Korte liefdesverhalen

Shirley trouwde op haar achttiende met haar teddybeer die ze op haar eerste verjaardag had gekregen van haar peettante en die ze simpelweg ‘beer’ noemde.

Beer was altijd haar trouwe steun en toeverlaat geweest en zij had altijd goed voor het knuffeldier gezorgd. Als zij de aarde was, dan was haar beer haar maan.

Natuurlijk vond iedereen het vreemd dat Shirley met haar beer in het huwelijksbootje stapte en met hem een huwelijksreis maakte naar Noord-Amerika, maar voor Shirley was het vanzelfsprekend. Wat anderen ervan vonden, telde niet voor haar. Al wat voor haar belangrijk was, was haar eigen gevoel en beleving, de liefde van en voor beer, een liefde die de genegenheid van jongens en mannen totaal overbodig maakte. Shirley had genoeg aan de spontane knuffels van en voor beer en aan haar avondlijke, ontspannende masturbatiesessies waarbij ze niet fantaseerde, maar alleen maar genoot van de route naar het hoogtepunt en van de genotsuitbarsting zelf. Daarna kon ze altijd heerlijk slapen…

Shirley en haar beer leefden nog lang en gelukkig. Beer was er voor haar toen ze een hartaanval kreeg, hij was erbij toen ze de Mount Everest beklom en zij bracht hem naar de beren-dokter als zijn oog los was geraakt of als zijn pootje dreigde af te vallen. De liefde op het eerste gezicht duurde voort tot aan haar dood. Beer werd met haar verbrand. Hun as vermengde zich met elkaar en werd weggeblazen door de wind die richting het oude wilde Westen reisde. Een post-mortum-honeymoon naar Noord-Amerika… De cirkel was rond.

Dirk wist reeds als puber dat hij zo vaak mogelijk de zonsopkomst en zonsondergang wilde meemaken. ‘Een dag de zon niet zien opkomen en ondergaan, is een dag niet ten volle genoten’, luidde zijn leus reeds op jeugdige leeftijd. Dirk wilde dan ook trouwen met een jongen of man die net zo van de zon-capriolen kon genieten als hij, zodat ze samen de enige echte God konden beminnen, het perfecte triootje.

De vriendjes die Dirk kreeg, hadden evenwel geen enkele belangstelling voor zijn interesse en passie. De meeste gasten wisten niet eens dat de aarde in oostelijke richting draait waardoor we de zon in het oosten zien opborrelen, maar ook niet dat de zon om haar eigen as draait, zoals ook de maan om haar eigen as draait alsmede om de aarde. Dat zou eigenlijk de basiskennis moeten zijn van iedere aardebewoner, vond Dirk.

Maar belangrijker nog dan deze summiere basiskennis vond Dirk het genieten van de gratis ochtend- en avondshows van de zon. Want die vond hij iedere dag opnieuw onbetaalbaar vanwege de prachtige kleuren van de lucht en de bijzondere sfeer en energie!

In de gay-scène vond Dirk maar geen gelijkgestemde. Totdat op een morgen zijn nieuwe poetsvrouw, van Antilliaanse afkomst, naar beneden rende waar Dirk voor het raam stond te snoezelen bij het bekijken van het glimmende hemels koperwerk. “Moet je de zon zien,” gilde de poetsvrouw terwijl ze de laatste trede van de wentelteefjestrap nam en vervolgens de kamer in spurtte waar Dirk met de zon stond te vrijen.

Ze kwam naast hem staan en terwijl het zonlicht haar koffie-met-melk-kleur ‘vergoudde’, keek Dirk even opzij en zag hij in haar ogen en op haar gelaat dezelfde verwondering als die hijzelf voelde. Hij sloeg zijn arm om haar schouder en samen stonden ze een half uur lang zonder iets te zeggen te jubelen.  Daarna zoenden ze elkaar vol op de mond, een halve minuut lang.

Zij startte een eigen schoonmaakbedrijf, Dirk werd huisman en deed thuis het poetsen en koken.

Een half jaar na hun eerste gezamenlijke zonsopkomst trouwden ze met elkaar. In de vroege morgen natuurlijk, zodat de gasten en zijzelf de zon konden zien opkomen. Op het moment dat de grote verwarming zijn gezicht liet zien, spraken ze het ja-woord uit.

Natuurlijk was iedereen verbaasd, want Dirk was al zijn hele leven homo en zijn vrouw al haar hele leven hetero. Hoe kon ze trouwen met een homo? Hoe kon hij trouwen met een vrouw, en dan ook nog met een Antilliaanse? Hij had altijd blanke vriendjes gehad!

Maar Dirk en zijn eega voelden dat het goed was. Seks hadden ze nooit, alhoewel ze elkaar natuurlijk wel vaak knuffelden. Ze hadden iets beters dan seks, iets heerlijkers. Iedere ochtend en avond keken ze zij aan zij naar boven, soms voor het raam, maar vaak buiten, ergens waar ze ongestoord met hun bewustzijn de zon-kunst konden ‘filmen’. Die zon-kunst is te groot, te onbetaalbaar en te mooi voor het Rijksmuseum…

Dirk en zijn bruidje leefden nog lang en gelukkig. Op een dag, de zon was onder aan het gaan, kreeg Dirk een hartstilstand. Reanimatie wilde hij niet, had hij laten vastleggen. Zijn laatste woorden, toen hij heel even en voor de allerlaatste keer bij bewustzijn kwam, waren: “Schat, morgenvroeg bekijk ik de zonsopkomst van de andere kant. En door de zon heen zal ik jou kunnen zien stralen. Weet dat ik bij jou en de zon ben. Wij drieën zijn onafs…”

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s