft inderdaad meerdere raakvlakken met de Chrit Roncken die ik ken. Pragmatisch, zonder showeffect, eerlijk en direct. Hij stelt doelgerichte vragen en geeft zelf ook korte duidelijke antwoorden. Hij geeft heel duidelijk aan niet iedereen te kunnen helpen, als een behandeling geen effect heeft is het zinloos om terug te komen, dan kan hij met zijn behandeling niks voor je doen.
    Het feit dat hij niet openstaat voor ongevraagde levensverhalen en emotionele achtbanen kan ook daar aan liggen dat hij, door zijn behandeling, negatieve energieën en state of minds van zijn patiënten gedeeltelijk overneemt en daardoor zelf te zwaar belast raakt. Hij vraagt wat hij moet weten om te kunnen behandelen, hij behandelt en hij laat los. Ik heb jarenlang bij Chrit Roncken in de straat gewoond, onder mijn kennissen veel mensen die door Chrit behandeld zijn, het merendeel is enorm positief.
    Wat mij stoort in de reacties is dat de personen die hij niet heeft kunnen helpen of de personen die hun contact met Chrit als negatief hebben ervaren het kunnen van de man gelijk in zijn geheel in twijfel trekken en degenen die wel positief effect hebben ervaren als goedgelovige kwibussen omschrijven en aan placebo effect gaan refereren.
    Mijn zoon was een huilbaby, hij huilde gemiddeld tussen de 10 en 16 uur per dag. Vanaf het eerste moment. Toen mijn zoon 7 maanden was, was ik een wrak, volledig uitgeput. Talloze bezoeken aan artsen en specialisten, mijn zoon is binnenste buitengekeerd, ik heb alles geprobeerd van pillen tot aan cranio sacraal therapie, niets hielp en niemand vond een oorzaak.
    Ik ben geen goedgelovige kwibus, ik heb altijd sceptisch gestaan tegenover alternatieve behandelwijzen.
    Uiteindelijk kwam ik op aanraden van een collega bij Chrit terecht. Chrit heeft mijn zoon behandeld, de daaropvolgende periode heb ik voor het eerst echt kunnen genieten van mijn kind, het huilen was voorbij. Voor het eerst sinds de geboorte kwamen wij aan rust toe. Chrit gaf aan dat de stress die mijn zoon had ervaren rondom zijn geboorte voor blokkades had gezorgd waardoor hij volledig vast zat.
    Mijn zoon was toen 7 maanden, de stelling van een placebo effect gaat hier dus niet op.
    Ik was verbijsterd. Met stomheid geslagen, maar dankbaar, ontzettend dankbaar.
    Toen mijn zoon anderhalf was trof ik hem op een zaterdagochtend in zijn bedje aan volledig bedekt met uitslag, de huid zag er uit alsof het een derdegraads verbranding was over zijn hele lichaam. Mijn zoontje bleef huilen en krabde met zijn vingertjes de huid tot bloedens toe open. Meteen naar de HAP, daar zei de arts dat het een variant op de mazelen was, er was niets aan te doen dan uitzitten en het kon tot 6 weken duren. De volgende maandagochtend naar de eigen huisarts, deze zei dat het dauwworm was, zelfde verhaal, kon tot 6 weken duren, behalve een verkoelende crème niets aan te doen. Op dinsdag Chrit gebeld, omdat het een klein kind betrof en de situatie erg vervelend was konden we de volgende dag om 10.30 uur terecht. Chrit heeft hem behandeld. ‘S avonds om 22.30 uur was de rug van mijn zoontje al vrij van uitslag. De volgende ochtend was alle uitslag weg. Ik kon mijn ogen niet geloven.
    Als Chrit een klein kind behandelt, behandelt hij kosteloos ook de moeder. Zijn redenatie is dat de band tussen een klein kind en de moeder zo hecht is dat beiden geen blokkades mogen hebben om de behandeling bij het kind volledig te laten slagen.
    Ik heb zelf al sinds jaren een whiplash met als gevolg beperkte mobiliteit van voornamelijk de nekwervels en met regelmaat zware migraine aanvallen. Chrit heeft mij behandeld, tijdens de behandeling meende ik een lichte verbetering te voelen, maar toen ik daarna naar huis huis liep viel mij iets uit mijn hand en zonder nadenken veerde ik moeiteloos door mijn knieën en raapte het van de grond op. Pas toen ik weer rechtop stond realiseerde ik me wat ik net gedaan had, dat was sinds het ongeluk waar ik de whiplash aan over had gehouden onmogelijk geweest. De migraine is niet helemaal weg maar de frequentie van de aanvallen is beperkt tot ongeveer 2 per jaar.
    Wat Chrit precies doet weet ik ook niet precies. Hij zei ooit dat dat ooit niet nodig was. En dat is het in principe ook niet. Hij kan het. Hij is niet lang van stof en hij loopt niet over van overdreven drama of overdreven vriendelijkheid. Dat hoeft ook niet, ik ga naar hem toe om geholpen te worden en niet om een vriend voor het leven te maken. Al is hij dat in mijn ogen wel. Het is een mens met een goed hart. Met de prijs die hij vraagt voor een behandeling is hij alles behalve winstbelust. Zijn inzet om mensen in arme landen te helpen, wat overigens niet incidenteel is, mag geroemd worden. In plaats van 6 weken ergens in een resort met kont aan het strand te gaan liggen zoekt hij zijn heil in derdewereldlanden, in een poging een verschil te maken voor de mensen daar.
    In mijn beleving is en heeft Chrit een gave van God. Ik ben de man oneindig dankbaar. Hij heeft mij gered toen ik dacht dat ik niet langer meer kon volhouden en hij heeft voor mijn zoon rust gebracht. Dat is wat voor mij telt.
    Uiteraard zijn er mensen waarbij de behandeling niet of niet voldoende werkt maar dat mag geen negatieve schaduw werpen over de behandelingen waarbij hij wel succesvol is.

    • rdanckaert zegt:

      Beste Nicole,

      Bedankt voor je uitvoerige relaas. Grotendeels zeer herkenbaar.
      Ik ben blij dat Roncken jou en je zoontje goed heeft geholpen. Ook ons zoontje heeft hij uitstekend geholpen. Mijn vrouw en dochter hadden geen enkele baat bij zijn behandeling, maar dat is niet zijn schuld. Ook niet van hen. Het is niemands schuld. Ook zij vonden hem vluchtig, ongrijpbaar, afstandelijk en gehaast, maar wel normaal vriendelijk.

      Ik beaam dat Roncken een goed mens is en dat hij waarschijnlijk de behandeling op deze korte maar krachtige wijze aanbiedt, omdat hij anders te overvoerd raakt door energieën van anderen. Het lijkt me voor hem dan ook niet makkelijk. Als je nooit normaal met mensen kan praten en altijd maar afstand moet houden, dan lijkt me dat niet fijn.

      Er is een weg tussen verafschuwen/resoluut iemand afkeuren en verheerlijken/iemand kritiekloos ophemelen. Ook Roncken is maar een mens. Paranormaal begaafd zijn – ik geloof niet in God, hij heeft een gave/talent zoals wij allen talenten hebben (en een gave hebben betekent totaal niet dat iemand automatisch een fijn of goed mens is, net zo min als dat bijvoorbeeld iemand in een rolstoel ondanks betreurenswaardig aardig zou zijn) – is niet makkelijk.

      Ik blijf erbij dat zijn manier van communiceren – door welke oorzaken dan ook – veel beter kan én moet en dat zijn houding t.o.v. mensen af en toe niet kan.
      Ook heb ik na behandelingen onmiddellijk na de behandeling geheel nieuwe, chronische, jarenlange klachten gekregen en daar viel en valt met hem niet over te communiceren (hoe dat kan en wat ik eraan zou kunnen doen). Dat was voor mij natuurlijk heel erg moeilijk en onverkwikkelijk, ik hoop dat mensen dat inzien, aanvoelen en begrijpen.

      Zo heeft een ieder z’n eigen ervaringen, ook met dhr. Roncken.
      Sommige ervaringen van mensen waren zo positief dat mensen hem geweldig vinden en niet kunnen begrijpen dat anderen hem in twijfel trekken, sommige ervaringen waren zo pijnlijk en negatief dat mensen geen goed woord voor hem over hebben en niet kunnen begrijpen dat anderen lyrisch over hem zijn. Laten we accepteren dat Roncken voor sommige mensen veel heeft betekend, maar anderen heeft geschoffeerd. Dat is namelijk ook het geval.

      Mijn ervaringen met dhr. Roncken zijn buitengewoon dubbel, haast ‘schizofreen’. Mijnheer Roncken kan heel vriendelijk zijn, maar ook ontzettend geërgerd, gespannen en zelfs grof. Soms ga je met een heerlijk gevoel de deur uit, maar soms met een enorme kater, en dat kan bij een hulpverlener nooit de bedoeling zijn en al zeker niet als hij daar niet op terugkomt en er niet z’n excuses voor aanbiedt. Ik ken een blind meisje dat huilend bij hem vandaan is gegaan, omdat hij weer eens bot reageerde. Sommige reacties op mijn blog zijn eveneens schrijnend. Je kan rouwende mensen niet zo behandelen.

      Dhr. Roncken staat niet open voor communicatie, dat vind ik jammer. Op een zeer uitgebreide brief van mij aan hem kreeg ik een kaartje met 5 afstandelijke regels terug. Dat was voor mij heel erg teleurstellend (alhoewel ik het kon verwachten van hem) en buitengewoon pijnlijk. Als hulpverlener moet je af en toe luisteren naar de zorgvraag en daar in elk geval over communiceren.

      Nogmaals, ook Roncken is ondanks zijn bijzondere gave maar een gewoon mens en ook hij is dus feilbaar en voor verbetering vatbaar. En hoe een ieder over hem denkt en oordeelt, hangt gewoon van de ervaringen af die men met en bij hem had, en die zijn nou eenmaal wisselend. Dat hou je toch.

      Wat voor mij waarheid is, is dat Chrit Roncken wel degelijk een gave heeft en MET NAME BIJ PUUR LICHAMELIJKE KWALEN tijdelijk en soms zelfs blijvend goede resultaten heeft geboekt. Ook is voor mij waarheid dat C.R. in wezen een goed mens is. Echter, ook waarheid is – ik blijf het repeteren – dat ook hij maar een mens is en dat ook hij net als iedereen voor verbetering vatbaar is en bepaalde zaken niet goed aanpakt en dat het lijkt alsof hij daar ook niet aan wil werken en er geen duidelijkheid over wil of kan verschaffen.
      Blijkbaar neemt hij vrijwel niemand echt in vertrouwen, is kwetsbaar opstellen nicht im Frage voor hem en schat hij mensen soms wat te laag in. Ik stond heel erg open voor een uitleg. Als je zoals ik al jarenlang klant bij hem bent, zou een verhelderend gesprek – zeker als je vragen hebt en als hij zo’n positieve en negatieve impact op je had – heel veel ophelderen, maar dan wel een gesprek op het gelijke niveau en waarin ook hij luistert en rustig vragen beantwoordt. Wishful thinking. Juist door z’n inzichten zou dat van meerwaarde kunnen zijn. Als hij dat niet kan of wil opbrengen, dan kan ik alleen maar medelijden hebben. Het is namelijk een enorme tekortkoming.

      Ik begrijp een ieder die op mijn blog reageerde, afhankelijk van zijn of haar ervaringen. Ik richt me evenwel tot de waarheid. En die is zoals bijna altijd meervoudig/ tweeledig en bestaande uit tegengestelde componenten.

      Ik ben wel blij dat er ook mensen zoals jij hun positieve ervaringen uitvoerig uit de doeken doen, want het zou zijn kunde en beste bedoelingen (die heeft hij zonder enige twijfel) geen recht doen als er alleen maar negatieve ervaringen werden uitgewerkt. Nogmaals, Chrit Roncken kan wel degelijk wat en is beslist geen geldklopper en charlatan, absoluut niet. Wat dat betreft, heb ik hem hoog zitten, veel hoger dan de meeste andere artsen en therapeuten die ik bezocht. (Uiteindelijk blijk ik mijzelf het beste te kunnen helpen, blijk ikzelf mijn beste therapeut te zijn).

      Met artsen heb ik eveneens positieve en negatieve ervaringen, met wie niet? Met mezelf ook! Er zijn nochtans veel reguliere artsen die gehaast, onzorgvuldig, afstandelijk, bars, bot en weinig empathisch zijn en die fouten maken en die hun fouten/vergissingen niet durven of willen toegeven (dat vind ik het kwalijkste) en die niet behoorlijk communiceren en luisteren.
      Maar bij Roncken krijg je echt amper de kans om wat (terug) te zeggen en dat vind ik ontzettend kwalijk. Je wordt blijvend overrompeld. Het is alsof je bij hem in een achtbaan zit en voor je het weet is het dollemansritje afgelopen en sta je weer buiten. Prachtig als je bent geholpen, maar ontzettend vervelend als je met vragen blijft zitten. De manier waarop hij praat, kan bovendien erg betuttelend, belerend en superieur zijn. Erg onprettig. Hij is op z’n best als alles vlotjes verloopt, als je zelf goede zin hebt en vooral als zijn behandeling meteen resultaat heeft en hij trots kan zijn op z’n gave en werk en jij hem dankbaar bent.
      Maar als het wat meer tegenzit, zet mijnheer onmiddellijk zijn stekels op. Welnu, je hebt met patiënten te maken met soms jarenlange ellende en dan zit het weleens tegen en dan slaat een behandeling niet meteen aan. Roncken kan er ook moeilijk tegen wanneer mensen sceptisch zijn, maar hij moet beseffen dat het paranormale voor de meeste mensen een totaal onbekend fenomeen en dus geen alledaags fenomeen is en niet echt is geïntegreerd in onze samenleving. En heel vaak voel je je niet zo soepel en pijnloos als Roncken je wilt doen geloven. Nogmaals, hij overrompelt je en zegt na de behandeling steevast dat je je al veel beter voelt, maar ik heb ook al vaker gehad dat ik gewoon nog net zoveel pijn voelde bij het voorover bukken of dat ik naar buiten ging en gewoon nog evenveel angst en paniek voelde.
      Roncken DULDT GEEN ANDERE VISIE, TEGENSPRAAK, INSPRAAK, WANKLANK OF WAT DAN OOK. Zoals hij het ziet of voelt, zo is het, geen discussie mogelijk. Ontzettend uit de hoogte is dat eigenlijk. Het is net alsof hij er absoluut niet mee kan omgaan wanneer patiënten ter plekke twijfelen aan het effect van z’n behandeling of als ze (rationele) vragen gaan stellen of iets persoonlijks willen vertellen. Als je niet meteen enthousiast bent over het resultaat van z’n behandeling, dan wordt hij ontzettend venijnig. Het is alsof hij vanuit een bepantserde, ivoren toren leeft, onaantastbaar. Ik kan me eerlijk geschreven voorstellen dat die ene mevrouw hem een persoonlijkheidsstoornis toedichtte, of dat nou wel of niet terecht is (ontzettend veel mensen hebben een stoornis van welke aard dan ook, dat hoeft niet per se heel erg te zijn). In elk geval is het zeer vreemd gedrag. Vandaar dat ik hem het mysterie noem. Ik zou wel eens willen weten hoe het nou echt voor hem is, waarom hij doet zoals hij doet, welke gevolgen zijn gave heeft voor zijn dagelijks functioneren. Ik heb soms het gevoel dat zijn gave tegelijkertijd zijn handicap is… Het lijkt me ontzettend moeilijk ook voor hemzelf, al wekt hij meestal wel een opgewekte indruk.

      Mensen afschepen met ‘ik weet ook niet hoe het werkt’ vind ik veel te gemakkelijk. En als Roncken werkelijk niet weet hoe het werkt, weet hij dus ook niet wat er gebeurt als je zoals bij mij na een behandeling plots geheel andere, chronische klachten krijgt en jarenlang houdt! Stel je voor dat een chirurg zou zeggen dat hij niet weet hoe het werkt en hoe het komt dat je na een ingreep opeens last hebt van wat anders!!!! Ik stel dan ook dat sommige behandelingen van Roncken wel degelijk schade aanrichten en dat ook zijn houding af en toe meer kapot maakt. Daar tegenover staat dat hij ook vaak goede resultaten boekt en dat menigeen tevreden naar huis gaat, al zeggen veel mensen dat de klachten na een half jaar toch weer terugkomen, terwijl Roncken beweert de oorzaak aan te pakken (dat klopt dus niet ALTIJD helemaal).

      Gaven mensen maar gewoon toe dat ze feilbaar zijn. Het is evenwel niet voor niets dat veel mensen hun heil zoeken bij alternatieve en paranormale genezers. De reguliere gezondheidszorg kan evenmin alle problemen oplossen en ook dat blijft mensenwerk en waar het mensenwerk is, worden er fouten gemaakt en stuit je soms op heel vervelende, gemankeerde mensen/specialisten/deskundigen (net zoals er in de natuur/het leven systeemfoutjes zitten – alles en iedereen is een afspiegeling en weergave van de mogelijkheden en het karakter van de natuur/het leven zoals die/het is – daarom ook is alles zoals het is).

      De juiste keuzes maken (dagelijkse en niet alledaagse keuzes), ontspanning ZOEKEN, genieten (niets zo gezond als dikwijls gelukkig zijn/gelukkige momenten beleven), het jezelf en elkaar zo aangenaam mogelijk maken, voldoende rust inbouwen, je balans bewaren of herstellen… Dat zijn de dingen waar het om gaat en die we gedeeltelijk (helaas niet helemaal – er spelen duizenden factoren een rol) zelf in de hand hebben, afhankelijk van de situatie en de gezondheid waarin men verkeert. En een mens mag altijd weer opnieuw proberen (om het beter te doen en te corrigeren, te herstellen).
      Ikzelf word gelukkig van muziek, schoonheid (in alle facetten), sport, de levendigheid en schoonheid van steden én de rust en schoonheid van en in natuur, gezelligheid, momenten voor mijzelf, humor, tv kijken (bewust kiezen voor mooie en leuke programma’s zoals Vrije Geluiden, Zembla, Tegenlicht en Boeken), wijsheid, lekker eten en drinken en vooral van vakanties en reizen, en van schrijven natuurlijk. En ik heb automatisch mijn hoofd leeg als ik fotografeer (beelden i.p.v. woorden) en als ik kook. Allemaal heel aards. Dat zijn de dingen die mij helpen. En liefde en vriendschap natuurlijk, en zelf blijven nadenken en dicht bij mezelf blijven (dingen doen die bij me passen, op mijn bewustzijnsniveau dat zich hopelijk steeds ontwikkelt).
      Bovenal heb ik het geluk een partner te hebben die grotendeels heel erg bij me past en die een enorme steun is (wederzijds). Een gelukkig gezinnetje (al is gelukkig een overkoepelende term – een etiket – waaronder duizenden dingen gebeuren – er gebeuren ook vervelende dingen onder de paraplu van het geluk).

      Wat ik in Roncken waardeer, is dat hij geen zwever is die het (constant) heeft over engelen, aura’s, karma, God, aarden of weet ik veel. Hij is in zijn benadering heel aards en komt met aardse adviezen en tips. Op een psychologe na die mij wees op mijn hoog gevoeligheid kwam Roncken van alle therapeuten wel met de meest nuttige, praktische tips en daarvoor ben ik hem intens en eeuwig dankbaar.
      Dat ik ook forse en uitgebreide kritiek op hem heb, houdt helemaal niet in dat ik hem niet zou mogen of zou willen aanvallen, integendeel. Ik heb net zoveel kritiek op mijzelf. Ik kan overgevoelig zijn, alsmede te zorgelijk en ongeduldig, impulsief, doordrammerig, monomaan en erg wispelturig en inconsequent, en al zeker afstandelijk en kat uit de boom kijkerig (maar als de kat eenmaal uit de boom is, dan ga ik er ook voor).
      Voorts ben ik uitermate bangig aangelegd (en toch ook moedig! – alles is zo dubbel als de pest) en gevoelig voor obsessies, stress en zelfs verslavingen (maar nooit verslaafd geraakt aan drank of drugs – nooit drugs genomen ook).
      Ook ik heb mensen wel eens niet goed behandeld of ben ik confrontaties uit de weg gegaan.

      Om maar aan te geven dat mensenkennis en confronterende maar constructieve kritiek op anderen ook zelfkennis en confronterende en constructieve zelfkritiek moeten inhouden…

      Als wij als mensen en mensheid verder willen komen, zullen we openhartig, eerlijk en oprecht moeten durven zijn en kritiek moeten geven en incasseren, mede naar en van de mensen van wie we houden en die we waarderen. Iedereen, inclusief wijzelf, zijn voor verbetering vatbaar. Ook dhr. Roncken, als behandelaar én als mens, en dat is mijn rotsvaste overtuiging.

      Ik ben blij dat ikzelf wel de empathie bezit om me voor anderen te interesseren en me in anderen te kunnen verplaatsen, om uit mijn eigen veld te stappen en het van de kant van anderen te kunnen bekijken. Deze wereld heeft behoefte aan veel meer empathie, levenskunst en levensfilosofie (kritisch en ethisch, moreel nadenken/brainstormen).
      Deze drie vakken zouden op alle scholen op alle niveaus onderwezen dienen te worden, door ware specialisten of ervaringsdeskundigen. Bij de meeste mensen mis ik alle drie en vooral empathie. Die empathie mis ik ook bij Roncken, althans in z’n benadering. Of het goed of slecht met iemand gaat, hangt niet alleen af van ontspanning en rust en of je dagelijks een half uurtje genietend wandelt, maar het is vaak een heel complex verhaal en altijd een proces. Daarover realistisch zijn en uitgebreid communiceren, kan wel degelijk heel erg nuttig zijn en ook wonderen verrichten.

      EN NU DE HOOFDZAAK. Het is een ander verhaal als je met een puur lichamelijke klacht bij hem komt die hij lekker met zijn gaven kan weg toveren. Dan is alles koek en ei. Dan is hij in z’n nopjes en jij blij en eeuwig dankbaar.
      Echter, heel veel mensen hebben psychosociale en psychosomatische problemen (veel lichamelijke en psychische klachten komen voort uit stress, spanningen, trauma’s en emotionele, geestelijke overbelasting) waar de reguliere geneeskunde geen raad mee weet en die Roncken ondanks zijn tekortkomingen en ultra-korte behandelingsmethode toch als patiënt aanneemt en behandelt. En je vaak op brute wijze na een kwartiertje weer naar buiten stuurt zonder dat die persoon ook maar iets heeft kunnen zeggen en zonder dat Roncken ook maar enige blijk van empathie, begrip en interesse in iemands omstandigheden heeft getoond…

      Bovendien, iedereen krijgt van hem dezelfde tips mee (goede tips daar niet van), of je nou met een burn-out bij hem komt of met nekklachten.
      Daar – om het tekortschieten bij emotionele en psychische malaise – gaat mijn kritiek met name over. En die kritiek is zeer terecht, daar blijf ik bij. Ik heb het zelf ondervonden en ik ben lang niet de enige…

      Ik ben weer erg lang van stof geweest omdat ik alles precies wil uitleggen, en vooral ook: compleet. Immers, de waarheid en werkelijkheid bestaan uit ontzettend veel onderdelen.

      Maar dit was mijn allerlaatste reactie. Ik sluit het hoofdstuk Roncken hiermee hopelijk voorgoed af. Ik heb gezegd over hem wat ik te zeggen heb. Ik raad mensen met vrijwel puur lichamelijke klachten en met lichte stress aan zich eens bij hem te melden, want hij kan wel wat. Maar ik raad mensen met stevige psychosomatische, emotionele en/of geestelijke problematiek ten zeerste af zich bij hem te laten behandelen. Voorts wil ik mensen erop voorbereiden dat hij erg kregelig kan worden als je niet in zijn gaven en behandeling gelooft (als je sceptisch bent) en als je niet meegaat in zijn euforie en zucht naar dankbaarheid.

      Nicole, jij behoort gelukkig voor jou tot de groep mensen met LOUTER positieve ervaringen met Roncken. Het is je gegund, maar ook jouw ervaringen zijn niet de (enige) maat. Je zult maar stuk zitten na het overlijden van je moeder, bij hem komen en haast vijandig te woord gestaan worden. Ik geloof die vrouw die me dat schreef. Ik heb het zelf meegemaakt dat hij zo kan zijn en dat zal jij ook moeten aannemen. Dat zo’n vrouw zich tot op het diepst gekwetst voelt en geen goed woord voor hem over heeft, kan ik na zo’n ervaring net zo goed begrijpen als dat jij hem op handen draagt en hem als een levensvriend beschouwt. Wij weten dat hij deugt, maar die vrouw is in een heel kwetsbare periode bij hem geweest en haar ervaring was zo teleurstellend en haast angstaanjagend dat ze op basis daarvan oordeelt. Ook al is dat oordeel niet geheel juist, ik kan het wel begrijpen. Zij is na 1 keer voorgoed VAN hem genezen. Zo ken ik wel meer mensen die nooit meer wat met hem te maken willen hebben (ikzelf zal ook niet snel meer naar hem toe gaan), net als dat ik mensen ken die zweren bij zijn behandelingen en die hem als een soort van goeroe verafgoden (heb ik in het begin ook gedaan en dat is niet zijn schuld, want hij laat mensen allerminst afhankelijk van zich worden).

      Nieuwe reacties op dit blog – indien beschaafd, fatsoenlijk, respectvol én waardevol (het is MIJN blog, dus dat bepaal ik. Lullige, vijandige, betuttelende of kwetsende reacties die niet goed onderbouwd zijn publiceer ik nooit, die gaan meteen de prullenbak in) – zal ik nog publiceren, maar ik ga er zelf niet meer op in. Via het IP-adres kan ik de identiteit en locatie van gemene reageerders achterhalen en zo nodig bekend maken. Af en toe reageren hufters en ik ben dat zat en pak ze aan.

      Dikke streep onder Roncken wat mij betreft. Ik hoop dat de lezers iets hebben aan alles wat ik over hem heb geschreven (inderdaad vanuit mijn beleving en visie, dat lijkt me logisch) en aan de reacties van lezers.

      Met lieve groet,

      Roland Danckaert.

      http://www.rolanddanckaert.nl

  10. Sarah zegt:

    Mijn zoontje van bijna 4 jaar heeft heel erg eczeem en uitslag al jaren. Dd laatste tijd zo erg dat er nu echt iets moet veranderen. Kan hij hier ook iets mee???

  11. Joanna zegt:

    Een aantal jaren geleden werd ik getipt door een vriendin. Haar collega was helemaal idolaat van dhr. Roncken. Ik zat niet goed in mijn vel en kampte al jaren met stijfheid. Ook had ik een hele roerige tijd achter de rug. Samen met die vriendin (die ook heel nieuwsgierig was) zijn we gegaan en in de wachtkamer merkte ik dat ik het toch wel een beetje spannend vond.
    Eenmaal binnen moest ik gaan staan. Hij maakte allerlei vage bewegingen en vertelde mij dat ik vast zat en dat te maken had met iets dat in mijn babytijd gebeurd moest zijn.
    Later op een forum las ik dat hij dat tegen iedereen zegt, maar dat wist ik op dat moment nog niet.
    Van binnen had ik echter mijn twijfels omdat mijn baby- en peuter- en kleutertijd zo’n beetje de meest relaxte periodes waren uit mijn leven. Jammer voor dhr. Roncken gaat mijn geheugen heel ver terug en heb ik zelfs gedetailleerde herinneringen van de tijd dat ik twee was. Tja, en mijn babytijd? Zoals bijna iedereen, herinner ik me daar nauwelijks wat van, dus in theorie zou ik ook een praktijk kunnen openen en dingen beweren die toch niet te toetsen zijn.
    Ook probeerde hij mij woorden in de mond te leggen. ‘Kijk, je bent al veel soepeler!’ En helaas liet ik ook mijn twijfels blijken. Ik voelde namelijk niet echt een verschil. Precies zoals ik uit enkele andere verhalen las, groeide zijn irritatie merkbaar.
    Vervolgens moest ik op een bank gaan liggen en hij maakte bewegingen alsof hij een soort van spaghettislierten uit me trok. Door de gespannen sfeer merkte dat ik nerveus werd en schoot in een lachkick die helemaal verkeerd opgevat werd door dhr Roncken,
    Zijn reactie was zo over de top en dat ik bijna bang was dat hij me er letterlijk uit ging trappen.
    Ik werd emotioneel probeerde hem uit te leggen dat het niet zo bedoeld was, maar die kans krijg je inderdaad bij hem niet. Met tranen in mijn ogen betaalde ik. Op de tafel stond zo’n spaarpotje en ik voelde mijn hand vertragen om dat ik me afvroeg waarom het geld zou moeten kosten om me te laten afzeiken. Het geld heb ik toch maar in het potje gestopt en ik berustte me erin dat dat naar zo’n arm land ging, maar ja… ook dat kun je even slecht toetsen als trauma’s uit je babytijd.
    Ik kreeg inderdaad zo’n briefje mee met tips en op barbaarse toon deelde hij me mee dat het over zou gaan. Ik hoop dan maar dat hij de stijfheid in mijn spieren bedoelde.
    In shock zijn we daarna maar wat gaan winkelen om toch het gevoel te hebben niet helemaal voor niets naar Roermond te zijn gekacheld.

    Inmiddels ben ik vier jaar verder. Na het eenmalige bezoek bij onze Chrit was het zeker niet meteen weg en heb ik nog langere tijd intensief sportfysiotherapie gehad. Zij constateerden dat ik inderdaad extreem stijf was, maar weten dat aan stress die ik op het werk had. Mijn baan had ik inmiddels al verloren en daarmee viel ook de stress weg. Na core-training stabiliseerde mijn situatie. D.w.z. de blessures die ik kreeg door de stijfheid werden minder. Sinds een jaar sport ik blessurevrij en heb ik een balans gevonden. De stijfheid is echter niet weg (ik ben de stijfste van de bodybalancegroep🙂 dus de balletacademie gaat het zeker niet meer worden.

    Ondanks de barbaarse communicatie van Chrit zou ik hem best zijn credits willen geven als hij inderdaad zou hebben bijgedragen aan mijn huidige balans, maar helaas zij er meerdere factoren geweest die eraan hebben bijgedragen dat ik al een tijd blessurevrij ben, dus eerlijk gezegd weet ik het gewoonweg niet. Los daarvan verwacht ik dat iedereen mij met respect behandelt en niet als een stuk vuil, zoals hij deed…

    Paranormaal is hij m.i. niet, anders had hij wel geweten dat die lachkick pure spanning was.
    En hij moet ook niet verwachten dat ik ga liegen dat ik iets voel omdat hij zijn ego graag opgekrikt ziet. Maar goed, laten we het erop houden dat er wat is gebeurd in zijn babytijd….

    Verder wens ik hem veel geluk en hoop ik dat hij wat meer mensenkennis krijgt.

    J.

    • rdanckaert zegt:

      Beste Joanna,

      Bedankt voor je reactie. Goed en ook leuk geschreven, heel helder. En heel herkenbaar.

      Roncken heeft ook de GAVE om mensen tegen zich in het harnas te jagen en als een stuk vuil te behandelen. Hij is zeer snel geïrriteerd. Daardoor gaan mensen zoals jij – die geen enkele positieve ervaring met hem hadden – heel cynisch worden. Dat roept hij over zichzelf af. Hij heeft zelf een serieus probleem. Zou toch best kunnen dat hij inderdaad een persoonlijkheidsstoornis heeft.

      Let wel: hij heeft mijn zoontje en mij (in eerste instantie) geholpen en ik ken legio mensen die baat hadden bij zijn behandeling, maar ook veel mensen die er geen baat bij hadden en mensen die net als ikzelf met tranen in de ogen zijn praktijk verlieten (ikzelf ben al minstens 10x bij hem geweest, maar ik ga denk ik niet meer – de laatste keer was een jaar of 2/3 geleden).

      Ook tegen mij zei hij dat ik tijdens mijn geboorte vast heb gezeten tijdens de bevalling en dat ik daardoor helemaal vast zat. Hij ‘zette’ mij recht en vervolgens kreeg ik andere klachten die ik daarvoor nooit had gehad. Ik heb zelf het gevoel dat mijn lijf uit balans was door de stress en spanning op dat moment in mijn leven, alsmede door woede, teleurstelling en verdriet, en dat het weinig met de geboorte te maken had. Als hij al paranormaal begaafd is (om even met jouw scepsis mee te gaan), dan ziet en voelt hij niet alles. Lang niet alles. Op zich geen schande. Het probleem is ook niet dat zijn behandeling soms wel en vaak niet aanslaat, maar de wijze waarop hij met mensen omgaat die tegengas bieden, die niet meegaan in zijn manipulatieve en over-zelfverzekerde gedoe. Hij maakt een almachtige, alwetende, arrogante indruk en raakt dus ontzettend snel geërgerd. DAT is het grote probleem. Ik kom er steeds meer achter dat hij zichzelf in de weg zit, dat er heel veel thema’s zijn waaraan hij zelf zou moeten werken. Maar hij heeft niet de tijd of neemt niet de tijd en moeite om eens aan zichzelf te werken, om zichzelf tegen het licht te houden. Denk ik. Voel ik.

      De ene mens is nu eenmaal stijver dan de andere mens. Dat heeft ook met de bouw te maken, maar met heel veel andere factoren, zoals stress(bestendigheid), spanning(sbestendigheid), karakter. Lichaam en geest werken op elkaar in en door.

      Ik ben het niet eens met je achterdocht dat hij het geld niet aan een goed doel zou geven, want dat doet hij wel degelijk. Daar heb ik bewijzen van. Ik bestrijd ook dat hij geen paranormale gave heeft, want die heeft hij wel degelijk. Alleen, ook mijnheertje Roncken is maar een mens en dus feilbaar. Ook hij heeft tekortkomingen en hiaten in zijn karakter en gedrag, en die zitten hem verschrikkelijk in de weg. Je vraagt je af of hij wel geschikt is om met zijn gave mensen te behandelen, want de man kan en wil niet fatsoenlijk communiceren en is erg snel op zijn teentjes getrapt. In dat geval moet je je afvragen of je wel hulpverlener mag en kan zijn… En als je zoals hij zo ontzettend snel geïrriteerd raakt en arrogant doet en mensen met een slecht gevoel buiten zet, dan is er echt iets goed mis. Ik denk niet dat hij ooit zal veranderen. En toch is het geen slecht mens.

      Let wel: het gaat nu over Roncken, maar ik had ook een blog met naam en toenaam kunnen schrijven over falende huisartsen, psychologen, specialisten, UWV-medewerkers en verzekeringsartsen of bazen en collega’s, buurtbewoners en familieleden. Heel veel mensen laten het als mens afweten of zouden nodig eens aan zichzelf moeten werken (maar doen dat niet, zoals ikzelf dat voortdurend doe en moet doen – het blijft schaven en bijschaven).

      Het ga je goed.

      In principe had ik het boek Roncken gesloten, ook op dit blog, maar na zo’n mooie, eerlijke reactie kon ik het toch weer niet laten om te reageren.

  12. marina zegt:

    Wanneer je een gave hebt, heb je ook het besef dat je niet alwetend bent. Hij heeft ons jaren terug heel erg goed geholpen. En had gelijk. Het gevaar is, dat je het of goed doet bij een ander, of inderdaad niet kunt voldoen aan iets. Teleurstelling ligt snel op de loer als je verwachtingsvol hoopt op genezing…

    • rdanckaert zegt:

      Fijn dat zijn behandeling jullie heeft geholpen. In dat geval kan je ook alleen maar positief zijn. De negatieve reacties hebben evenwel niets te maken met te hoge verwachtingen, maar met zijn manier van doen die niet ALTIJD door de beugel kan. Hijzelf lijkt het meest gefrustreerd te raken als het niet lukt of als mensen aangeven dat zijn gave bij hen geen effect heeft.
      Als je zelf louter goede ervaringen hebt, wil dat niet zeggen dat de kritiek van anderen onterecht is of louter voortkomt uit hun eigen te hoge verwachtingen.
      Anderzijds heb ik voldoende duidelijk gemaakt dat de man heus wel wat kan en in de kern integer is. Het is dus ook niet terecht wanneer mensen met louter negatieve ervaringen niet kunnen geloven dat andere mensen wel door hem zijn geholpen.
      Zoals altijd heeft een verhaal, de werkelijkheid, meerdere kanten en facetten en draait het om nuances.

      • marina zegt:

        Frustraties werken altijd averechts, en ja soms wil je wellicht te graag andere helpen. Maar soms zit achter de klacht iets anders, waardoor inderdaad je ze niet kunt helpen. Soms zorgt het onbewuste dat je je afsluit, dat kan mede verklaren waardoor 1 behandeling niet afdoende is. Hoe dieper je kan invoelen , hoe beter je kunt helpen en kan uitkomen dat de kwaal langzaam verdwijnt of geen last meer van ondervind….

      • rdanckaert zegt:

        Volgens mij heb je mijn reactie niet gelezen of wil je het gewoon niet onderkennen. Je hebt blijkbaar de hele discussie niet gevolgd en de essentie van mijn verhaal niet begrepen. Voor mij eindigt hier de discussie met jou. Je gaat niet inhoudelijk in op wat ik schrijf, je bazelt gewoon verder over wat patiënten beter zouden moeten doen. Vooral geen kritiek hebben op de ‘Master’, terwijl hij mensen echt heeft gekwetst (al geloof jij dat niet) en terwijl er heus ook iets valt aan te merken op zijn werkwijze en handelswijze.
        Zo te lezen, ben je zelf het spirituele type. Plank voor de kop, alleen maar puttend uit en vasthoudend aan eigen ervaringen en overtuigingen.
        En vooral kritiekloos zijn t.o.v. de wondergenezer(s).

        Maar nogmaals, echt blij voor je dat het bij jullie goed heeft gewerkt. Geniet ervan!

        Love bless you…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s