Het pensioen vergald door dementie

De laatste vijf (!) jaar van zijn werkzame leven, leefde hij naar zijn pensioen toe. Jan was z’n werk meer dan zat en keek uit naar ZIJN zee van vrije tijd. Een oceaan aan vrijheid, helemaal voor hem en zijn echtgenote alleen. Meer dan ooit zouden ze samen gaan GENIETEN!

Iedere dag verheugde Jan zich op z’n pensioen. Dan zou zijn tijd aan kwaliteit winnen.

Echter, het leven kan ontzettend barbaars, gemeen en tragisch zijn: Jan – die goede bluts – was nog niet afgezwaaid of hij kreeg een zeer agressieve en progressieve vorm van dementie. Zijn laatste dagen als mens, als Jan, zijn reeds geteld.

Praten kan hij niet meer, alleen nog maar oer-geluiden uitkramen en onverstaanbaar murmelen. Zichzelf uitdrukken, lukt niet meer en zelfs zijn vrouw weet niet wat er nou precies in hem omgaat. Haar man is een dier geworden, is geen mens meer. Het brein, dat is wat we zijn, zo zie je maar. Al dat gezever over een ziel, onzin…

Hij was altijd heel zachtaardig en volslagen geweldloos, maar nu is hij gevaarlijker – ook voor zichzelf – dan de zwaarste crimineel. Hij gromt en brult als een gewonde leeuw en hij ramt met zijn voorhoofd tegen alles wat niet beweegt. Hij is niet jan meer, hij is DEMENT. Dat is zijn voornaam én achternaam geworden: DEMENT.

Godverdomme, waarom?

Jan slijt zijn pensioen in een gesloten inrichting. Zijn pensioen – waar hij zoveel jaren zo verschrikkelijk op gebrand was geweest en waar hij zich zo op verheugde – is alsnog aan zijn neus voorbij gegaan.
Dat wat hem mens en wat hem Jan maakte, is weggevreten door die verdomde hersenziekte.

‘Gelukkig’ lijkt hij zich er niet meer van bewust te zijn…
Gelukkig heeft zijn vrouw zijn/hun situatie aanvaard en is ze er voor hem, is ze regelmatig bij en met hem.

De lessen voor ons? Verheug je niet op iets wat heel ver voor ligt op het NU, maar probeer NU te genieten en bewust te leven. Alleen op het NU heb je een klein beetje vat…
En meer hersenonderzoek is nodig. Met de steeds ouder wordende mens en de altijd op de loer liggende tientallen vormen van dementie is het noodzakelijk dat we breinziekten nog intensiever onderzoeken en behandelen.

Voor Jan is het te laat. Jan krijgt zichzelf nooit meer cadeau…

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.