Jaloers op het levensgeluk van Goedele Liekens

In het tv-programma ‘De Kist’ van de EO vertelde presentatrice/seksuologe Goedele Liekens dat op haar grafsteen moet komen te staan: ‘Ik lig hier tegen mijn goesting’. Zij vindt het/haar leven ondanks en dankzij alles heel erg leuk en ze wil nog lang niet dood.

Met jaloezie kan ik daar naar kijken en luisteren, heb ik daar naar gekeken en geluisterd. Niet dat ik Goedele Liekens haar levensgeluk misgun, integendeel, maar ik had natuurlijk graag zelf zo’n leuk leven en positief levensgevoel gehad. Dat heb ik bij lange na niet. Allebei niet.

Ik ervaar mijn leven als een onveranderlijke opsomming en aaneenschakeling van grote en kleine problemen die me beide heel erg zwaar vallen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met mijn rampzalige jeugd en met de kwalijke gevolgen in het hier en nu van die jeugd en van de vicieuze cirkel die is ontstaan (de wet van de hoek waar de klappen vallen).

Leven met een meervoudige angst-, stress- en paniekstoornis plus met lichamelijke en geestelijke uitputting (zwakte) – en mede als gevolg daarvan met werkloosheid en een isolement – is nou eenmaal niet leuk en niet zoals het zou moeten horen. Bovendien komen daar nog tal van daaraan gerelateerde en niet-gerelateerde problemen bij. Buiten dat vind ik de maatschappij OVERWEGEND afschrikwekkend, krankzinnig, verkeerd bezig, onmenselijk, ongevoelig en wanstaltig en hetzelfde geldt voor het overgrote deel van de mensen. Het leven op zichzelf vind ik ONDER DE STREEP ook cru, morbide, stupide, onrechtvaardig, te hard en zwaar.

Op dit moment zit ik niet alleen in mijn maag met de gebruikelijke shit, maar ook met vrij verse, heel vervelende gebitsproblemen, druk op de borst en daardoor ongerustheid over mijn lot en gezondheid (nu en in de toekomst) en knieklachten. Daar komt bij dat ik het grauwe, grijze, winderige herfstweer afschuwelijk vind. En ik kan er slecht tegen wanneer mijn gezinsgenoten slecht in hun vel zitten doordat ze bijvoorbeeld overbelast zijn of zich aan iets of iemand steeds maar weer (moeten) ergeren.

Goedele Liekens zou dus op haar grafsteen willen zetten dat ze tegen haar zin in tussen de maden en in een bunker van zand, in de darmen, het spijsverteringskanaal van Moeder Aarde ligt, maar ik heb al mijn hele leven zoiets van: ‘Ik ben hier tegen mijn zin in, ik had gewild dat dit leven me bespaard was gebleven’.

En mijn moeder was nog wel zo gelukkig toen ze na twee dochters een jongen kreeg. Ze zei op haar kraambed: “Nu ben ik het gelukkigste mens van de wereld.” Ze had evenwel een van de meest ongelukkige en gekwelde wezens ter wereld gebaard, althans ik werd ongelukkig en gekweld, mede door de privé-oorlog thuis, door dat oorlogshuwelijk…

Ik ben allicht meer gekweld en ongelukkiger dan menigeen die een nog veel zwaarder leven heeft of heeft gehad. Dat komt door de mengelmoes van Weltschmerz, nostalgische romantiek, hyper-gevoeligheid alsmede nare ervaringen en sferen vanaf de vroegste jeugd.

Ik ervaar mijn leven als één langdradige vernedering.

Onterecht zullen er ook nu weer lezers zijn die concluderen dat ik depressief of levensmoe ben. Dat is niet waar. Ik ben alleen maar heel erg gekweld, dat is echt wat anders. Ik kan nog veel te erg genieten en te dankbaar zijn om depressief genoemd te worden. Van heel veel dingen geniet ik intens, maar op de eerste plaats van geilheid, op de tweede plaats van seks, op de derde plaats van tedere en vrouwvriendelijke porno, op de vierde plaats van mooie, blote vrouwen en op de vijfde plaats van erotiek.

Ik ben nog veel te gulzig en levenslustig – dat lijkt tegenstrijdig en dat is het ook en toch is het zo – om levensmoe genoemd te worden. Tijdens de weekeinden en vakanties, als we met het gezin of met z’n tweetjes leuke dingen doen, ben ik meestal best wel in mijn element. Dan nog vind ik het leven zwaar en akelig, maar dan is er leuke afleiding. Voor de rest vind ik het maar behelpen. Ja, ik schrijf graag, wandel graag en kijk heel graag en erg veel televisie (inspirerende en leuke programma’s) en ik geniet daar allemaal van, maar in de basis en in de kern zie ik af, en dat zal alleen maar erger worden wanneer mensen van wie ik hou aftakelen, zieker worden en sterven en wanneer ik door nog meer lichamelijke en psychische gebreken word getorpedeerd. Er staat ons nog veel ellende te wachten, maar ik probeer bij de dag, het moment, te leven. Toch is die angst er altijd, ook die toekomstfobie.

Ik ben eerlijk gezegd blij als het voorbij is – m’n ‘bestaan’, al hoop ik dat het nog lang duurt voordat het voorbij is en vooral omdat ik het sterven en lijden daarom heen zo lang mogelijk wil uitstellen (ik wil geen afscheid nemen van mensen van wie ik hou en door wie ik me bemind voel).

Ook dat – nog niet dood willen, terwijl ik er liever niet zou zijn- is weer dubbel en tegenstrijdig, maar het is zo. Psychologische en emotionele processen kunnen gecompliceerd zijn, zeker als je emotioneel intelligent bent: heel erg veel en heel diepe, intense frustraties, levenspijn, angsten en afkeer, maar ook heel erg veel humor, zin, lust, passie en interesses.

Hoe dan ook, ik zal het niet erg vinden om dood te zijn, wel om te sterven. Sterven is vaak een bewust en naar proces, maar misschien wordt het wel het mooiste en beste moment van mijn leven, dat moment waarop ik eindelijk vrede zal hebben in mijn poriën, waarop ik eindelijk rust zal uitademen en berusting zal uitzweten.

Goedele Liekens vertelde in ‘De Kist’ ook dat een goede vriend van haar zelfmoord had gepleegd. Ze begreep zijn daad vanwege zijn enorme levenspijn in die periode, maar ze zei dat ze als psychologe weet dat de leedpiek ook wel weer voorbij gaat (en dat iemand in die zwarte roes dat niet kan geloven en ervaren).

Ze heeft deels ongelijk. Soms is er geen verbetering meer mogelijk, alleen verslechtering, zoals bij heel agressieve kanker. Een heel zware depressie, suïcidale neigingen, levensmoeheid en levenspijn kun je soms vergelijken met terminale kanker. Op een gegeven moment worden de ogenblikken waarop je het leven kan verdragen te schaars en te kort, steeds schaarser en alsmaar korter en verhevigt de levenspijn zich. Dan wordt het (haast) ondoenlijk.

Het is zoals het is. Ik geef niets en niemand de schuld. Het is wat het is, doordat het van nature is zoals het is: willekeurig, onrechtvaardig, keihard en zo dubbel en tegenstrijdig als de pest. Heel veel hangt af van geluk, pech, toeval en de samenloop van omstandigheden, en nog meer van wie je kent, wat en wie er op je pad komt. Je krijgt in je leven niet veel kansen – de een echter veel meer dan de ander – en als je een kans kan grijpen, krijgt of creëren, dan moet je toeslaan en die boot niet voorbij laten varen.

Het leven en de maatschappij belonen je niet of lang niet altijd, omdat je zo lief en aardig en/of getalenteerd bent en sparen je niet, omdat je zo onschuldig bent. Het is een keiharde, zakelijke, gevoelloze bedoening, zonder enige hogere bedoeling of betekenis, zonder rechtvaardigheid.

Spiritualiteit en religie drijven op het gevoel dat er meer is. Soms lijkt het – doordat we zo nietig zijn en het universum zo groot(s) is en doordat we onszelf en elkaar veel wijsmaken – alsof er hogere machten met een hoger plan zijn. Soms kan toeval zo wonderlijk en frappant zijn dat het lijkt alsof iets voorbestemd was. Maar dat lijkt dan maar zo. Het is NIET zo, dat is mijn heilige overtuiging, en juist dat geeft me rust. De indianen zeggen: ‘De dood verschuilt niet van het leven, dat lijkt me zo’. Nou, dan vrees ik de dood nog erger!

Ik schrijf dit vanuit mijzelf, vanuit mijn persoonlijke beleving en overtuigingen. Ik geloof best dat er mensen zijn die een heerlijk leven hebben of die zich heel goed door een heel moeilijk leven slaan. Zij hebben geluk. Er zijn lui die aan het front hebben gevochten en die nooit bang zijn geweest en er zijn lui die altijd veilig thuis hebben gezeten en voor alles en nog wat in hun broek of jurk pisten en scheten. Kan je het de klaproos kwalijk nemen dat het de blaadjes verliest bij een windvlaag? Moet men de eik prijzen, omdat hij niet om kiept bij een storm?

Ach, ik ben heel wijs, maar wat koop je daar nou voor? Leuk om het allemaal helder te hebben voor mijzelf en het zo fraai te kunnen formuleren, maar hey, ik wil ook gewoon gelukkig zijn, in mijn buik en tenen voelen dat ik liefde, hoop en vertrouwen heb en dat ik levensblij ben. En dat voel ik veel te zelden en  te zwakjes!

Wat ik met Goedele Liekens gemeen heb, is dat ik vind dat we over dingen moeten praten en schrijven en elkaar ernaar moeten vragen, ook als de onderwerpen pijnlijk, moeilijk of enorm confronterend zijn.

Daarom schrijf ik ook zo open, oprecht en taboeloos over wat ik werkelijk voel, denk, vind en ervaar, verlang, hoop, vrees en prijs. Ik heb daar baat bij. Ooit was ik een gesloten boek, liet ik nooit wat merken en speelde ik letterlijk en figuurlijk komedie, en dat hielp al helemààl niet.

Tijdens het kijken naar Goedele moest ik even wennen aan haar uiterlijk. Haar gezicht vind ik niet meer zo mooi als vroeger. Mijn eigen gezicht vind ik nog veel lelijker dan vroeger, dus ik ben vooral kritisch op mijzelf. Ik vond het voorheen altijd leuk om naar Goedele te kijken (voor Story heb ik haar ooit geïnterviewd in een hotellobby en stiekem hoopte ik toenmaals dat ze avances zou maken en we in een hotelbed belandden), omdat ik haar aantrekkelijk vond en geil van haar werd.

Ik vind geilheid namelijk een van de lekkerste lichamelijke/emotionele/psychische gewaarwordingen die er zijn (een roze totaalbeleving). Ik ben helemaal niet zo’n seksbeest en door mijn kwalen/toestand ben ik bovendien praktisch impotent (ik zit daar enorm mee in mijn maag maar ik schaam me er niet voor, als het aan mij lag had ik alleen maar staalharde erecties, ik ben het niet zelf schuld), maar ik ben zoals heel veel mensen en zeker mannen heel erg veel bezig met erotiek, met seks, met mooie vrouwen, omdat ik seks en mooie vrouwen en vooral die combinatie een van de mooiste ‘geschenken’ vind die er zijn.

Welnu, Goedele’s uiterlijk (gezicht en wat forser geworden bovenlichaam) viel me tegen. Ik vind het rationeel en moreel gezien slecht om zo te oordelen, maar je natuur is dikwijls sterker dan wat je in de hogere regionen van je bewustzijn vind (dat zou moeten). Ik kreeg zelfs een beetje een hekel aan haar, omdat ze niet meer zo lekker was (naar mijn spontane oordeel). Maar gaandeweg het tv-gesprek zei ze zo erg veel goeie dingen waarmee ik het helemaal eens ben, dat ik haar toch weer aantrekkelijk en leuk begon te vinden. Ze moet het wat mij betreft niet meer zo hebben van haar jeugdige schoonheid (van haar jeugd en schoonheid, maar dat is logisch gezien haar leeftijd), maar nu meer van haar rijpe en nog steeds ondeugende karakter en gedrag. Na of zelfs tijdens een goed gesprek zou ik me nog steeds wel door Goedele willen laten pijpen en haar peniskoker willen likken, indien ze dat fijn zou vinden…

Wees gerust, ik heb een grote schrijfbek, maar ik ben in werkelijkheid nogal preuts (laf), heel erg eenkennig en te dol op mijn vrouw. En vaak genoeg geef ik de voorkeur aan het kijken naar een tv-programma dat ik niet wil missen boven een lekkere stoeipartij (ook al omdat mijn lichaam veel rust nodig heeft en weinig kracht heeft).

Worstelen met het leven, de mensen, de maatschappij en mijzelf, dat doe ik overigens al de hele dag door. Dag in dag uit, jaar in jaar uit. Pas als ik dood ben, kom ik pas ECHT boven…

Ik wou dat ik zo’n kwaliteit van leven en levensbeleving had als Goedele en andere gelukkige mensen. Het is me evenwel niet gegeven. Maar ik ben niet de eerste en laatste en enige goede bluts met een hart van goud en een aantal schoonheidsfouten die in het beton des lijdens is gegoten. Onderwijl proberen we er ‘gewoon’ het beste van te maken. Dat is moeilijk zat, al gaat het me heel soms ook wel weer verrassend makkelijk af.

http://www.Achterdetraliesvandeangst.rolanddanckaert.nl

http://www.oorlogsverhaalinmelick.rolanddanckaert.nl

http://www.rolanddanckaert.nl

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

http://www.gigaboek.nl/content/ratjetoe/boekinfo.htm

http://www.gigaboek.nl/content/MIKS/boekinfo.htm

https://1boek.nl/artikel/9789075311884/ratjetoe

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s