Strooiwagen

Gisteren fietste ik achter een strooiwagen-in-actie. Man, al dat zout waaide in mijn gezicht. Ik had me net geschoren en gesneden tijdens die ‘baardkortwiek’ (niet alleen een gevoelig karakter, maar ook een gevoelige huid), dus dat zout in mijn wonden deed pijn!
De sneeuw op straat veranderde door al dat zout al snel in een zoutmeer en binnen de kortste keren stonden er flamingo’s op één poot in de Patrijsstraat! Dieren komen onmiddellijk af op natuurverschijnselen die in hun voordeel kunnen zijn… Ongelooflijk! Volgens mij waren het homoseksuele flamingo’s, want ze waren zo roze als de polo’s van de bovenste beste Jort Kelder.
De potenrammers kwamen dan ook heel snel onder hun steen vandaan gekropen. Onvoorstelbaar zo snel als mensen er als de kippen bij zijn om anderen het leven zuur te maken! Gelukkig stonden die flamingo’s dus op slechts één poot (de andere poot hielden ze ingetrokken), dus toen die ene poot was geramd, gingen ze gewoon op die andere (ingetrokken) poot staan (de potenrammers waren toen alweer weg, want ze hadden een ramkraak op een homocafé in en op de agenda staan).

Ondertussen was ik een levende zoutstrooier geworden. Ik boog mijn hoofd over mijn ontbijt-eitje, al het zout dat in mijn haren was gewaaid regende er nu uit en dat kippen-product veranderde aldus in een bouillonblokje. Bah, veel te zout!

De chauffeur van de strooiwagen was trouwens niet helemaal bij de les, want hij reed de schaatsbaan op. Die veranderde alras in een grote zouten zee. De schaatsers stonden tot aan hun nek in het water en de strooiwagen zelf moest van de bodem worden getakeld. Het zoutgehalte van de ‘zee’ was inmiddels zo hoog dat de takelwagen gewoon op het water bleef drijven. Niet erg slim van die strooiwagenchauffeur. Was een beetje verstrooid, denk ik.

Overigens, nu ik eraan denk… Het is eigenlijk best wel handig om zo’n strooiwagen in te huren als je iemands as wilt uitstrooien over een groter gebied. Ik wil bijvoorbeeld dat na mijn dood – niet eerder! – mijn as wordt uitgestrooid in de woestijn van Las Vegas. Nou, dan kan mijn vrouw toch een strooiwagen met mijn as laten overvliegen en via The Strip naar de omliggende woestijn laten rijden?! Daarna kan ze met mijn nalatenschap een gokje wagen… Ze was het toch al gewend om mijn geld erdoorheen te draaien: ze heeft eens 5 cent van mij door de gehaktmolen gedraaid! Op zich geen slechte mislukking, want ons lijf heeft tevens koper nodig, zeker gezien het huidige consumentisme.

Dat zout kruipt echt overal tussen en in, zelfs tussen mijn reet! Mijn kontharen hebben nu ook al een peper-en-zout-kleur (mijn vrouw had reeds eerder peper in mijn reet gestopt, zodat ik wat meer van bil zou gaan met haar, maar mijn aambeien vonden die peper niet fijn!).

Ik beloof u dat ik volgende keer minder ernstig zal zijn als ik achter de blogmachine kruip!

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s