De realiteit is positief én negatief

Alles is natuur en dus zoals de natuur is en daarom zijn oorlog en vrede allebei heel natuurlijk. Vrede en strijd zitten in de natuur, in alle leven en dus tevens in de mens.
Alles en iedereen is een onderdeel, weergave, product en afspiegeling van de natuur, dat wil zeggen van alle positieve en negatieve mogelijkheden en eigenschappen van de natuur. En die natuur is zoals ze is, omdat ze nou eenmaal zo is. Er is geen waarom en als het waarom er wel is, dan kunnen we die niet weten en dan hoeven we die niet te weten. We weten wat we moeten weten: we zijn er, hier en nu, en dienen er het beste van te maken.

Het zal wellicht nooit veel beter gaan met de mensheid dan nu en in het verleden. Dat komt doordat mensen heel erg van elkaar verschillen qua geweten, inborst, idealisme, materialisme, empathie, karakter, beleving, visies, gevoeligheid, IQ en gedrag, ook nog eens onder invloed van unieke fysiologische, biochemische processen die per individu verschillen.
De overgrote meerderheid van de mensen denkt niet zelf na, is niet erg wijs (dat is iets anders dan slim), niet erg idealistisch, heeft weinig betrokkenheid als het gaat om het algemeen belang, is niet erg onbaatzuchtig, kan slecht luisteren, oordeelt (te) snel en is niet erg zelfkritisch. Daarom is het hier zo’n puinhoop. Maar die mensen zijn nou eenmaal zo. Een leeuw is nou eenmaal ook geen lieve poes.

Maar zelfs onder andere dieren zijn er maar weinig heel erg lieve, vriendelijke, diervriendelijke, wijze dieren. De mens is niet slechter of beter dan andere dieren. De mens heeft alleen meer hersencapaciteit dan andere dieren en is dus tot meer in staat, zowel praktisch als spiritueel, filosofisch en psychisch.

Enerzijds is die grote hersencapaciteit heel fijn en voordelig, anderzijds is het mede onze ondergang: de aarde zal ons geklooi wel overleven, maar wijzelf als soort zullen ons geklungel waarschijnlijk niet overleven – daar komen de problematiek door de overbevolking, klimaatverandering en dreigende voedselschaarste bij.
Bovendien kunnen vernietigende rampen zoals wereldwijde tsunami’s en komeetinslagen ons van de aardbodem wegvegen. We hangen allemaal aan een zijden draadje. Daarom schrijf ik altijd dat het leven levensbedreigend is. Je bent je leven nooit zeker hier. Het is niet anders… We staan continu bloot aan diverse grote gevaren. Vaak kunnen we die gevaren en aanvallen afwenden, maar de dood wint uiteindelijk altijd. Alles en iedereen is vergankelijk. Onbegrensde groei is onmogelijk. Iets bereikt altijd een piek om daarna af te zwakken en vaak af te sterven. Het is een van die vele natuurwetten. Rest ons niets anders dan het onszelf en elkaar zo aangenaam mogelijk te maken en met intuïtief, verstandig en hartelijk beleid en overleg er het beste van te maken, roeiende met de riemen die we hebben.
We willen niet dood en we willen ooit een beloning in de vorm van een eeuwig, gelukzalig, onbedreigd en rechtvaardige eeuwigheid, maar ik denk dat we echt maar één keer leven, en al zeker in de hoedanigheid zoals we nu zijn. Er is beslist meer tussen hemel en aarde dan we weten en kunnen zien en bewijzen, maar ook dat ‘meer’ zal wel weer te maken hebben met energetische natuurwetten en -verschijnselen en zal niet zo zijn, zoals we hopen, vermoeden en verlangen (namelijk een paradijselijke eeuwigheid zonder dood).

HET HELE LEVEN IS EEN MANIFESTATIE VAN DE NATUURWETTEN. En de natuur oftewel de realiteit is een samenspel van positief en negatief, van licht en donker en van liefde en haat, oftewel van de tegenstellingen die niet zonder elkaar kunnen bestaan en die zelfs in elkaar bestaan. Zo simpel is het. We moeten de realiteit onder ogen komen en zien, en het ermee doen, of we het nou leuk vinden of niet.
Het leven, de natuur, heeft ons nooit gevraagd hoe we het graag willen hebben. We hebben ons te plooien naar de natuur, het omgekeerde is niet het geval. En er is geen hartelijke bekommernis en ontferming van een hogere macht. Het individu telt niet. De soort evenmin. Al wat telt, is de persoon-loze levensenergie, de energie van de natuur die zowel vruchtbaar, lief, constructief als destructief, moordend en meedogenloos kan zijn. Waarom? Daarom! Het IS…

Levenskunst, dat is mijn religie. Je er zo goed mogelijk doorheen proberen te slaan. En vaak is het gewoon een kwestie van dom lijden en hopen dat je het ooit weer wat beter kan krijgen en dat je weer recht kan breien wat krom is getrokken. Nuchter en wakker zijn, maar niet door alles dood te relativeren en niet door niet open te staan voor andere visies.

Ik acht het heel goed mogelijk dat wij echt de enige intelligente wezens zijn in het hele universum. Maar ik acht het net zo goed mogelijk dat er nog andere vormen van intelligent leven zijn. Dat zullen we dan misschien ooit meemaken. Of niet.

Nogmaals, het hele leven en onze hele maatschappij zijn een manifestatie van de natuur, van positief en negatief. Mensen voeren oorlog en doen elkaar in het groot en het klein de meest verschrikkelijke dingen aan, maar als ik dan lees dat hulpverleners uit diverse landen helpen bij het zoeken naar slachtoffers van een scheepsramp en een vliegramp die binnen een etmaal hebben plaatsgevonden, dan denk ik tevens: DAT is ook de realiteit. Niemand hoeft belangeloos te gaan zoeken naar slachtoffers die hij of zij totaal niet kent, en toch zijn er mensen die dat doen. En dat is mooi, en dat zou meer uitgediept en belicht dienen te worden, zodat mensen het goede voorbeeld wat meer onder de neus gewreven krijgen én automatisch gaan volgen.
Een mens is een na-aper, dus confronteer mensen veel nadrukkelijker met het goede in de mens en het zal iets beter kunnen gaan misschien. In elk geval zullen mensen wat meer levenskracht en veerkracht krijgen als ze wat nadrukkelijker worden geconfronteerd met de zonnige kanten van het mensdom. Al dat slechte nieuws verlamt ons en maakt ons cynisch en onverschillig. Het is en blijft bijzonder dat mensen belangeloos andere mensen helpen. Zoom daar op in!
In Trouw lees ik dat minister Asscher zegt dat we af moeten van het cynisme, maar laat hem nou maar eerst eens beginnen met een meer sociaal, menselijk, rechtvaardig, groen en visierijk beleid, dan wordt dat cynisme wellicht ook wat minder onder de mensen.

Ideaal kan het helaas nooit worden. En wat ik ideaal vind – eerlijk delen, meer solidariteit, minder focus op de economie en meer respect voor al het leven, een menselijker en respectvoller, wijzer beleid – dat vindt een ander wellicht verre van ideaal. Nogmaals, mensen verschillen veel te zeer van elkaar, ook qua intenties en visie, om echt voor eens en voor altijd het positieve verschil te kunnen maken.
Toch mag dit de goede idealisten niet ontmoedigen om te blijven vechten voor hun idealen, opdat we niet steeds verder van het ideaalbeeld af gaan drijven. We zullen moeten blijven werken aan onze idealen, om enigszins in de buurt te blijven of te komen van het ideaalplaatje.

Heel veel mensen in de Westerse wereld – die zijn bedorven door hebzucht, materialisme, winstbejag, eigenbelangen, nationalisme, kortzichtigheid en propaganda van de neoliberale kapitalistische machten – beseffen niet hoe goed ze het hebben. Het is misdadig om andere mensen in de wereld – die niet de basisbehoeften hebben: gezond en voldoende eten en drinken, elektriciteit, een dak boven het hoofd, hygiëne, gezondheidszorg, onderwijs, bescherming, schoon drinkwater – niet te willen helpen. We leven niet meer in een wereld van afgescheiden landjes. Het is één grote klonter geworden die samenbalt. Alles en iedereen heeft nu eenmaal weet van elkaar en indirect of direct met elkaar te maken.
We leven bijna allemaal in landen met een heel sterke immigratiestroom, een smeltkroes. Je kan niet meer terug naar vroeger. Je zult moeten inspelen op de realiteit en die realiteit dienen te aanvaarden. Nederland is geen louter blank, autochtoon, christelijk land meer. Nederland is in de loop van de afgelopen halve eeuw sterk veranderd, zoals alles heel sterk is veranderd de afgelopen halve eeuw. En het is goed zo. Nederland heeft een nieuwe identiteit gekregen, maar wel nog een stevige Grondwet. Iedereen die hier woont, maakt deel uit van onze samenleving, is er een van ons. Iedereen behoort tot iedereen. Als je je eenmaal op ons grondgebied bevindt, dan hoor je er bij, of je je nou gedraagt of niet: je bent er een van ons. Je kan – bijvoorbeeld op basis van afkomst, religie, seksuele voorkeur, al dan niet een strafblad of huidskleur – geen onderscheid maken tussen verschillende mensen die zich goed gedragen en die zich aan de Grondwet houden. Of tussen verschillende mensen die zich niet aan de Grondwet houden. Gelijke monniken, gelijke kappen.

Met bovenstaand blog heb ik mijn visie op het leven en de maatschappij nog maar eens bondig samengevat, bij wijze van eindejaarsafsluiting van mijn blogjaar waarin ik al levende/ervarende/lijdende/observerende/geïnspireerd-zijnde en al schrijvende wederom tot bepaalde inzichten ben gekomen die ik eerst nog niet had.

Bestel mijn bundels ‘Ratjetoe’ en ‘Miks’ desgewenst online:

http://www.gigaboek.nl/content/ratjetoe/boekinfo.htm

Of bezoek mijn website, met verwijzing naar andere websites die ik heb vervaardigd:

http://www.rolanddanckaert.nl

Of google op de zoektermen Roland Danckaert + lezerscolumns Metro voor meer leesvertier.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s