Over mijn bestaan op dit moment

Afgezien van alle stoornissen en kwalen die ik heb overgehouden aan de jeugdtrauma’s en die zich hebben samengepakt in een hardnekkige vicieuze cirkel ben ik eigenlijk heel erg tevreden met mijn bestaan alsook met mijzelf. Niet dat er op dat vlak geen frustraties en zorgen zijn, maar die kan ik aan.

We hebben een heerlijk, harmonieus gezinsleven en vormen met z’n viertjes een (h)echt team. Samen maken we ieder weekeinde leuke uitstapjes en elk jaar ondernemen we meerdere fijne en mooie reizen. Ik hou ervan om nieuwe, mooie en leuke plekken te bezoeken. Ik ben nieuwsgierig en breed geïnteresseerd. We hebben al heel wat van dit ondermaanse gezien. Alleen Alzheimer kan dat van ons afpakken…

Iedere dag geniet ik van lekker eten en drinken, van ons gezellige, kleurrijke huisje, van de kinderen (op de eerste plaats!), van mijn vrouw (ook op de eerste plaats!), van inspirerende en leuke tv-programma’s over muziek, kunst, sport, het leven en boeken, alsmede van het werk van mijn favoriete columnisten. Iedere dag wil en moet ik bewegen in de frisse buitenlucht. Dol ben ik op de natuur, maar ook op architectuur, op steden, dorpen en gehuchten.

In de sauna kom ik tot ontspanning en beleef ik iedere week heerlijke uren, meestal alleen en heel soms met mijn wederhelft. Een paar keer per week probeer ik letterlijk en figuurlijk stil te staan bij en te genieten van de zonsopkomst en zonsondergang. Die ochtend- en avondvoorstellingen brengen een heel speciale energie met zich mee en zorgen voor schitterende, gekleurde luchten. Ik hou erg veel van kleuren. Misschien, omdat ikzelf als een kameleon ben?

Jazeker, ik ben – net als over de wereldpolitiek, de wijze waarop men internationaal vorm geeft aan politiek – heel erg ontevreden over de Nederlandse politiek en over het stemgedrag van ons volk. Ik kan Nederlanders in bepaalde opzichten niet luchten of zien, en toch is er ook een positieve kant aan dit land. Behalve dat het hier nog steeds behoorlijk vredig en tolerant is, is het van Groningen tot Maastricht en van Den Haag tot Enschede in vele opzichten allemaal beter en prettiger geregeld dan in heel veel andere landen. Minder goed dan in Scandinavische landen, dat dan weer wel…

Enerzijds is er voldoende reden tot klagen, anderzijds mogen we niet mopperen als bewoners van de polders.

Oké, ik hou meer van bergen, rotsformaties, wild stromende rivieren, watervallen, tropische vegetatie en van het gezellige en drukke straatleven zoals in veel andere landen op deze wereld, maar het keurige, kunstmatige Nederlandse landschap kan toch ook best mooi en genietbaar zijn en het kan hier eveneens heel gezellig zijn. Niet zo gezellig als in pakweg Belgrado waar rijk en arm bij koud en warm weer naar buiten gaat en de koffietentjes en kroegen induikt waar een ongedwongen, gezellige sfeer heerst, maar toch…

Beslist, de mensheid en haar maatschappij zijn me in vele opzichten een doorn in het oog. Ik veracht het winstbejag, het consumentisme, de perverse verschillen tussen arm en rijk, de overproductie, de verkrachting van Moeder Aarde op alle mogelijke manieren, de machtswellust, het materialisme en het liberalisme, en natuurlijk betreur ik alle geweld, maar ik hou toch ook wel weer heel erg van mensen en van haar maatschappij. Er zijn heel veel onnadenkende, egocentrische, egoïstische, harteloze, domme mensen (slimheid is iets anders dan wijsheid!), maar er zijn mede heel veel schitterende ‘exemplaren’, heel veel schatten die blijven verbazen vanwege hun goede, lieve daden, hun wijsheid, hun inzichten, hun goede initiatieven en projecten. Zij geven de maatschappij kleur. En een hart. Dat is belangrijk: dat de maatschappij een hart heeft en daarbij haar gezonde verstand gebruikt.

Welnee, mijn situatie is zeker niet ideaal. Grotendeels arbeids-/maatschappij-ongeschikt, geen inkomen of uitkering, het isolement (weinig sociale contacten, aan de kantlijn van de samenleving, veel alleen thuis) en dus met name die verdomde stoornissen, opgelopen in mijn late tienerjaren, een voortvloeisel van vele emotionele en mentale beschadigingen.

Maar afgezien van de stoornissen en de eenzaamheid (doordeweeks is mijn gezin op pad en ben ik in mijn eentje thuis: ik heb geen vrienden, wel Facebook-contacten) die overigens heel erg veel negatieve invloed op mijn kwakkelige gezondheid hebben, ben ik helemaal niet ontevreden, maar juist heel blij en gelukkig!

Iedere dag geniet ik ervan om te kunnen schrijven. Huisman-zijn, is wat mij betreft helemaal niet zo erg. Iedere dag ben ik in de weer om alles in goede banen te leiden voor wie me het meest dierbaar zijn en op de plek waar ik me het meest thuis voel. Ik vind het in combinatie met het vrije, blije bloggen niet verkeerd. De journalistiek heb ik eveneens altijd heel leuk gevonden en als ik gezond was geweest dan zou ik er misschien nog werkzaam in kunnen en mogen zijn, maar het is nou eenmaal zoals het is. Het kan beter, maar ook veel slechter.

En dan dat verleden van me, die jeugd waardoor ik nu mentaal op krukken loop, mijn lichaam voortdurend alarmsignalen afgeeft, de vicieuze cirkel maar blijft rondcirkelen en ik emotioneel steunkousen moet dragen… Weet je, ik heb het allemaal overleefd en het was heus niet alleen maar kommer en kwel tijdens mijn jonge jaren. Het was veel te zwaar, maar vaak ook heel erg grappig, leuk, fijn, liefdevol, spannend, interessant en gezellig.

Ik had natuurlijk liever een fijnere jeugd gehad, maar ik heb de trauma’s emotioneel redelijk goed verwerkt, alhoewel de littekens blijven, de angst levendig blijft en het verdriet nooit helemaal zal slijten. Het is niet zo dat ik iedere dag of week aan vroeger terugdenk en al helemaal niet dat ik er nog hevige emoties bij voel, totaal niet eigenlijk. Het is ook niet zo, dat ik alleen maar denk aan de nare gebeurtenissen.

Ik leef nu en vroeger telt voor mij niet meer. Nogmaals, ik heb het overleefd en ik ben allang blij dat ikzelf nu een heel fijn, hecht en leuk gezinnetje heb en dat ik mijn rol als partner en vader redelijk goed invul.

Het is zeker weten een hel om reeds dertig jaar te moeten leven – ik ben eigenlijk maar twaalf jaar echt gezond gebleven, op mijn twaalfde begon ik al te wankelen – met allerlei stoornissen en psychosomatische terreur, maar het is niet alleen maar zwarte magie. Ik ben niet alleen maar voor een deel kapot gemaakt, onderweg heb ik veel inzichten opgedaan en ben ik als mens enorm gegroeid, dankzij de steun van eerst mijn moeder en later en nu mijn vrouw en dankzij mijn doorzettingsvermogen, emotionele intelligentie, levenslust en veerkracht. Ik ben vriendjes geworden met mijzelf, heb mijn eigen levens- en mensvisie opgebouwd (heb mezelf gedeconditioneerd) en ik heb heel veel overwonnen, zoals angsten en nare of negatieve karaktertrekken/gedragingen.

Ook ik zal nooit volmaakt, verlicht, zorgen-vrij, alwetend en helemaal zuiver worden en totaal in balans komen en BLIJVEN, maar het kan er heus wel mee door.

Dit is geen positief of negatief relaas, maar realistisch waarbij ik de plussen en minnen op een rijtje heb gezet. Ze lopen door elkaar heen in het echte leven, daarom schrijf ik bewust NIET dat ik de plussen en minnen naast elkaar heb gezet.

Dat ik al zo lang met stoornissen moet rondlopen, ervaar ik als een tragedie, zoals ook een deel van mijn jeugd tragisch was en blijft. Maar ik heb met dat alles beter leren omgaan. Iedere dag word ik uitgedaagd om ermee om te gaan en dat is dikwijls een hels karwei, maar het is me tot dusver wel steeds gelukt. Zonder de liefde, en het begrip en de steun van mijn eigen gouden engel (Sandra) was dat beslist niet (zo goed) gelukt. U kunt zich voorstellen dat het voor haar minstens zo zwaar is, en dat het voor iedereen die van me houdt – ik denk met name aan onze kinderen, mijn twee zussen en moeder – heel erg vervelend en naar is om mij te zien lijden en worstelen en om geconfronteerd te worden met mijn kwalen en frustraties daarover – zoals ik net zo erg lijd door het lijden van de mensen van wie ik hou. Dat heet betrokkenheid. Verbondenheid. En ik voel me eigenlijk met het hele leven en alles wat leeft diep verbonden.

Mijn dierbaren hebben niet alleen maar last van me. Mijn kinderen laten me geregeld weten dat ze me een heel lieve en goede vader vinden, mijn vrouw is nog steeds gelukkig en blij met me en is mede gegroeid door mijn steun, liefde, inzichten en begrip. Mijn moeder zei laatst nog dat ze zoveel bewondering voor me heeft, dat ik haar kracht geef en dat ze dolgelukkig is dat ik besta. Nou, dan ben je niet alleen maar een lastpak. En als je je dan nog niet geliefd voelt… Ik voel me heel erg geliefd door de mensen die er voor mij het meest toe doen. Ik heb ook enkele hele lieve Facebook-vriendinnen (ik heb doorgaans meer met vrouwen dan met mannen). En ik heb hen heel erg lief, ik bewonder ze.

MIJN BLOGS

Mijn blogs zijn heel persoonlijk en weerspiegelen het hele scala aan intense emoties, gevoelens en gedachten die ik heb onder de buitengewoon moeilijke maar tevens vaak heel aangename omstandigheden. Wie mijn achtergrond een beetje kent en BEGRIJPT, snapt waarom sommige blogs een beetje of heel erg balorig, vulgair, op het scherpst van de snede of uitdagend zijn. Het is onvermijdelijk dat ik gezien mijn situatie en heel erg gevoelige maar tegelijkertijd heel erg rationele, vrijzinnige en progressieve karakter heel erg controversieel kan zijn.

Wie me goed leest, leest in mijn blogs de worsteling (en bijbehorende frustraties – woede en verdriet) terug om me staande te houden, met alles om te kunnen gaan en toch wat van het leven te maken. Af en toe dwing ik mezelf om een grappig, positief of mooi stukje te tikken, soms moet ik me dan zelfs forceren. Ik wil niet alleen maar klagen. Mijn blogs moeten niet alleen maar een uitlaatklep zijn voor mijzelf, maar dienen ook een bron te zijn van vermaak, amusement en inspiratie voor anderen. Het zit in me om de wereld/mensheid/maatschappij mooier, beter, wijzer, liever en rechtvaardiger te willen maken. Leuker ook, grappiger, minder verkrampt en vooral realistischer en eerlijker, veel minder ondoorzichtig en minder hypocriet.

Wie bovenstaande goed heeft gelezen en geïnterpreteerd, snapt wat ik wilde zeggen: het is moeilijk en hels om met al die kwalen – angst-/stress-/paniekstoornis, pleinvrees, zwakke weerstand, niet erg stressbestendig, lichamelijke en geestelijke zwakte en nog tal van andere lichamelijke, psychosomatische, emotionele en mentale dingen – te moeten leven, maar afgezien van die kwalen ben ik eigenlijk een best wel gelukkig en tevreden individu.

Ik heb alleen nog maar last van de symptomen! Voor de rest gaat het tot dusver redelijk goed met me!

Het is beslist zo, dat ik juist door alle vermoeiende en vernederende ellende op scherp gezet blijf worden en juist daardoor heel bewust leef en als mens blijf groeien. Maar leuk is het natuurlijk niet, al die stoornissen die niet alleen zorgen voor ellendige lichamelijke en geestelijke gewaarwordingen, maar ook voor een sociaal isolement en weinig carrièremogelijkheden (en dus geen geld).

Maar ja, ieder leven heeft z’n eigen valse kater, zoals Robert Long – een van mijn helden – ooit zong.

Het is dus heel tweeledig, maar ook hier leven die twee delen niet langs elkaar heen, maar door elkaar heen. Ze zijn met elkaar verweven. Doordat ik afgezien van alle malaise best wel tevreden en gelukkig ben, heb ik tot nu toe nog altijd de veerkracht gehad om door te gaan. En de malaise verhindert me enerzijds om (onbevangen) te kunnen genieten en me maatschappelijk en sociaal te ontplooien, maar daagt me iedere keer weer uit, zet me steeds op scherp.

Ik haat het als mensen eenzijdig positief gaan doen en zo’n levensverhaal alleen maar door een roze bril bekijken, maar ik haat het evenzeer als mensen de zon niet in het water kunnen zien schijnen en alles maar in de duisternis drukken. Het is gewoon heel gemengd, zo’n leven en de persoonlijke beleving die daar bij hoort…

Blij ben ik gewoon dat ik afgezien van alle kwalen heel tevreden en gelukkig ben met mijn bestaan en mijn ontwikkeling tot nu toe. Dat mag ik weleens heel erg benadrukken, want het is gewoon waar. Het was nog veel erger geweest wanneer ik niet alleen last had van stoornissen, maar daarnaast heel erg ontevreden was met mijn bestaan en mijzelf. Mijn veerkracht haal ik dan ook niet alleen uit mijn levenslust, vechtlust, volharding, moed en wilskracht, maar zeker ook uit alles waar ik zo ontzettend van geniet, door ontspan en blij mee ben! Mijn vrouw en kinderen zijn wat dat betreft de motoren van mijn drijfveren.

Bedankt voor uw aandacht en interesse. Hopelijk heeft u mij door dit stuk gezien en hopelijk heeft u er voor uzelf eveneens een beetje aan gehad. Want ik wens u een bestaan en een bewustzijn toe zoals die van mij, minus de stoornissen dan.

Maar misschien zit u wel in ongeveer hetzelfde schuitje en heeft u een slechte gezondheid en daardoor een moeilijk leven, maar afgezien daarvan heel erg weinig te klagen en veel te genieten!

Ik moet toegeven dat ik als jong kind lichamelijk, emotioneel en psychisch gezond was, maar veel minder zelfverzekerd en minder mezelf was dan nu.

Want dat kan ook: dat u zich topfit voelt, maar dat u desondanks tamelijk of heel erg ongelukkig bent.

Het is altijd wel wat. De ideale situatie is in dit aardse leven onmogelijk, en al zeker voor altijd. Dat bestaat niet. De aard van het leven is, dat er altijd weer wat mis kan en zal gaan. Gelukkig gaat er meestal ook wel weer eens iets goed en kan een hoop goed komen, een hoop dat krom was getrokken enigszins recht worden gebreid… En als dat niet kan, dan dienen we ons daarbij neer te leggen, daarmee om te leren gaan en te zoeken naar zaken die wel nog recht zijn…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s