Geheugen komt van pas

Gisteravond zat ik, met mijn slappe lul lekker in mijn warme hand, te kijken naar de voetbalwedstrijd tussen Southampton en Liverpool (1-6). Liverpool speelde heerlijk en elk schot op doel was raak, mede doordat de Southampton-keeper over iedere bal heen dook. Dat was trouwens onze eigen Maarten Stekelenburg. Ik kreeg de indruk dat hij bij Liverpool onder contract stond. Of dat zijn reactiesnelheid sterk was afgenomen. Misschien slikt hij medicijnen die de balvaardigheid beïnvloeden?

En opeens, terwijl ik zo zat te kijken en gezellig met mijn voorhuid lag te spelen, vroeg ik me af hoe een trainer, die nieuw bij een club komt, weet welke speler wie is en waar speelt, en hoe hij dat allemaal kan onthouden. Een selectie kan immers wel dertig man bevatten! Kijk, vrouwen onthoud je meteen. In je hoofd en in je broek maak je meteen een hiërarchie van de lekkerste wijven. Dat vergeet je niet. Je pik heeft immers een olifanten-geheugen en soms ook een olifantenhuid.

Kijk, als je Barcelona gaat trainen, dan herken je alle spelers makkelijk en onmiddellijk. Dan weet je welke naam bij welk gezicht hoort en op welke positie die jongen speelt.

Maar stel dat je trainer wordt van RKC in Waalwijk of Sporting Braga in Portugal… Dan weet je toch niet wie wie is? En die fotootjes op internet, die onthoud je nooit van je leven. In het echt zien ze er trouwens anders uit.

Natuurlijk wordt de selectie aan je voorgesteld en zullen er clubmensen zijn die je vertellen welke spelers deel uitmaken van de selectie en wat hun positie in het veld is, maar zie ze zo’n eerste weken maar eens uit elkaar te houden, bij naam te kennen en op de goede plek te zetten in het veld! Zouden die spelers de eerste weken naambordjes op hun shirt moeten dragen, zodat de nieuwe trainer hen uit elkaar kan houden?!

Dat zijn van die dingen waardoor ik al bij voorbaat zou afhaken. Ik zou daar als een berg tegenop zien en bang zijn voor allerlei flaters die ik zou kunnen begaan. Dat ik de doelman dan in de spits zet bijvoorbeeld en de man die de was verzorgt op doel zet…

Het helpt ook niet, als je aan die ziekte lijdt waarbij je geen gezichten kan onthouden. Dat lijkt me heel erg onhandig als je voetbaltrainer bent. Het is wel handig als je getrouwd bent. Dan is het alsof je iedere morgen en avond met een ander lekker mokkel ligt te kutklossen!

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s