Medelijden met moslim-slachtoffers IS

Syrië.

Te doen heb ik met de onschuldige burgers uit en in Syrië die moe(s)ten vluchten voor minstens twee gevaren: IS – waarvan ook wij last hebben – en Assad. Het lijkt me linksom of rechtsom uiterst moeilijk om als onschuldige, geciviliseerde burger te moeten leven in een land waar diverse stammen elkaar het bloed uit het hart pompen, waar het religieuze fanatisme de kiezen uit het tandvlees van de beschaving trekt en waar democratie mogelijkerwijs helemaal (nog) niet mogelijk is. Logisch dat desperate burgers vluchten naar veiligere en rustigere oorden. Zeker weten dat veel vluchtelingen tot op het bot gemotiveerd zijn om hun toekomst in  Europa en Amerika met goud te omranden. Hier en daar zal er een als vluchteling vermomde terrorist tussen zitten, maar die zijn volgens mij heel sterk in ondertal. Het is goed dat we deze vluchtelingen opvangen, welkom heten en kansen bieden. Per slot van rekening heeft het Westen – met Amerika op pole position – mede schuld aan de escalatie daar, al was het maar door de eeuwige bemoeienis met de politiek en cultuur, partij te trekken en wapens te leveren aan bepaalde groeperingen. Echter, we moeten waakzaam blijven. Over tien, twintig jaar is het misschien zo – als we niet oppassen – dat veel moslim-vluchtelingen hier gefrustreerd werkloos zijn (omdat er niet genoeg banen zijn en er wellicht sprake is van discriminatie op de arbeidsmarkt), onze cultuur verfoeien, zich afzetten en afzonderen en dan toch weer naar hun eigen moslimcultuur neigen. We zullen daarom moeten toewerken naar – indien mogelijk – terugkeer van de meeste vluchtelingen naar het land van herkomst en/of naar maximale integratie hier. Dat doe je door bruggen te slaan, kansen te bieden en in gesprek te blijven met elkaar. Zowel van de allochtonen als van de autochtonen vergt dit proces de bereidheid om beide oevers met elkaar te verbinden en elkaar te begrijpen. Dat is een mooie uitdaging voor onze beschaving. Daar waar het mis dreigt te gaan, moet op tijd en zo nodig rigoureus worden ingegrepen, maar niet voordat er veel energie is gestoken in de dialoog. Hopelijk wordt Syrië weer veiliger en wordt de wereld bevrijd van (moslim-)terroristen. Over een paar jaar zou ik graag een vredesroute willen kunnen lopen van Amsterdam naar Damascus en weer terug. Ik heb een droom…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s