Adoptie maakt me kotsmisselijk

Even langs de kindersupermarkt. Kindje kopen. Want wat we niet langs de natuurlijke weg kunnen krijgen, kopen we gewoon (over van een ander in een zeer kwetsbare positie).
Het adoptiebureau bemiddelt graag, dat levert immers veel geld op.

Even langs de kindergroothandel. Kindje aanschaffen.
De arme en wanhopige doe-het-zelver kon (of wilde) de eigen creatie helaas niet zelf houden. We willen krijgen wat we wensen en willen, en met geld is bijna alles te koop, zelfs een mensje.

Egoïstische behoeftebevrediging. Je ziet, hoort en voelt dat het kindje dat je zojuist hebt gekocht om haar mama huilt en schreeuwt, schreeuwend huilt, huilend schreeuwt, en je weet dat de echte vader en moeder tot deze wanhoopsdaad zijn overgegaan/gepushed omdat ze ziek zijn, maar jij hebt wat je wilt en niet kon krijgen en dat krijgt voorrang. Je zet door. De een z’n probleem, is de ander z’n kind…
Je neemt het voor veel geld aangeschafte kindje mee naar je huis, geeft het misschien een andere naam en je hoopt dat alles ideaal zal verlopen.

Een zeer onnatuurlijke situatie, voor iedereen.

En als het allemaal niet zo ideaal blijkt te gaan en het kind bijvoorbeeld hechtingsproblemen krijgt, dan zeg je dat het ligt aan haar opvoeding bij haar/zijn biologische ouders, of dat het kind gehersenspoeld of gehypnotiseerd is door haar biologische omgeving om voor problemen te gaan zorgen. Je vindt het kind moeilijk, maar het wil er niet bij je in dat dit allemaal is gebeurd door die verdomde mensenhandel die gewoon verkeerd is.

Je bent allebei psychotherapeut en je psychologiseert je aangekochte kindjes voortdurend, maar hebt ook zelf een therapeut nodig, want de opvoeding van de adoptiekindjes gaat je niet in kouwe kleren zitten en je hebt vooral heel veel medelijden met jezelf. Je bent empathisch zolang het om je eigen gevoelens en situatie gaat… Zo mens zo psychotherapeut…

Echter, als je niet zo egoïstisch was geweest, dan had je het aankoopbedrag van het kindje overgemaakt aan de door het adoptiebureau en door jezelf op het verkeerde been gezette en belogen biologische ouders. Dan was je adoptie-ouder op afstand geworden, zodat dat schattige, mooie kindje met die donkere oogjes bij zijn/haar eigen familie of in elk geval in zijn/haar eigen land had kunnen opgroeien.

Adoptie is de ultieme vorm van verwend en egoïstisch gedrag, van willen HEBBEN, ook wat je eigenlijk niet kan krijgen. Je wilt vooral jezelf helpen, en hebt geen oog meer voor de emoties, gevoelens en trauma’s van het kind en de biologische ouders.

Even een kindje bestellen via de internetcatalogus… Dan hebben we het over drie maanden al in huis, na overmaking van tienduizend dollar.

Geschreven naar aanleiding van de Deense documentaire Mercy, Mercy…

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Adoptie maakt me kotsmisselijk

  1. Maria zegt:

    Heel mooi gezegd.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.