Arm en rijk

Gisteren, ondanks lichte hoofdpijn en vermoeidheid, toch een balletje gaan trappen met zoonlief, op een achteraf-veldje ergens in Duitsland (we wonen heel dichtbij onze Oosterburen): penalty’s nemen, voorzetten en afwerken, schieten vanaf afstand en passen over grote en korte afstand. Heerlijk! De bal lekker raken… het meest zalige gevoel dat er is. Beter dan de beste seks. Ben verliefder op de bal dan op vrouwen!

Ik was het binnen zitten zat en wilde weer eens wat leuks doen met ons jongste kind (14 jaar, de schat). De voorbije weken vanwege extreme vermoeidheid en grieperigheid toch al zo weinig leuke dingen met hem kunnen doen…

Maar ik ging over mijn grenzen heen.
Zoals vrijwel altijd negeerde ik op het voetbalveldje de signalen van mijn lichaam en geest en ben ik minstens drie kwartier te lang doorgegaan met spelen. Ik vind het moeilijk om te stoppen met iets dat ik leuk vind en waar zoonlief plezier aan beleeft.

Terwijl sommige mensen die je niet echt (willen) kennen stiekem denken en achter je rug om beweren dat je een watje en een passieveling bent, ga je juist altijd over je grenzen heen en doe je juist meer dan goed voor je is.
Maar ja, leg hen dat maar eens uit. Evenwel, wat en hoe anderen over me denken, maakt me niet meer zoveel uit, al is het gewoon fijner wanneer mensen zich echt om je bekommeren en een gefundeerde mening over je hebben en over je geven. Je kan wel heel stoer zeggen dat het je totaal niet raakt als mensen onterechte dingen van je vinden, maar zo is het niet, zelfs niet als je hebt geleerd om je er minder druk om te maken en minder over op te winden (dat is me gelukt!).

Vandaag betaal ik de tol voor de te grote inspanning van gisteren: nog vermoeider, wederom grieperig en broeierig en kortademig. Het bekende verhaal. Ach, soms neem ik dat maar op de koop toe. Ik had gisteren gewoon zin om met zoonlief te voetballen en we waren zo lekker bezig dat ik de signalen van mijn lichaam en geest bewust negeerde. Of bewust… Het zit nou eenmaal in me om meestal teveel te (willen) doen. Ik ben gedreven en gulzig.
Klote is het wel. Voor anderhalf uur voetbalplezier moet ik minstens twee weken afzien (ik heb immers vaker met dit bijltje gehakt en weet hoe lang de recuperatieperiode duurt na zo’n inspanning). Omdat het lichaam op tilt is geslagen door de extra inspanning, doet natuurlijk ook de geest mee, ook al probeer je positief te blijven.
Het is gewoon een kut-situatie. Lijden moeten we niet romantiseren en spiritualiseren (het is om van te leren).

Helpt het om mijn zegeningen te tellen? Amper. Daar worden mijn lichaam en geest niet vitaler van en mijn gemoed niet beter, want bij iedere zegening die ik tel, voel ik des te duidelijker de lichamelijke en geestelijke malaise. Al wat ik kan doen, is rusten en doen wat ik kan. En me niet aanstellen. Doorbijten. En accepteren. Het is nou eenmaal zoals het is. Af en toe moet een mens zichzelf streng toespreken: niet zo zitten te meelijwekken!

Omdat ik behalve lichamelijk ook geestelijk, mentaal en emotioneel toch wel geknakt ben (ondanks mijn enorme veerkracht en vechtlust) heb ik de neiging om te zeuren en te klagen. Dat doe ik niet vanuit een negatieve houding, maar vanuit de levenspijn en frustratie. Dat zal menigeen ook wel weer niet begrijpen, maar ik denk dat het bij de meeste mensen zo werkt. Bovendien, als je veel te weinig energie hebt, dan is het moeilijker om blij te zijn, om vrolijkheid te voelen. Dat is zo logisch als wat…

Toch proberen we ook van deze dag weer het beste te maken. Ik verheug me op de WK-achtste finales van vanavond, straks boodschapjes doen en taart eten en vanavond kookt vrouwlief een heerlijke rijstmaaltijd. Dat zijn de dingen waar ik het van moet hebben. En van het samenzijn met vrouw en kinderen. Wat dat betreft, ben ik een rijk mens. Eigenlijk ben ik enerzijds een arme ziel (ik lijd verschrikkelijk, al mijn hele leven op de eerste zeven onbewustere jaren na), maar anderzijds ben ik een rijk mens. Als ik denk aan mensen die geen kinderen kunnen krijgen (terwijl ze dolgraag kinderen willen), die zoals ik vroeger een slecht en ongelukkig gezinsleven hebben, die nooit hun zielsverwant hebben gevonden, die probleemkinderen hebben… Poeh, dan ben ik een rijke stinkerd! Ik heb geen rooie cent (mensen zoals ik staan niet geregistreerd als werkloos of als mensen met een inkomen van 0 euro – wij vallen buiten alle statistieken!) en ben financieel volledig afhankelijk geworden van mijn vrouw – die met haar modale inkomen vier monden moet voeden en alle vaste lasten dient te betalen – maar ach, ik ben gelukkig nooit materialistisch geweest en daardoor is het voor mij misschien makkelijker om hiermee om te gaan. Ik ga hier niet makkelijker mee om door het lijden – mensen zeggen altijd dat je bent geworden door wat je hebt meegemaakt, maar dat is helemaal niet waar: ik was al niet materialistisch, als kind al niet (ik zeurde nooit ergens om, alleen één keer toen ik voor Sinterklaas heel graag een politiepop op een politiemotor wilde hebben maar niet kreeg (toen heb ik het heerlijke avondje zitten mokken) – maar ik ga hier makkelijker mee om omdat ik het van nature in me heb om te knokken en op constructieve wijze naar oplossingen of verlichting te zoeken, anders was ik hier allang aan onderdoor gegaan. Dus: het is niet de verdienste van het lijden dat ik me heb ontwikkeld zoals ik me hebt ontwikkeld, maar het is puur het gevolg van mijn aanleg, talenten en inborst die misschien wél door het lijden EXTRA zijn getriggerd. Maar wie zegt dat ik niet een nog wijzer en liever mens was geworden als ik kerngezond was gebleven en zo vitaal was gebleven als in mijn jeugd? Toen zat ik toch ook al niet verkeerd in elkaar!!!! Ik was een echte lieverd!

Met name mensen die in de spirituele hoek verkeren, slaan je iedere keer met dezelfde clichés om de oren en dat haat ik: “het lijden heeft je gevormd, het leven is om van te leren, tel je zegeningen, leef in het nu…” Blablablabla. Het is dezelfde mantra als het religieuze gebed. Het geeft alleen maar aan hoe ontzettend onzeker en bang die mensen zijn, daarom houden ze zich zo krampachtig vast aan die mantra’s.

Het zal allemaal best en er zit beslist een kleine kern van waarheid in, maar je wilt soms gewoon vertellen en laten weten hoe je je buiten al die clichés om voelt, hoe het met je gaat en welke originele oplossingen en inzichten je zelf hebt ontdekt, onderweg, dingen die je niet van goeroes en uit spirituele boeken hebt geleerd, maar die het leven – het lijden en het gelukkig zijn – je hebben onderwezen.

Voor mij voelt het leven als een onveranderlijk bewegende dubbelvla van verrukkelijk en verschrikkelijk en alles wat daartussenin en binnenin aan variaties en gradaties mogelijk is.
Ik wil met mijn blogs geen indruk maken op anderen, hoe goed ik hier wel niet mee omga, hoe positief ik wel niet ben. Ik heb geen enkele behoefte om u naar het oog te schrijven. Ik wil gewoon eerlijk laten weten hoe ik het werkelijk beleef en waar ik ga en sta.
Het IS een strijd, het voelt als een worsteling en die strijd geef ik dan ook weer.
Als er één iemand is die ernaar leeft om de eigen verantwoordelijkheid te dragen en het stuur van z’n leven in eigen hand te nemen, dan ben ik het wel, maar soms verlies je de macht over dat stuur of stuur je wel, maar de verkeerde kant op of botst iemand tegen je op. Of rem je te laat.
En ik vind dat je dat achteraf dan gewoon moet toegeven: “ik heb te laat geremd”. Dat is volgens mij volwassenheid: je fouten durven toegeven en ze proberen te herstellen en te voorkomen, al lukt dat laatste meestal niet, omdat een mens handelt naar z’n wortels en aard, naar z’n natuur (daardoor stoten we ons zo vaak aan dezelfde steen).

Enfin, enerzijds voel ik mij bevoorrecht, anderzijds helemaal niet. Integendeel. Dat ik dat zo dubbel voel, is volkomen normaal en logisch, gezien de situatie en de beleving. En ik weet zeker dat u het diep in uw hart ook zo voelt, min of meer.

Hoewel ik niet materialistisch ben, zou ik – om leuke dingen te kunnen doen en in elk geval financieel minder zorgen en meer ruimte te hebben – meer geld willen hebben/kunnen verdienen. Onze dochter relativeerde dat laatst, aan de keukentafel. Ze zei: “Zo arm zijn we niet. Met een dak boven ons hoofd, stromend water en elektriciteit behoren we tot de rijkste 15 procent mensen op deze wereld.”
BAM, dat drukt je even met de neus op de feiten. Prachtig, dat ze dit weet en dit zo ziet.

Als ouder leer je ook constant van je kinderen, soms hoe het NIET moet (maar dat geldt omgekeerd ook: ouders geven niet altijd het goede voorbeeld en dat kan ook niet altijd want zelfs ouders zijn maar mensen en dus foutenmakers).

Inderdaad, als je het zo bekijkt, dan mogen we met ons in verhouding schamele salarisje van geluk spreken. Het overgrote deel van de mensheid is armer dan wij, puur financieel en qua ‘luxe-niveau’ gezien.
Maar het probleem is dat rijkdom een relatief begrip is, net als tijd, net als alles. Het besef dat we het beter hebben dan 85 procent van de mensen op deze planeet laat me heus niet onberoerd, maar aangezien we in een land leven en in een regio en straat wonen waar de meeste mensen het beter hebben dan wij en we voortdurend worden geconfronteerd met mensen met meer bestedingsruimte dan wij, voelen we ons helemaal niet zo rijk, puur financieel gezien. Je vergelijkt jezelf eerder met je buurman dan met de miljonair in Bombay of met de werkloze lepralijder in Delhi.

Echt, ik ben blij en soms zelfs dankbaar dat we inderdaad tot de rijkste 15 procent ter wereld behoren – al is die 1 procent allerrijkste procent excessief rijk in verhouding tot alles wat daaronder komt en dat stinkt als de ziekte – maar echt helemaal tevreden kan het mij niet stemmen. Ik weet dat het beter zou zijn als ik alleen maar dankbaar en tevreden zou zijn, maar zo voelt het niet. Ik ben enerzijds best tevreden, maar anderzijds ontzettend ontevreden met mijn leven en ook met onze bestedingsruimte.
Gelukkig zijn vrouwlief en ik geen mensen met een gat in de hand en vinden we het geen enkel probleem om knakworstjes te eten in plaats van biefstuk, maar het is sappelen. Om leuke dingen te kunnen doen, moeten we heel bewust en minimaal geld uitgeven.

Bovendien heb ik geen werk en totaal geen inkomen (ook geen uitkering, want volgens het nieuwe beleid ben je pas arbeidsongeschikt als je op je sterfbed ligt en moet je eerst je spaargeld opvreten en kun je makkelijk teren op één modaal inkomen per gezin). Dat voelt nou ook niet bepaald rijk. Anderzijds heb ik het als huisman niet eens zo slecht naar de zin. Ieder nadeel heeft z’n voordeel: ik ben eigen baas en het allerbelangrijkste: ik heb enorm veel omgang met en tijd voor en met onze kinderen en dat zorgt voor een heel gelukkig deel in en van mijzelf, naast alle vileine vuilnis in m’n binnenwereld.

Het is dus allemaal ongelofelijk gemengd. Al die gevoelens, emoties en gedachten tuimelen over elkaar heen, voortdurend. Ik wil leven, ik wil dood, ik vrees de dood niet, ik ben doodsbang voor de dood… Ieder thema heeft z’n gemengde gevoelens, emoties en gedachten en die rollen allemaal door en over elkaar heen.
Als je iemand bent die minder diepzinnig, minder gevoelig is en minder nadenkt, ervaar je het misschien anders, maar ik weet zeker dat veel lezers zich in mijn beleving herkennen, deels of grotendeels.

Heerlijk vind ik het om de vrijheid in mijzelf te voelen om zo eerlijk en open te zijn. Dat ervaar ik misschien nog wel als een van mijn belangrijkste terreinwinsten en veroveringen. Free as a bird, indeed John Lennon. Alhoewel, die eerlijke openheid brengt natuurlijk ook weer kut en klote met zich mee, want er zijn altijd gemene, wraakzuchtige of domme mensen die zich erom verlekkeren of die ermee aan de haal gaan, alles uit z’n verband rukken en dermate knippen en plakken dat ze je als een gek kunnen wegzetten. Als roddeljournalist deed ik niet anders. Tegen mijn gevoel in, maar ja, je wilt toch – als jonge gezinsvader – carrière maken en een spaarcentje opbouwen, en ik kreeg nergens anders de kans om mijn journalistieke talenten te ontplooien.
Heel veel collega’s die ik had in de roddeljournalistiek waren lieve en breed georiënteerde mensen, echte schatten, liever dan de collega’s bij de serieuze media die ik heb leren kennen. Veel liever en prettiger, menselijker.
De echte ratten of de lieverds die er beter mee kunnen omgaan, zijn de enige mensen die in dat wereldje overleven.
Ook mijn tijd als roddelkoning voelt heel dubbel: ik heb ervan genoten, en ik heb het gehaat.

Het is het verhaal van mijn leven: de voortdurende strijd tussen de tegenpolen, in mijzelf en buiten mijzelf om. Mijn ouders waren de meest extreme tegenpolen die ik ooit ben tegengekomen en daar zaten wij dan tussen, als kinderen. Tegenpolen trekken elkaar alleen aan als de tegenstellingen niet TE groot zijn en dat was bij mijn ouders dus wél zo (te grote tegenstellingen). Dan kom je als kind tussen twee vuren te zitten die als water en vuur zijn. Dat is voor een gevoelig jongetje een verschrikkelijk klimaat en een moordende sfeer.
En dan kun je wel zeggen dat dit allemaal geweest is en dat ikzelf een fijn en gelukkig gezinnetje heb en dat is ook zo, maar door die toestanden vroeger zie ik nu wel afschuwelijk af en is het fundament rot. Dat vlak je echt niet zomaar uit! Dat blijft wringen. Dat blijft woede aanleveren en verdriet aanmaken. Althans, bij mij wél!
Het is bepaald niet zo dat je in een luie zetel en in het paradijs kan herstellen van zo’n tropenjeugd en van je huidige malaise. Constant worden er nieuwe problemen, frustraties, stress, spanningen, angsten, wanhoop en dilemma’s aangeleverd die niets met je gezondheidsproblemen te maken hebben: het leven is op alle vlakken én heerlijk én ‘halverend’.
Je dient te herstellen en voort te gaan in een jungle waar het een strijd is van leven op dood. Jezus zit echt niet aan mijn bedrand om mijn handje vast te houden en me met een wondergenezing te redden… En Maria neemt echt niet alle zorgen weg bij mijn vrouw en kinderen.

Nogmaals, ik blog niet om indruk op u te maken, om te laten zien hoe sterk, wijs en positief ik wel niet ben. Ik blog om de werkelijkheid weer te geven en mijn beleving van die werkelijkheid weer te geven. Persoonlijk durven zijn, daar gaat het wat mij betreft om.

Kortom: ik voel me straatarm en schatrijk tegelijk (en door elkaar heen). Op meerdere fronten. En feiten, statistieken en cijfertjes kunnen de ziel misschien een beetje beïnvloeden, maar zijn toch heel relatief, net als de cijfers op de klok en op uw horloge…

http://www.rolanddanckaert.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.