Niets meer hoeven

Oh, wat wilde ik me graag bewijzen, wat wilde ik uit alle macht laten zien dat ik wat voorstel, dat ik kon winnen en iedereen kon verslaan. Op zoek naar bevestiging en waardering, erkenning en schouderklopjes en zelfs naar medelijden en bewondering.

Ik ben niet de enige die in dat schuitje zit. Perfectionisme, werkijver, ambitie, verwachtingspatronen en de eisen en oordelen van de maatschappij zorgen er allemaal voor dat heel veel mensen voortdurend het gevoel hebben dat ze niet genoeg presteren, niet goed genoeg zijn en dat ze niet de aandacht en beloning krijgen waar ze zo intens naar snakken maar die ze nooit en te nimmer zullen krijgen en als ze die krijgen – zoals idolen – dan is het ook maar schijn, oppervlakkig en bovenal tijdelijk.

In feite snakken we allemaal nog steeds naar die oer-moederliefde die we – als het goed is – kregen toen we pasgeboren waren. Dat was ons eerste (positieve) gevoel en dat was onze eerste troost en daarna hebben we dat nooit meer in die mate gekregen, want de maatschappij is zakelijk en ongevoelig en de mensen kunnen hard, genadeloos en meedogenloos zijn. Je moet al heel jong mee met de vaart der volkeren…

Van zuigeling af aan raken we bijna allemaal meteen verslaafd aan dat heerlijke, beschermde en geborgen, veilige gevoel om geliefkoosd, bemind en verzorgd te worden. Het is de onvoorwaardelijke liefde waarover mensen spreken die een bijna dood-ervaring hebben gehad. Die mensen spreken over een Liefdevol, Verwarmend  en Alomvattend Licht dat tot in alle cellen voelbaar is en heelt. Misschien heeft Moeder natuur nog meer voor ons in petto dan alleen maar wat we gewoontegetrouw zien, horen en voelen, wie weet. Maar ik weet dat er mensen zijn die hier op aarde ook in staat zijn om die onvoorwaardelijke liefde en wijsheid te delen. Je hoeft niet te wachten op de dood en op de hemelgang. Ik ben zelf ook in staat om heel erg lief te zijn, onvoorwaardelijke liefde te geven.

Maar ik ben er klaar mee, met dat willen winnen, met het hengelen naar het succes en de waardering die ik tot dusver niet heb gehad.

Ik ben goed zoals ik ben en mijn leven is wat het is, maar ik hoef me niet meer te bewijzen. Ik doe en geef voldoende. Mijn vrouw en kinderen zijn blij met me, waarderen me en ik draag hen op handen en doe alles voor ze. Als blogger weet ik me best wel een beetje te onderscheiden en als mens groei ik nog steeds, beetje bij beetje.

Ik mag niet klagen. Gezien de omstandigheden is mijn leven als bloggende huisman voor mij het maximaal haalbare en zelfs het meest wenselijk. Geen te zware verplichtingen, geen te hoge werkdruk of te extreme stress. En er wordt voor me gezorgd, emotioneel en financieel. We hebben het goed. De bijdrage die ik lever, is niet financieel of maatschappelijk, maar wel heel belangrijk.

De dingen die ik blog worden niet of nauwelijks opgepikt en nimmer betaald, maar er zitten schoten in de roos tussen en af en toe zijn mensen er mee geholpen. Het is niet zo dat niets wat ik doe geen effect heeft. Er zijn best al wat mensen geweest die door mijn schrijfsels zijn aangeraakt.

Natuurlijk zijn er dingen die ik mis en vanzelfsprekend verander ik nu niet ineens in een willoze en ambitievrije rugleuning-junk, maar ik wil weer op mijn hakken staan in plaats van op mijn tenen lopen.

Op mijn achttiende had ik al een verwaarloosde burn-out doordat ik niet alleen in een hel had moeten zien te overleven maar daarbij altijd het hoogste nastreefde en immer actief was om te gloriëren op school. En toen het mis ging, was er niemand maar dan ook echt helemaal niemand die dat erkende, geloofde of recht kon breien. Ik had alleen mezelf en het bed om op uit te rusten, alsmede de radio en televisie om te ontspannen en wat boeken van Godfried Bomans, Toon Hermans, Simon Carmiggelt, Woody Allen en Herman Pieter de Boer om ook eens te kunnen lachen.

Het is goed met jullie. Ik weet dat het voor anderen nooit goed genoeg is en dat de meeste mensen helemaal niks om je geven. Daarom is het belangrijk dat je een of meerdere mensen hebt die loyaal aan je zijn, maar ook dat je jezelf waardeert, je je eigen grenzen bewaakt en dat je af gaat op het respect van de mensen die je echt kennen en beminnen, die weten van je hoed en je rand.

De meeste andere mensen haten, beschimpen of hekelen je of zijn jaloers en doen geen moeite om interesse in je te tonen, en daardoor raken ze verstrikt in hun eigen vooroordelen, ergernissen, afgunst en gemakzucht en daarom zijn ze bang voor je, want wat/wie je niet begrijpt of leert kennen, daar ben je bang voor of daar heb je geen respect voor.

Wat de maatschappij van me wil of wat de maatschappij waardeert – geld, betaald werk en succes – zal me worst wezen. Ik ben juist geen luie donder, ik heb altijd teveel van mezelf gevergd.

Het is heel moeilijk om je als onderdeel van die klote-maatschappij vrij te maken van de verwachtingen en eisen, maar het loont de moeite. Alsof die maatschappij zo mooi en zo goed is! Juist die maatschappij zorgt voor heel veel ellende! De maatschappij meent ten onrechte dat ze iedereen en alles aan de gang houdt en onmisbaar is, maar dat is een grove misvatting. Geef mensen vleugels en ze vliegen, daar hebben ze de wind en regie van de maatschappij niet bij en voor nodig. De maatschappij pleegt juist vaak obstructie en geeft dikwijls het slechte voorbeeld, stuurt duivelsplannen aan.

Wat anderen van me vinden en hoe anderen over mij en mijn leven oordelen, is niet van belang. Wat telt, zijn innerlijke rust, zelfrespect en tevredenheid en de waardering van het thuisfront en die is er, wederzijds. Het is goed zo. Ik ben goed zo. Natuurlijk, ik zal er altijd het beste van proberen te maken en een mens moet in beweging blijven en zich trachten te ontwikkelen, maar de vinger mag van de trekker worden gehaald.

Het ergste is, dat van je wordt verwacht dat je alleen maar oog hebt voor de behoefte en wensen van de maatschappij en dat je gehoorzaamt en dat diezelfde maatschappij totaal geen interesse en loyaliteit toont zodra je niet meer in het plaatje kan passen. Erg eenzijdig, nietwaar?

En dan vinden ze het gek dat zoveel mensen zich ontheemd en eenzaam voelen… Zodra de maatschappij niets aan je denkt te hebben, dan word je afgedankt en verwaarloosd, want het draait louter om de maatschappij, niet om het individu, althans als het aan de maatschappij ligt en helaas is die maatschappij oppermachtig. Dus we zijn allemaal slaven. Rijke slaven of arme slaven, slaaf zijn we allemaal.

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

http://www.Oorlogsverhaalinmelick.rolanddanckaert.nl

http://www.gigaboek.nl/content/ratjetoe/boekinfo.htm

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s