Ik blijf vooruitgang boeken

Een paar uur geleden heb ik een blog vervaardigd over het gegeven dat ik afgezien van de dagelijks sarrende gezondheidsklachten gelukkig ben en heel tevreden ben over en met mijn bestaan en mijzelf.

Natuurlijk zorgen de kwalen – iedere dag, vrijwel de hele dag – voor heel vervelende situaties en omstandigheden, maar afgezien daarvan ben ik eigenlijk vooral bezig met genieten, leren en groeien, met humor, wijsheid en inspiratie.

Maar er is meer. Het moet ook eens geschreven zijn, dat ik al jarenlang vooruitgang boek in de sfeer van het omgaan met mijn gezondheidssituatie, het bestaan en mijzelf.

Bovendien ga ik vrij soepel om met mensen en ben ik in het contact met andere mensen meer mezelf dan vroeger, vrijer en zelfverzekerder.

Al die vooruitgang heb ik op eigen kracht geboekt, met de hulp en steun van mijn lieve vrouw. Dus zonder medicijnen, zonder en eerder ondanks de hulpverleners en zonder financiële steun van de overheid in de vorm van een uitkering.

Ik ben zelf mijn beste therapeut. Dit betekent dat ik nogal wat in mijn mars heb en behoorlijk succesvol op eigen benen kan staan wat dit betreft. Toegegeven, zonder de hulp en het begrip van mijn vrouw was het veel moeilijker en nog eenzamer geweest. Ook moet ik toegeven, dat ik op administratief en financieel gebied totaal van haar afhankelijk ben. Die zaken (belastingen invullen en dat soort dingen) interesseren me weinig en maken me snel nerveus, wanhopig en ongeduldig. Komt ook, doordat ik altijd heel erg slecht ben geweest in rekenen en met cijfers. Ik ben haast ‘anbetabeet’.

Hoewel ik altijd schrijf over mijn angst-/paniek- en stress-stoornis is het zo, dat ik op die vlakken wel al heel erg veel heb overwonnen. Dit jaar heb ik al meer kleine stukjes over de autoweg durven en kunnen rijden dan de voorbije tien jaar bij elkaar. En dat ging meestal vrij redelijk, dus zonder heel erge paniekaanvallen. Dat is dus een enorme vooruitgang.

Mijn weerstand is veel beter dan tien jaar terug. Ik herstel sneller van de continue griepjes en ben niet vaak meer heel erg grieperig. Van blaasontstekingen heb ik nu al een jaar geen last meer gehad en mijn ischias-klachten zijn sterk verminderd. Geestelijk gezien, ben ik veel minder vaak erg prikkelbaar, opgefokt en boos.

Mijn pleinvrees is zeer hardnekkig, maar ik slaag er steeds vaker in om zonder de ‘steun’ van de paraplu – bij vies en mooi weer – stukjes door de stad en het dorp te wandelen (en dat het dan ook redelijk goed gaat, al kan ik nooit onbevangen en zonder na te denken en angstdreiging buiten zijn, maar misschien lukt me dat over tien jaar wel).

Nog maar heel zelden heb ik noemenswaardige angst- en paniekaanvallen in de kappersstoel, in het restaurant, in de supermarkt, in het winkelcentrum en op straat.

Dat zijn heel grote stappen die ik heb gemaakt en nog steeds maak. Eerder al had ik bijvoorbeeld vliegangst en grote angst voor honden overwonnen.

Dit alles is me gelukt door mijn leefpatroon met veel aandacht voor ontspanning, buiten zijn, beweging in de frisse lucht, rust, leuke dingen doen, genieten en mentale foefjes zoals alles eens van je afzetten.

Om heel eerlijk te zijn, is het soms wat minder gesteld met mijn veerkracht. Dan heb ik soms wekenlang geen zin en motivatie om mezelf weer op te pakken en in mijn eentje en ondanks mijn fobieën naar buiten te gaan. Dat kost veel kracht, en in je eentje is dat niet erg gezellig. Er zijn periodes dat ik daardoor teveel in mijn isolement alleen thuis zit en te veel in mijn hoofd en achter de computer zit (bloggen).

Maar dat is logisch. Het is niet gek, dat je af en toe erdoor heen zit, het niet meer zo kan opbrengen om die ring in te stappen en weer klappen te incasseren. Dat is menselijk. Ik heb echter zoveel veerkracht dat het me na verloop van tijd toch weer lukt om de draad van het gevecht op te pakken en mijn tegenstanders van katoen te geven.

Maar er is nog veel meer. Ik heb beter leren omgaan met mijn enorme gevoeligheid en emotionaliteit, alsmede met kritiek, vervelende mensen, mijzelf en het leven zoals het is. Ik weet nu hoe ik het beste kan reageren op bepaalde voorvallen en uitingen en in bepaalde situaties.

Dat maakt het leven er soms wat makkelijker en iets leuker op.

Ik heb geleerd dat je altijd naar de totale mens, naar het individu moet kijken. Een holistische benadering waarbij je alle facetten onderzoekt en bij elkaar betrekt, op de maat van de persoon en in dit geval mezelf gesneden. Wat voor anderen goed kan zijn en waarbij en bij wie anderen baat hebben, hoeft voor mij nog niet te werken en omgekeerd.

Mijn lichaam en geest hebben de grootste en meeste kennis over mijzelf en over mijn situatie, over wat ik nodig heb en waar ik slecht tegen kan. Ik heb heel veel beweging in de frisse lucht nodig en afwisseling. Ik kan – om maar heel simpele dingen te noemen – heel slecht tegen sleur en tegen veel binnen zitten. Ook gaat het mis als ik te lang achter elkaar blijf bloggen of tuinieren en te weinig rustpauzes neem tussendoor.

Als ik veel dingen tegelijk moet doen, raak ik snel van slag.

Door dat allemaal te weten EN ERNAAR TE HANDELEN voorkom ik vaker dan vroeger dat ik op tilt sla en mijn kwalen vererger. Aan mijn kwalen kan ik niets doen/heb ik geen schuld, die heb ik overgehouden aan de jeugdtrauma’s. Maar ik kan ze met mijn eigen keuzes, houding en leefpatroon wel verergeren of juist iets draaglijker maken.

Iedere kleine verlichting is alweer een last minder…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s