Beschermende gedachten en houding

Als je zoals ik op een emotionele manier en met al je gevoel met de hele wereld meeleeft, heel erg betrokken bent en een onmetelijk rechtvaardigheidsgevoel hebt, dan loop je het risico dat je meer ellende/rommel in je ‘huis’haalt dan dat er in past. Dan kan egocentrisme, zelfs kunstmatig egocentrisme, helpen.

Nu ben ik in vergelijking met mijn jonge jaren toch al veel egocentrischer geworden. De omstandigheden hebben daarvoor gezorgd of toe bijgedragen. Als kind en puber stond ik altijd voor iedereen klaar en wilde ik de hele wereld inclusief Moeder Aarde redden en alle onrecht herstellen, maar ik ging ruwweg geschreven kapot.

Ik was versleten door een emotioneel en mentaal veel te zware, kindonvriendelijke, mensonterende jeugd en ik kreeg daardoor psychische en psychosomatische klachten (stoornissen). In het kort: mijn lichaam en geest reageren al decennia steevast abnormaal en soms zelfs extreem abnormaal op bepaalde voedingsmiddelen, supplementen en medicijnen, alsmede op stress en spanningen (inclusief een slechte sfeer), werkdruk, haast, drukte, kleine en grote geestelijke en lichamelijke inspanningen en rust.  Ik ben dus ontregeld, kapot.

Ik heb de liefste en beste partner van de wereld en al veel zelf overwonnen, maar de kans dat ik ooit redelijk gezond word, is miniem. Ik koester nochtans de overwinningen die ik heb behaald op de stoornissen en ik koester de opgedane wijsheid en levenslessen onderweg. Ik dien de enorme schade op de koopt toe te nemen. Je moet als mens toch door. Maar waar het nu even om gaat: als je zo wankelt, je op de koop toe aan je lot wordt overgelaten door de samenleving en op jezelf (en elkaar) bent aangewezen, dan word je vanzelf noodgedwongen egocentrischer.

Ik schrijf, denk en praat tegenwoordig veel over mijzelf, terwijl ik als kind en tiener vrijwel nooit over mezelf sprak: ik was – ja, reeds als kind -heel dienstbaar en zorgzaam. De omstandigheden kunnen je hier en daar dus echt veranderen. Niet je kern, maar wel je gedrag, humeur en visie.

Hoewel ik dus egocentrischer ben geworden, ben ik toch ook altijd de zeer ‘verschillige’, betrokken persoon gebleven die ik van nature ben. Te, zelfs. Ik ben té betrokken, ik wind me te vaak enorm op over het onrecht en de waanzin, niet alleen jegens mij en jegens de mensen die me lief zijn, maar jegens ieder en elk onschuldig slachtoffer. Echter, ik ben machteloos. Wat kan ik doen? Ik hoef ook niet veel of meer te doen. Ik doe kwalitatief gezien genoeg. Ik doe wat ik kan, ik doe wat binnen mijn bereik ligt om een goed maar vooral ook aardig en rechtvaardig mens te zijn. En het is niet erg dat dit niet altijd lukt, want niemand is perfect.

De aanslagen in Parijs hebben ook op mij een diepe impact gehad. Een te diepe impact. Niet goed voor mijn gestel en humeur. Niet bevorderlijk voor mijn eeuwige herstel en voor mijn gezondheid. Maar ook nu sta ik machteloos. Wat kan ik doen? Ik kan IS niet tegenhouden en stoppen, ik kan niet de hele onschuldige wereld beveiligen.

Daarom maak ik maar gebruik van nuchterheid, van gezonde, relativerende gedachten. De terreurdreiging wordt steeds groter en komt steeds dichterbij, maar de meeste moslims zijn geen terroristen en IS kan niet overal en de hele tijd aanslagen plegen. En: ieder schrikbewind en iedere terreurorganisatie kwamen ooit terecht op het kerkhof. Op de lange termijn komt het dus wel weer een beetje goed, al weet je dat het – nadat het een beetje goed is gekomen – altijd weer op de een of andere manier fout gaat.

Niet alleen bedien ik me van deze relativerende gedachten, maar evenzeer van egocentrisme. Ik denk (noodgedwongen, kunstmatig) dingen als: ‘Als wij – mijn familie en ik – maar veilig zijn, als zoiets ons maar bespaard blijft, dat is het belangrijkste’. Als het aan mij lag, was het een en al vrede, maar zo IS het niet. Dat is niet mijn schuld.

En voor mijn beminden en mij is dat natuurlijk ook het meest voorname: dat wij veilig zijn en veilig blijven.

Ik zou willen dat ik iedereen kon redden, maar dat kan niet. Bovendien heb ik al duizenden blogs geschreven over mijn eigen lot en leed, en was er bijna niemand die zich geroepen voelde om mij/ons te helpen, niet eens om mij/ons te begrijpen. Terwijl wij toch ook een tragedie meemaken, iedere dag. Integendeel, we hebben juist heel veel onbegrip, desinteresse en zelfs financieel, politiek en sociaal onrecht over ons heen gekregen. Want met deze liberale machthebbers in Den Haag is iedereen slecht af die niet kan leveren aan de maatschappij en die niet zelf z’n broek kan ophouden, al wil hij of zij dat nog zo graag en al doet hij of zij er nog zo zijn/haar best voor.

Angst diminueert je gevoel van vrijheid. Ik heb geen zin om vanwege IS te trillen en te beven. Ik lijd al aan een angststoornis (a.g.v. een trauma) en daar kan ik helaas zelf niets tegen doen (niemand en niets kan me echt genezen) en die fobie is ontstaan door te veel drama, emotionele onrust en onveiligheid als kind en puber. Hooguit kan ik er mee leren omgaan, tot op zekere hoogte, want het went nooit en het blijft een enorme last vol met belemmeringen en beperkingen op maatschappelijk, sociaal, financieel, economisch en medisch gebied. (Maar ik ben een vechtjas en heb al veel overwonnen en bereikt).

Door IS laat ik me niet bang maken. Een angststoornis – angst en paniek die niet gegrond zijn, maar die je overkomen doordat de fabriek in je hoofd fouten maakt – is moeilijk te verhelpen, zeker een zeer gecompliceerde, meervoudige angststoornis die al bijna 30 jaar duurt.

Maar of je je bang laat maken door IS en door de media, dat bepaal je toch nog een beetje zelf. Liever denk ik fatalistisch: ‘Ach, als het gebeurt (een aanslag die mij en/of mijn dierbaren treft), dan gebeurt het maar, het zij zo’. Natuurlijk, ik ben ook op mijn hoede. Even niet naar Parijs of Brussel. En we weten dat een gek of een groep idioten overal kan toeslaan. Maar verdorie, ik laat me niet bang maken, niet door IS en niet door de media. Ik heb al angstaanvallen genoeg meegemaakt en nog steeds maak ik ze mee. Angstaanvallen die voortkomen uit paniek en angst als kind, uit ongezonde leefomstandigheden thuis.

Ik heb een heel klein beetje de macht om mijn leven in te richten zoals ik dat fijn vind en zoals dat gezien de (mijn) omstandigheden het beste is voor mijn gezin en mijzelf. Daar hoort een enorme angst voor IS en voor andere terroristen (nog) niet bij. En ik kan helaas ook niet met alle onschuldige slachtoffers meeleven. Want dat is niet goed voor mijn toch al broze gezondheid… Ik functioneer al niet zo goed door alle kwalen, moet ik me dan nog meer laten ontregelen door zaken waar ik part noch deel aan heb?

Ik ga gewoon lekker genieten of proberen te genieten van een hopelijk gezellige en leuke avond. Ik heb vandaag in elk geval voornamelijk leuke, vriendelijke mensen gezien en gesproken en leuke dingen ondernomen met mijn allerliefste vrouw.

IS krijgt ons niet klein. En wij hebben lekker veel sterkere legers en veel meer en betere bommen dan die schoften. Als het echt moet en als de vrije landen echt willen, dan vegen we IS zo van de kaart. Een geruststellende gedachte, al zijn daarmee nog lang niet alle problemen opgelost, problemen zoals de culturele en religieuze spanningen en botsingen, de politieke discrepantie tussen links en recht, de toename in armoede en in verschillen tussen arm en rijk, de excessieve en perverse rijkdom en de oneerlijke verdeling van het beschikbare geld, het eeuwige consumentisme, de overproductie en afvalberg, het uitsterven van dierenrassen, de luchtverontreiniging, de klimaatverandering, de vervuilde zeeën en het feit dat het heel erg moeilijk gaat worden voor onze achterkleinkinderen om nog zuurstof te tanken en adem te kunnen halen en veilig te zijn op deze planeet (als we zo doorgaan) …

Maar wat moet ik ermee. Ik wil gewoon genieten. En dat is al moeilijk genoeg als ik alleen al mijn eigen kwalen en zorgen moet managen…

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s