Menselijke relaties vaak onmenselijk moeilijk

Met wie kun je eigenlijk een bevredigend gesprek voeren? Met wie zit je écht op één lijn? Bij wie heb je het gevoel dat je helemaal voor vol wordt aangezien, helemaal aan je trekken komt en dat het LEKKER is om bij haar of hem te zijn? Dat valt vies tegen, zoals bijna alles in dit leven feitelijk heel erg vies tegenvalt (maar daarover later meer).
Met wie kun je LEKKER praten, op alle niveaus? Het is zoeken naar een speld in een hooiberg. Het is hetzelfde als iemand vinden met wie je lekker – op jouw niveau – kan tennissen en/of met wie je naar hartenlust kunt vrijen, helemaal zoals jij dat wilt. Het is een zeldzaamheid.
Menselijke relaties zijn heel moeilijk. Je hoeft maar te kijken naar het contact met je buren, je collega’s, je schoonfamilie en eigen familie om te weten dat het waar is. Menselijke relaties zijn heel erg moeilijk, zoals alles in het leven eigenlijk belachelijk moeilijk is (maar daarover later meer). Je hoeft maar naar tv-programma’s als ‘De Rijdende Rechter’ en ‘Burenruzies’ te kijken om te weten dat het waar is dat menselijke relaties heel erg lastig zijn. Het vlot zelden echt (levenslang) lekker, helemaal bevredigend. Maar weinig in ons leven is écht bevredigend (maar daarover later meer).

Niet alleen de relatie met anderen is meestal moeilijk of niet helemaal bevredigend, ook de relatie met jezelf en met het leven is vrijwel altijd ingewikkeld. Het valt niet mee om met jezelf en het leven zoals het is te leven, en het is niet makkelijk om met anderen door een deur te kunnen.

Met wie kan jij nou echt lekker vrijen? En als je dan iemand hebt gevonden met wie je echt lekker kan vrijen, helemaal zoals jij daar behoefte aan hebt, klikt het dan ook zo goed buiten de seks-kamer? Het komt bijna nooit voor. Want menselijke relaties zijn moeilijk, heel erg moeilijk. Het is niet negatief-doen, het is gewoon een feitelijke constatering. De meeste mensen en vooral Nederlanders vinden het nodig om te pretenderen dat ze heel gelukkig zijn en dat het leven één groot feest is, maar niets is minder waar. De meeste mensen zijn (meer dan terecht) ontevreden en/of lijden. Mensen die de shit kunnen onderdrukken, hebben het geluk dat er nog te veel meezit in het leven, anders kan je het niet opbrengen om altijd maar optimistisch en blij te doen (ook als je het niet echt bent diep van binnen). Die geluksvogels piepen wel anders zodra er bijna niets meer is waar ze bevrediging uit kunnen putten en er te veel ellende is dat de overhand heeft gekregen.

Ideaal is sowieso niets en niemand – en zeker niet op een ietwat langere termijn – maar met wie kan jij nou echt lekker praten? Mogelijk ben jij zo’n dertien-in-een-dozijn-type of allemansvriend die het met iedereen goed kan vinden, maar ik denk dat veel hoog gevoelige mensen zullen (h)erkennen dat het verdomd lastig is om een gesprekspartner te vinden die werkelijk bij hem of haar past, met wie het werkelijk LEKKER kletsen is. Meestal reageren mensen toch anders dan je zou willen of dan dat je had gehoopt of fijn vindt, waar je behoefte (nood) aan hebt (alles in de mensenpsychologie is gebaseerd op behoeften en op het gebrek aan bevrediging).
Vindt maar eens iemand die vrijwel exact op dezelfde golflengte zit als jij. Het is haast niet mogelijk. Passen en meten is het haast altijd. Is dat erg? Wel als je met bijna niemand echt bevredigend kan omgaan, als je behoefte hebt aan een fijn klankbord, aan een goede sparringpartner.
Het is bijvoorbeeld heel erg irritant en vervelend als je vindt dat veel tegenzit en dat iemand anders, tegen wie je dat zegt, dan heel quasi-vrolijk reageert. Je wilt gewoon horen: “Wat shit voor je, man.” Meer moet het niet zijn. Maar dat blijken heel moeilijke woorden te zijn om uit te spreken voor de meeste mensen. Maar dat komt, omdat de meeste mensen ten onrechte menen dat het allemaal minder erg is als ze er luchtig en opgeruimd over doen (behalve als het om hun eigen zorgen gaat, want daarover raken ze niet uitgesproken en uitgehuild).
Wanneer heb je nou echt het gevoel dat een gesprek een echte UITWISSELING is en niet het voorlezen uit of schrijven van een dagboek? Wanneer heb je nou het idee dat mensen echt inhaken op wat je te berde brengt, wanneer geven mensen je nou echt het gevoel dat jij hen begrijpt en dat zij jou begrijpen? Wanneer is er eigenlijk nou echt sprake van COMMUNICATIE. Mensen praten veel tegen elkaar en schrijven elkaar van alles, maar echte communicatie is ver te zoeken. Het komt zelden voor dat mensen echt (uitgebreid en dieper) ingaan op wat een ander zegt. Bijna iedereen wilt alleen maar zijn of haar eigen verhaal kwijt. De kwaliteit van onze communicatie is slecht. We hebben leren praten, maar nooit leren communiceren: luisteren en (GOED) inhaken op wat de ander zegt, zijn daarvan de meest essentiële onderdelen. Het is zelfs net alsof we in dit digitale tijdperk steeds minder met elkaar communiceren, ECHT communiceren. En het is allemaal zo ego…

Zoals al eerder geschreven, valt het hele leven eigenlijk heel erg vies tegen. Dat vinden we bijna allemaal, maar we durven dat niet uit te spreken. We leven in dienst van onze overlevingsdrift en daar horen optimisme en relativeringsvermogen bij. Maar als je echt diep gaat graven, dan stuit je bij bijna iedereen op onvrede, ongeluk en ongenoegen, op veel en intense en maar voortwoekerende ‘onbevrediging’. Het is een gebed zonder einde.

Eigenlijk ben je doodmoe, al heel lang. En heb je al die tijd een groeiend gevoel van onvermogen, onvrede, ongelukkigheid en ongenoegen. Maar je gaat door, wat moet je anders?
Toch kan het zo ontzettend opluchten om eens te huilen met woorden, te schreeuwen met taal, om puin te ruimen, om uit te spreken wat je werkelijk voelt, wilt en verlangt, wat je frustreert en pijn doet.
Steeds maar weer die hoop die op de langere termijn de grond wordt ingeboord, steeds maar weer diezelfde terugkerende rituelen van problemen, voortdurend die enorme strijd, die tsunami van slecht nieuws die je over je heen krijgt en die je ‘vies spoelt’. En het zijn heus niet alleen maar de problemen en zorgen, wanneer voel je je van binnen nou echt gelukkig? Wanneer zijn er nou echt geluk en rust in je hoofd en hart? Wanneer doet je lichaam echt nergens pijn en voel je je helemaal vitaal? Wanneer ben je, afgezien van alles, gewoon gelukkig, gezond en fit? Wanneer is de sfeer in je hoofd, hart en buik nou echt aangenaam? Dat hangt toch vaak af van de omgeving en omstandigheden. Op vakantie misschien.
Als je nou nog de enige was die leed, maar de mensen die van jou houden en van wie jij houdt, lijden ook, stuiten evenzeer telkens op kleine en grote problemen en dat maakt het allemaal nog erger, als je ten minste iemand bent die zich ECHT om anderen bekommert.

Het leven kan heerlijk zijn, maar is vaak verschrikkelijk, een over het paard getild fenomeen. Mensen kunnen heel lief zijn, maar meestal heb je te maken met etterbakken en kwijltrutten en zelfs wanneer de ander best aardig is, is het een enorme opgave om met hem of haar door één deur te kunnen.

De geboorte/bevalling van een mens(je) is moeilijk, maar dat is eigenlijk nog het meest makkelijke en minst pijnlijke onderdeel van het leven. Het geboortekanaal is nauw, maar het kanaal des levens is gewoon één grote gevarenzone. Het leven is levensbedreigend. Het ergste nog is dat minkukels over je beslissen én je regeren. Die afhankelijkheid van klootzakken en kutten is het allerergste, dat maakt dat gevoel van machteloosheid zo groot.

Ach ja, als je dat allemaal hebt geconstateerd en hebt uitgekakt, ga je gewoon weer verder met leuke dingen doen en het jezelf en je naasten zo aangenaam mogelijk maken, met overleven op een zo fijn mogelijke manier. Juist omdat je voelt hoe hemeltergend het aardse bestaan is en hoe verschrikkelijk slecht, arrogant, bevooroordeeld en onnadenkend de meeste mensen zijn, voel je ook hoe hemels het hier soms kan zijn en dan waardeer je die enkeling die je blij verrast met empathie, warmte, wijsheid, humor en ontferming. In het uiterste geval ben je dat alleen maar zelf (voor jezelf).

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Menselijke relaties vaak onmenselijk moeilijk

  1. jansavelkoul zegt:

    Ik kan dit gevoel geheel beamen,de mens is een leeg omhulsel en enkel gedoemd te verdwijnen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.