Wat is dit nu weer?

Duizeligheid wordt meestal geassocieerd met draaierigheid in het hoofd. Die duizeligheid ken ik jammerlijk genoeg ook. Vorige week nog, tijdens een visite aan een informatiemiddag van een meditatiecentrum, werd ik in de bezoekerszaal plotseling heel erg duizelig in mijn hoofd (terwijl ik op een stoel zat te luisteren naar de informant), een korte maar krachtige, enge duizeligheid. Duizeligheid is altijd heel beangstigend, maar dat geldt voor alle hevige, vervelende geestelijke en/of lichamelijke gewaarwordingen.

Bij mij zit de duizeligheid echter meestal in de benen en voeten. Sinds een paar dagen heb ik soms ineens heel heftig het gevoel alsof ik uitglijd of zo, terwijl ik sta, alsof er plots een draaiknik komt (binnen)in mijn voeten en/of benen. Ik had het gisteren tijdens het koken en vandaag wederom, in de supermarkt. Heel angstaanjagend. Je wordt er niet alleen (nog) angstiger van, maar ook onzeker (op de benen).

Het kan ook nooit eens ‘de-hemel-op-aarde’ gaan met me! Iedere dag heb ik meerdere chronische kwalen en iedere keer weer – vroeg of laat – komt er een nieuwe, zeer onaangename sensatie bij. Ik heb het al eerder doorgebriefd: iets in of aan mij is versleten, het programma van lichaam en geest draait niet normaal. De erfenis van een veel te zware jeugd en van de negatieve uitwerking van die jeugd op lichaam en geest.

Ieder mens heeft van nature sterke en zwakke plekken, geestelijk en lichamelijk, gedragsmatig en emotioneel. Men spreekt niet voor niets van een achilleshiel wanneer iemand steeds weer last heeft van één bepaalde plek en kwaal. Evenwichtsstoornissen/duizeligheid is een van mijn achilleshielen, net als angst, de bloedsomloop, de buik en het bewegingsapparaat.

Op mijn achttiende kreeg ik op een zonnige middag – in een telefooncel in Utrecht waar ik studeerde – zomaar ineens enorm veel last van heel hevige, angstaanjagende onrust die gepaard ging met heel hevige draaierigheid en desoriëntatie. Ik weet nog niet hoe ik erin ben geslaagd om thuis te komen…

De huisarts wist zich met die hevige, doorlopende duizeligheid en onrust geen raad en deed er heel erg laconiek over. Het zou wel overgaan. Toen het na een half jaar nog niet over was en ik niet meer kon sporten, fietsen en studeren en de huisarts nog steeds volhield dat het vanzelf wel zou verdwijnen, heb ik Chrit Roncken bezocht, een paranormaal therapeut/helderziende energetisch therapeut in Roermond.

Hij zei tijdens mijn eerste bezoek aan hem, dat mijn lichaam helemaal uit balans was. Mijn knieën en voeten zouden scheef staan, omdat ik tijdens de geboorte een tijd had vastgezeten in het geboortekanaal (dat klopt). Hij zette me op paranormale wijze recht, zonder me echt veel aan te raken. De enorme duizeligheid was zowaar weg. Ik kon weer naar school, sporten en uitgaan, kortom: deelnemen aan het gewone leven. Wat was ik hem dankbaar! Hij was God voor me! Of een discipel van God!

Echter, niet lang daarna kreeg ik last van een andere nare lichamelijke kwaal. Ik werd onstabiel in mijn benen, het was alsof ik steeds in een gat trapte en alsof mijn lichaam van binnen schommelde en wankelde. Moeilijk uit te leggen. De gewone doktoren hadden er weer geen verklaring voor en antwoord op, Roncken beweerde dat deze klachten niets met zijn eerste behandeling te maken hadden, maar met mijn enorme gevoeligheid en Weltschmerz.

Overigens heeft hij geen enkele keer gerept over de omstandigheden en sfeer waarin ik moest leven, namelijk in een hel, thuis, al mijn hele leven. Hij gaf mijn karakter en gedrag als verklaringen voor mijn problemen, maar niet de situatie, de toestand waarin ik verkeerde en waardoor ik ongelukkig was. Volgens mij heeft hij nooit ‘gezien’ of ‘gevoeld’ wat er allemaal speelde en waardoor ik zo emotioneel, melancholisch en gekweld was geworden. De omstandigheden, sfeer en situatie zijn – net als de keuzes die men maakt en het leefpatroon – heel erg bepalend voor een mens.

Natuurlijk, ik ben van nature een heel erg gevoelig mens die alles emotioneel beleeft en dus emotioneel reageert en die immer – van jongs af aan – moeite heeft gehad met drukte, oppervlakkigheid, geweld, waanzin, onrecht, onzuivere mensen en technologische vooruitgang. Echter, de onophoudelijke, steeds terugkerende drama’s, slechte sfeer tussen met name mijn ouders en mijn vader en ons alsmede de spanningen thuis en het gebrek daar aan harmonie, opvoeding en veiligheid hebben me natuurlijk de das omgedaan. Ik was een onschuldig, best lief en zeer gevoelig en artistiek aangelegd moederskind dat graag sportte, mensen aan het lachen maakte, toneel speelde, zong en schreef en kon genieten van gezelligheid, harmonie en zachte liefde: een zeer gevoelige natuur. Zo ben ik natuurlijk nog steeds, al heb ik me later wel ontwikkeld tot een meer zelfverzekerd, wijs en wat assertiever volwassen persoon.

Zeker, ik zal me in die tijd het wereldleed en het persoonlijke leed van anderen meer dan goed voor me was, hebben aangetrokken en ik heb me toen – door het gebrek aan opvoeding, sturing, geborgenheid, harmonie en dus goede voorbeelden – niet kunnen ontwikkelen tot een zelfverzekerd, assertief mens die had leren omgaan met zijn gevoeligheid. Maar als ik was opgegroeid in een harmonieus gezin vol geborgenheid, luchtige gezelligheid en gelukkige ouders die van elkaar hielden, dan was het waarschijnlijk niet zo mis gegaan met me, althans niet op die manier. Dan had ik in elk geval geen psychosomatische, emotionele en mentale stoornissen overgehouden kunnen hebben aan de stress, slechte sfeer en spanningen thuis. En dan was ik, denk ik, niet zo zwaar op de hand geworden, dan had ik me beter en op een gezonde manier kunnen ontplooien. Dan was ik misschien niet zo bewust, inzicht-rijk en zelfbewust geworden als nu, maar wel gezonder en dus gelukkiger. Want de kwalen maken me het leven thans al mijn hele volwassen bestaan zuur.

Die gekke evenwichtsstoornissen in mijn ledematen zijn op een dag vanzelf over gegaan, eigenlijk vanzelf. Ik kan me niet meer herinneren hoe die overgang naar klachtenvrij zijn had plaatsgevonden en wanneer exact. Ik weet wel dat ik vier jaar lang dag in dag uit geterroriseerd werd door die altijd aanwezige klachten, dat doktoren nooit wat voor me konden betekenen en dat ik als een gek bezig ben geweest om met zelfhulpboeken en zelfhulp-therapieën van die onleefbare, altijd aanwezige kwalen verlost te raken.

Ik begon daarbij te knoeien met mijzelf, met mijn gevoelens, emoties, verlangens en gedachten, en ik hing mezelf over-bewust en bloed-fanatiek op aan dogma’s als positief denken en me energetisch afschermen van mensen.

Tot overmaat van ramp adopteerde ik uit alle spirituele boeken die ik las allerlei theorieën over uittreding, engelen, kabouters, engelen, karma en chacra’s. Ik wilde niet alleen paranormaal zijn of worden, maar ik dacht op een gegeven moment zelfs dat ik het was.

Maar op een dag – ik weet niet meer of die evenwichtsstoornissen al over waren (alsof ik in een gat trapte bij iedere stap die ik zette en alsof mijn ledematen schommelden als ik stond of liep) – ging het helemaal mis. Het was een dag waarop ik al de hele dag verschrikkelijk kwaad was op mijn kwalen, God (die me niet redde of hielp), mijn leven, mijn ouders, vrienden, de maatschappij en de mensheid.

’s Avonds werd ik plotseling heel erg onrustig, heel erg duizelig en ontzettend angstig. Dat was nieuw voor me, die angst. Ik bleek ineens heel erg hevige grote paniekaanvallen en angstaanvallen te krijgen zodra en iedere keer als ik buiten de deur was (terwijl ik altijd graag buiten de deur was, mede door de sfeer thuis maar ook omdat ik een buitenmens ben en er graag op uit ga). Maar last had ik ook als er bezoek kwam. Ik kon geen mensen meer in mijn buurt verdragen (onrustig en heel angstig), ik kon me niet meer concentreren, ik was lichamelijk en geestelijk helemaal verzwakt en verslapt en ik was opeens doorlopend grieperig en kwam daar niet meer vanaf.

Sindsdien is er veel gebeurd. In inmiddels honderden blogs heb ik daar verslag van gedaan. Er was een periode dat ik weer enigszins kon functioneren en mijn straatvrees (paniekaanvallen buiten de deur en in gezelschap van mensen) enigszins overwon. Althans, ik durfde en KON weer naar buiten, maar angst- en paniekvrij was ik nooit en ik was geestelijk en lichamelijk nooit fit en sterk, emotioneel nooit geheeld. Ik werkte wel en best veel ook nog, maar het vergde eigenlijk veel teveel van mijn krachten. Ik was door alle ellende niet stress-bestendig, nooit sterk en gezond, emotioneel een krater en ik was bovendien altijd angstig en paniekerig. Blijkbaar deugde er niets meer van de stofjes in mijn hoofd en lichaam. Het hele systeem van lichaam en geest was defect geraakt, overbelast en uit haar normale doen.

En dan vind je het gek dat ik – met en na zo’n leven, en ook nog eens in zo’n afschuwelijke maatschappij waarin mensen zoals ik worden genegeerd, gewantrouwd, niet worden begrepen en geloofd en daardoor nog zieker en gefrustreerder worden gemaakt  en waarin, op je vrouw na, niemand je helpt en artsen laconiek en zelfs ongeïnteresseerd en badinerend over je toestand doen  en alternatieve genezers geld en macht ruiken – vaker heb geschreven dat mijn leven een kwelling is?! Zie je dan niet dat ik niet dat watje ben, maar juist heel erg strijdbaar, sterk, ijverig en moedig?

Op een dag werd het voor mij niet meer doenlijk om in de maatschappij te functioneren. Ik had mijn handen iedere dag opnieuw vol aan alle kwalen en aan het mezelf op de been houden. Ik kon de stress en druk van het werk niet meer aan en was al die paniek- en angstaanvallen en rare, akelige lichamelijke en geestelijke reacties in de bus, trein, redacties, auto, kroeg, bioscoop, restaurant en soms ook thuis zat. Ik kon niet meer. Alleen in het bijzijn van mijn vrouw voelde ik me veilig en gesteund genoeg om op pad te gaan. Ze is echt mijn steun en toeverlaat. En ik steun, help en bemin haar.

Gelukkig kon ik in eerste instantie nog thuis werken, totdat ook dit me werd afgenomen en ik de bloggende huisman ben geworden. Het bloggen vind ik het heerlijkste wat ik op schrijfgebied heb gedaan. Lekker in de luwte – zonder kritiek en bemoeienis van anderen – in alle vrijheid kunnen schrijven wat ik wil, wat ik belangrijk vind, wat er in mij omgaat…

Door veel te ontspannen en leuke dingen te doen, red ik mijzelf. Sinds ik mezelf niet meer overal naartoe hoef te slepen en mezelf niet mee blootstel aan de maatschappelijke werkdruk gaat het wat beter met me, alhoewel de pleinvrees, paniekaanvallen op de autoweg (blijkbaar te intensief voor mijn zenuwgestel), lichamelijke en geestelijke zwakte en slapte en psychosomatische klachten iedere dag een gesel zijn.

En dat niet alleen: ik moet mijn tijd heel veel in mijn eentje en met mijn kwalen doorbrengen, heb geen eigen inkomen of uitkering en er zijn tal van praktische, sociale en maatschappelijke beperkingen. Ik kan nooit zonder angst op pad zijn, ik ben niet meer in staat om te sporten en intensief te schrijven omdat ik door de zwakte niet snel en goed herstel van inspanningen en de angsten veel kracht kosten en veel onmogelijk maken.

Een heerlijk gezin hebben we. Overal is wel wat, maar in de regel gaat het er hier leuk, gezellig en harmonieus aan toe. Natuurlijk lijden vrouw en kinderen ook onder mijn toestand en is het ook voor hun zwaar, maar het gaat redelijk tot heel goed met ze, en dat is me alles waard. Ik geniet van onze gezamenlijke uitstapjes en reizen (vanwege mijn problemen altijd passen en meten en veel komt aan op mijn vrouw), van mijn saunabezoekjes, tv kijken (ik kijk selectief naar programma’s die me inspireren en positieve energie geven) en van het bloggen. Ik schrijf over heel afwisselende onderwerpen op een heel variabele manier. De ene keer bloedserieus, dan weer heel kolderiek. De ene keer emotioneel, de andere keer rationeel. De ene keer boos en zeer kritisch, de andere keer bewonderend en lyrisch over iets of iemand.

Heel belangrijk: ik heb een groot gevoel van eigenwaarde ontwikkeld en heb geleerd om zelf na te denken en af te rekenen met mijn conditionering door ouders, scholen, de maatschappij, de media, de kerk en de spirituele hoek.

Het huishouden doen, vind ik helemaal niet leuk, maar allee, ik vind het fijn dat ik een bijdrage kan leveren voor ons gezin en om hen te verzorgen. Ik voel me soms een conciërge, een hotelmanager en een kamermeisje/kamerman tegelijkertijd. Ik kook, was, strijk, poets, doe de tuin, breng en haal de kinderen en probeer een luisterend oor te hebben voor alle drie. Al het mogelijke doe ik om mijn gezinsleden – die mij gelukkige momenten bezorgen en me helpen – zo goed mogelijk te laten functioneren en om mezelf zo goed mogelijk op de been te houden. Dat laatste is een hele opgave. Wat dat betreft, vind ik het een geruststellende gedachte dat dit niet voor eeuwig zal zijn, dat er vroeg of laat een einde aan komt. Dit houdt geen mens een eeuwigheid vol, nog niet eens 120 jaar…

Iedere dag word ik geterroriseerd door allerlei kwalen, lichamelijk, geestelijk en psychosomatisch (en mogelijk ook van emotionele aard). En nu ben ik dus ook nog duizelig. Alweer. Zal het van korte duur zijn? Wat is er nu met me aan de hand, waar komt deze periode van duizeligheid nou weer vandaan? Komt het door de artrose in de linkerknie? Heeft het te maken met een sluimerende griep of met de bloedsomloop? Heb ik een latente vorm van MS of van de ziekte van Menière?

Door mijn levensloop denk en vrees ik altijd het ergste: als kind hield ik doorlopend rekening met het ergste wat er voor mijn gevoel kon gebeuren: dat mijn moeder vermoord zou worden of eraan onderdoor zou gaan en ik degene die ik lief had zou moeten missen en dat we alleen moesten doorgaan met onze vader…

Of komt deze duizeligheid voort uit mijn heel trage hartslag (nog geen 50 slagen per minuut)? Of komt het door het vele bloggen en de geestelijke en lichamelijke slapte/zwakte? Heeft het te maken met mijn ogen of bril? Had ik de afgelopen week beter niet kunnen mediteren? Ik las dat meditatie voor gevoelige naturen met psychologische problemen heel erg funest kan zijn, ook psychosomatisch, en zelfs kan eindigen in een inrichting… Om de huisarts te bezoeken ben ik huiverig geworden, meestal kan hij niets met mijn vervelende maar onduidelijke klachten die heel veel verschillende oorzaken kunnen hebben… Alternatieve genezers wantrouw ik inmiddels allemaal…

Niet weten wat er aan de hand is en dus ook niet hoe je de kwaal kan verminderen of verwijderen… dat is zo verschrikkelijk! Rationeel gezien, zal het allemaal wel loslopen: bijna al mijn kwalen waren en zijn hardnekkig en heel erg vervelend en fanatiek, maar niet levensbedreigend. Wel dooddoeners of verstoorders voor en van de kwaliteit van leven.

Gezien dit alles kan ik onmogelijk nog onbevangen zijn of beweren dat God bestaat en dat God redt of dat het leven heerlijk en mooi is. Voor een ander is en voelt het misschien anders, maar niet voor mij. Iedere dag weer werkt het leven niet mee met al mijn goede bedoelingen, strijdlust en liefdevolle benadering. Iedere dag opnieuw word ik bestookt met kwalen en getreiterd door stoornissen. Het gaat nooit maar dan ook nooit echt goed of lekker, al gaat het tijdens vakanties meestal nog het beste vanwege minder stress, meer genot, nieuwe prikkels/afleiding, een heel andere leefsituatie (samen op pad in plaats van alleen thuis in een isolement en veel beperkingen), een mooiere omgeving en fijnere faciliteiten. Minder zorgen en frustraties.

Maar helaas, het kan niet altijd vakantie zijn en als het altijd vakantie was, dan zou na verloop van tijd het speciale er vanaf zijn en zou ik opnieuw gaan lopen piekeren en malen en zouden de angst, paniek en de slapte/zwakte weer in volle hevigheid toeslaan.

Ik schrijf dit niet met een bepaald doel voor ogen. Ik schrijf dit, omdat ik blogger (schrijver zonder uitgever) ben en dit nu even het meest in me omgaat. Ik schuw het persoonlijke niet meer (vroeger juist heel nadrukkelijk). Hoe anderen zulke verhalen interpreteren, is voor hun rekening. Mijn ervaring is helaas dat slechts een enkeling echt goed leest, het werkelijk begrijpt en snapt en dat de meeste mensen of stom of dom of helemaal niet reageren.

Wil ik medelijden opwekken? Helemaal niet, bewust als ik me ben van het feit dat ook jij lijdt, dat iedereen lijdt en dat ik in bepaalde opzichten zelfs een bofkont ben (met mijn partner en onze kinderen bijvoorbeeld en het land waar wij wonen).

Hoop ik op aandacht, DE JUISTE, fijne, kwalitatieve respons en begrip? Natuurlijk! Echter, mijn ervaring is dat er vrijwel nooit iemand op mijn toestand reageert, maar dat lezers zulke blogs aangrijpen om mijn aandacht voor hun eigen problemen te vangen. Dat begrijp ik, en het is een compliment dat ik dan blijkbaar iets heb geschreven dat herkenbaar is, dat best goed is geformuleerd en dat mensen het gevoel geeft dat ik hen kan begrijpen of helpen.

Ik heb in mijn leven al heel erg veel gegeven en al ontzettend veel energie gestoken in de vreugde, interesses, het verdriet en de zorgen, angsten en problemen van anderen…

Maar ik ben natuurlijk vooral zelf hulpbehoevend. Wel degelijk kan ik anderen inspireren, opbeuren, bewuster helpen maken, zelf laten nadenken en aan het lachen maken, maar ik ben door de omstandigheden  vooral iemand die zelf inspiratie, begrip, steun en hulp kan  gebruiken. En die komt er nooit, behoudens van mijn echtgenote. Zij en ik leven wat dat betreft in een vergeten gebied, ons gebied vol met moeilijkheden, maar ook vol met liefde voor elkaar en de kinderen…

Begrip, interesse, aandacht, moeite doen, vragen stellen uit belangstelling, luisteren, fijn reageren… Die dingen helpen (me) wel degelijk. Realiseerden de huisartsen zich dat ook maar eens, en familieleden, lezers en kennissen… Laconiek, badinerend, wantrouwend of helemaal niet reageren… dat is zo frustrerend, ontluisterend en ontmoedigend… dat voelt zo verschrikkelijk eenzaam…

Dus ik ben benieuwd… Krijg ik – behoudens van mijzelf en mijn vrouw -ooit wat ik zelf aan anderen en zelfs aan volslagen onbekenden geef en waar ikzelf zo’n behoefte aan heb?!

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s