Thema’s

Het leven draait, zolang er leven is, om dezelfde thema’s: om winst, behoud en verlies (op alle mogelijke fronten), om macht, liefde, frustraties, succes en om overleven, om gezondheid en ziekte, om jaloezie en concurrentie, om ego en weerloosheid, om leven en dood, om oneerlijkheid en rechtvaardigheid, belangen en idealisme, om pech en geluk, om rampen, ongelukken, tragedies en om veerkracht.

Alles wat we doen en maken, is een variatie op die universele, eeuwige thema’s.

Het leven is zwaar. Het is moeilijk om onder de druk uit te komen. We slagen lang niet altijd in onze opzet, krijgen lang niet altijd wat we verlangen, willen en wensen, krijgen lang niet altijd loon naar werken en negatieve gebeurtenissen (oorzaken) hebben weer heel vervelende gevolgen die op zichzelf weer de oorzaak worden van andere vervelende gevolgen. Je kan twintig jaar bezig zijn met iets op te bouwen (wat dan ook) en het in één klap allemaal kwijtraken.

Alles is een samenloop van omstandigheden. Vaak balt en komt het onheil samen. Vaak zit het op vele fronten heel erg lang en heel erg tegen. Heel erg weinig mensen hebben een zorgeloos leven en weinigen kunnen genieten van lange periodes zonder decepties en tegenslagen.
We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Tal van frustraties, angsten, woede, verdriet, zorgen, problemen, teleurstellingen, trauma’s, ongelukken, ziekten, rampen, tragedies en zwaarden van Damocles. En dan al die tegenstrijdige emoties, gedachten en gevoelens… Het is gewoonweg niet makkelijk om een mens te zijn. Daarom is het zo belangrijk om eens ongecensureerd te benoemen wat je voelt, beleeft en denkt, niet wat je zou moeten voelen of zou moeten denken. In plaats van jezelf en anderen altijd maar op te peppen, is het ook weleens raadzaam om gewoon eens te zeggen hoe het voelt, hoe belachelijk, beschamend of irrationeel het ook klinkt of lijkt, wat je voelt.

Pas als je het puin hebt geruimd kun je genieten van de geur van de aarde aan een graswortel of van de berkenbladeren of van de grootsheid en schoonheid van een klein bloemetje. Pas dan kun je weer (onbezwaard) lachen.

Vanmorgen ben ik gevlucht voor een hond. Op de stilteweg verscheen plotseling een zwarte hond die me te agressief leek. Mijn hele leven lang ben ik al bang voor honden die ik niet ken of niet vertrouw. Gelukkig liet het misschien wel poeslieve dier me ‘ontkomen’. Het was te benauwd, denk ik, om achter me aan te sprinten. Even daarna vluchtten twee fietsende vriendinnetjes van een jaar of elf, zodra ze mij op de stilteweg aan zagen komen lopen. Ze maakten snel rechtsomkeert en keken nog een paar keer achterom of ik hen niet zou inhalen en verkrachten, ontvoeren of vermoorden. Ik schoot in de lach, want ze hebben van mij natuurlijk niets te duchten. Wellicht heeft die hond waarvoor ik vluchtte ook wel gelachen om mijn eventueel volkomen onnodige angst…

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s