Het contact met anderen blijft oppervlakkig

Ieder mens is existentieel eenzaam, maar sommige mensen zijn – afhankelijk van hun karakter en situatie – nog eenzamer dan de rest…

Als mens en blogger wilde ik aan de hand van openhartige eerlijkheid taboes doorbreken, de schijnheiligheid opheffen en andere mensen uitnodigen om ook transparant te zijn. Ik dacht dat als we allemaal wat eerlijker waren, dat we dan zouden ontdekken dat we veel gemeen hebben met elkaar en niet meer zo bang voor elkaar hoefden te zijn, dat we ons minder eenzaam zouden voelen.

Echter, idealen hebben het in de praktijk nog nooit goed gedaan. Ik ben met mijn missie alleen maar eenzamer geworden en gefrustreerder (omdat het niet aanslaat). Mensen spreken alleen maar schande over eerlijke ontboezemingen, interpreteren je openheid vals en gebruiken je biecht om je volledig kapot te maken.

De meeste mensen geven namelijk geen snars om een ander, integendeel. Het is een jungle waar men op elkaar jaagt om elkaar te kunnen afmaken. Mensen voeden zich met de nederlagen van anderen en voelen zich groot als ze anderen kleineren. De meeste mensen zijn alleen maar echt goed en lief voor mensen in hun eigen kringetje, en ook alleen maar omdat ze die mensen nodig hebben en omdat het eigen vlees en bloed hun ego motiveert en streelt. Het is de vraag of onbaatzuchtige liefde echt bestaat of vaak genoeg voorkomt. Ikzelf kan heel onbaatzuchtig zijn, maar door alle vijandigheid en argwaan van anderen is dat minder geworden.

Mensen zijn zoals ze zijn en doen zoals ze doen en daar helpt geen lieve moedertje aan. De natuur is zoals ze is en mensen zijn nou eenmaal natuurverschijnselen en niet veel anders dan de stromende beekjes en de tsunami’s.

Bovendien willen de meeste mensen de waarheid helemaal niet kennen en kunnen velen de waarheid helemaal niet aan, zeker de eerlijkheid niet. Mensen geloven liever in fabels en spelen liever en beter toneel.

Ik blijf zelf eerlijk, transparant en openhartig, maar alleen nog maar omdat ik merk dat het mij goed doet. Puur uit eigenbelang. Ik doe het niet meer vanwege de een of andere missie of vanwege idealistische motieven. Het heeft namelijk geen enkele zin. Het schept alleen maar valse verwachtingen. Ik heb van bijna niemand iets goeds of beters te verwachten. Ik ben zelf al een van de besten en beslist mijn eigen beste vriend… Ook de liefde en het begrip van mijn kinderen en vrouw halen het niet bij wat ik mijzelf kan geven.

Dat wat wezenlijk persoonlijk is, kun je met helemaal niemand delen, zelfs niet met je beste vriend en met de levenspartner met wie je zo gelukkig bent. Je bent immers existentieel zo eenzaam als de pest.

Anderen zullen je stemmingen, buien, motieven, frustraties, idealen en gedragingen nooit helemaal (willen en kunnen) begrijpen en ze zullen nimmer voldoende snappen hoe je het leven, jezelf, de maatschappij en de anderen ervaart en beleeft. Het interesseert ze meestal ook geen ene moer, want ze zijn alleen maar bezig met zichzelf.

Daarin sta je net zo alleen als in het feit dat niemand anders denkt en voelt wat jij denkt en voelt. Als je een ziekte of handicap hebt, kunnen anderen je al dan niet tegen betaling helpen, maar zij hebben niet de kwaal en zijn niet jou. Omdat lotgenoten met dezelfde problemen als jij ook jou niet zijn, is zelfs lotgenotencontact zelden echt bevredigend, vooral als je als hoog gevoelig persoon houdt van werkelijke verbinding en diepgang.

Anderen stoppen je in hokjes, liefst in één overzichtelijk hokje. Als je eens anders reageert of doet dan normaal of iets anders doet dan ze van je verwachten en dan het 1-dimensionale beeld dat zij van je hebben, dan veroordelen ze je al. De meeste mensen zijn egocentrisch en/of egoïstisch en du moment dat je aandacht vraagt voor jezelf of zelf wil vertellen en je hart moet luchten en in een moeilijk parket zit, haken ze een voor een af en/of vinden ze je niet meer leuk. De meeste mensen gebruiken andere mensen.

Je bent zo alleen als het maar zijn kan. Dat is helaas de keiharde en ontluisterende waarheid. Je zal ook nooit echt helemaal verlicht zijn of gelukkig en zorgeloos zijn. Vaak verwarren we geluk met troost.

Je hebt genoeg aan jezelf. Eenzaamheid is jammer, maar het is niet anders. Je hebt een hand om mee te rukken of te vingeren en als je vriendschap hebt gesloten met jezelf, dan heb je altijd en in alle omstandigheden een beste vriend.

Mensen zijn enorm verdeeld en vijandig. Je ziet het op de sociale media. Niets dan ruzie, kinnesinne en haat en nijd, beledigingen en opstootjes. Dat wordt alleen maar erger naarmate we elkaar niet nodig hebben, zoals in oorlogstijd of in bittere armoede en bij rampen. Maar ook waar mensen arm zijn en/of in oorlog leven, zijn ze tot op het bot verdeeld. Er is een enorme kloof tussen gelovigen en ongelovigen, moslims en christenen, kapitalisten en communisten, families en gezinnen binnen die families onderling, liberalen en conservatieven, links een rechtse mensen, arme en rijke lieden, gevoelige en harteloze individuen, idealistische en pragmatische mensen, betrokken en egocentrische mensen, dorpelingen en stadsmensen, boeren en burgers en ga zo maar door.

Het hele leven is voor een romanticus met idealen, zoals ik, één grote desillusie, één grote les in realiteitszin. Kijk zonder roze bril naar de hele natuur en naar de wereldgeschiedenis en het leven heeft geen enkel geheim meer voor je…

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s