Over geluk, zelfmaakbaarheid en pech

De man die het kamp heeft overleefd, daarna een toekomst heeft opgebouwd, gezond genoeg is gebleven en beweert dat zijn verblijf in het kamp hem heeft gevormd tot wie hij is (een blije, succesvolle, inspirerende man) en dat hij zijn succes te danken heeft aan positief denken en een positieve instelling overschat zichzelf en de kracht van positief denken.

Heel erg fijn voor hem, dat hij het kamp heeft overleefd en daarna succesvol is geworden en levenslustig en gezond is gebleven, maar hij heeft gewoon OOK heel erg veel geluk gehad. Geluk dat hij blijkbaar een sterk gestel had en voldoende eelt op de ziel had. Geluk dat hij het heeft overleefd. Geluk dat hij de juiste mensen heeft ontmoet. Natuurlijk zit er een stukje eigen bijdrage en eigen verantwoordelijkheid bij. Zeker. Alle lof.

Maar wat zeggen we dan tegen de man die het kamp heeft overleefd en er met een levensgroot en levenslang trauma vandaan is gekomen, die geestelijk en psychosomatisch een wrak is geworden en die zijn leven lang arbeidsongeschikt is gebleven…

Moeten we tegen hem zeggen dat hij niet positief genoeg heeft gedacht? Moeten we hem verwijten dat hij een slapjanus is? Of zien we in, dat hij vooral heel veel pech heeft gehad?! Pech, omdat zijn lichaam en geest niet opgewassen waren tegen de bizarre omstandigheden. Pech, omdat hij niet de juiste hulpverleners tegenkwam of omdat zelfs de juiste hulp hem niet hielp, niet kon helpen…

Kijk, lieve en gevoelige mensen zoals ook ikzelf, al schrijf ik het zelf, vinden het vreselijk wat er allemaal aan narigheid gebeurt. We kunnen maar niet in het reine komen met het onrecht en met alle rampen en waanzin. We willen een lievere, fijnere en meer wijze en menselijke maatschappij en een gelukkiger en meer beschermd leven.

Maar wij lieve, gevoelige mensen moeten voor onze eigen bestwil accepteren – als we dat al enigszins kunnen – dat het leven nou eenmaal een bitch is met tevens mooie en lieve kanten, dat de mensheid geneigd is tot het kwaad en dat rechtvaardigheid bijna niet bestaat.

We dienen te proberen om te accepteren dat ook lieve en onschuldige mensen kapot gaan, kapot worden gemaakt en de meest vreselijke dingen meemaken. Het is jammer dat het zo is, maar het is niet anders, we dienen ons erbij neer te leggen. En misschien vinden wij het wel heel erg en vooral heel erg onrechtvaardig wat er allemaal aan narigheid gebeurt, maar misschien is het helemaal niet zo erg. Misschien is het gewoon de aard van de natuur dat er altijd weer iets fout en kapot zal gaan en scheef zal lopen.

Niet dat wij lieverds niet meer lief moeten zijn en dan maar alles fatalistisch in het honderd moeten laten lopen, maar misschien kunnen we leren om wat zakelijker, rationeler en nuchterder te kijken naar de negatieve ontwikkelingen en gebeurtenissen die onvermijdelijk zijn, zodat we ons hier niet meer zo weinig thuis voelen en niet meer zo boos zijn op alle onrecht.

Gisteren bekeek ik een documentaire over het leven van danseres/actrice Rita Hayworth, een Spaanse die al op jonge leeftijd carrière maakte in Amerika, eerst met haar vader als danseres, later als actrice.  Een mooie, leuke, frisse meid die echter al jong getraumatiseerd raakte. Haar vader buitte haar commercieel uit, meestal op een seksistische wijze. Bovendien pleegde hij incest met haar.

Rita kreeg van haar ouders een Spartaanse dansopleiding en moest reeds als puber werken en de kost verdienen thuis. Contact met leeftijdsgenoten had ze amper, naar school ging ze al niet meer. Later raakte het seks-symbool aan de drank en had ze vele huwelijken met allemaal dominante, agressieve, foute mannen.

Reeds als veertiger kreeg ze last van de ziekte van Alzheimer zonder dat ze het wist. Pas toen ze zestig was of zo kwamen de doktoren erachter dat ze Alzheimer had en dat al twintig jaar lang, waardoor ze bijna geen teksten meer kon onthouden en vaak verward was… Als oma herkende ze haar eigen kleinkind niet eens. Gelukkig heeft een van haar dochters haar liefdevol verzorgd toen ze echt helemaal niet meer wist wie en waar ze was. Rita zei op haar ziekbed: “Lieve dochter, treur niet, ik heb een mooi en rijk leven gehad en met jou in mijn buurt ben ik helemaal niet bang meer.”

Mooie Rita had veel mooie dingen meegemaakt, maar ze had grotendeels een heel zwaar, lelijk leven. Het lot was haar niet gunstig gezind. Ze was rijk en had succes en ze hield korte tijd hevig van haar mannen en is altijd van haar kinderen blijven houden, maar was ze ooit echt gelukkig, vredig van binnen? In elk geval heeft ze heel veel tegenslagen gehad, en pech.

Ook als we kijken naar het levensverhaal van Jezus, dan zien we dat hij heel veel wijze woorden heeft gesproken en moedig in zijn missie geloofde, maar dat ook hij heel veel heeft geleden en op een afgrijselijke wijze aan zijn einde kwam. Al dat leed en zijn einde waren zo onrechtvaardig en betreurenswaardig als de pest. Hitler gun je zo’n einde, niet Jezus, en ook niet mensen als Rita Hayworth, Elvis Presley en John Lennon, en ook niet mijn lieve, gezellige en gastvrije oom Theo die al jong een progressieve spierziekte had en te jong overleed.

Toch is het zo gegaan en toch zal het met velen van ons zo gaan. Het is niet anders. Het is in onze ogen onrechtvaardig, maar het leven is gewoon zoals het is en denkt niet na over rechtvaardigheid en willekeur, over pech en geluk. Dat is iets wat mensen doen, en alleen mensen. Doordat we dankzij de evolutionaire ontwikkeling zoveel hersenen hebben, zoveel denkvermogen hebben en mede daardoor zoveel voelen, ons van zoveel dingen zo bewust zijn.

Primaten hebben eveneens een geweten, maar lieve, goede mensen zijn de enige wezens die zo erg lijden onder onrecht en die zo strijden voor rechtvaardigheid. Dat maakt die lieve, wijze, goede mensen tot unieke wezens, tot de kronen van de evolutie.

Maar de natuur blijft keihard en zwart-wit, met het wit in het zwart en het zwart in het wit. Daar helpt geen rechtvaardige en lieve goeroe, wereldster of doodgewone burger aan… Gevoelige, lieve mensen zijn bovendien kwetsbaarder en vatbaarder voor allerlei emotionele, geestelijke, lichamelijke en psychosomatische aandoeningen: omdat ze ZACHTER, veel ZACHTER, zijn dan de bikkelharde, kiezel-harde realiteit, dan de jungle van de natuur..

Het is zoals het is, en misschien zijn de erge dingen wel helemaal niet zo erg. Ze horen er gewoon bij. Er zullen altijd oorlog, ongelijkheid, haat, de dood, aftakeling, rampen, ongelukken en machtswellust zijn. Want zo is deels de natuur, zo is deels het leven.

Omdat het leven een bitch is (en veel mensen niet deugen, misleiden, gemeen zijn) en altijd zal blijven, kun je maar beter genieten wat er te genieten valt en wanneer er wat te genieten valt. Grijp je kans, keer op keer! Geniet bewust!

Zacht mens, maak je hard voor de strijd!

Je vindt onrecht en vervelende dingen erg, maar filosofisch gezien is NIETS erg. Het is, meer niet.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s