Veel succes met jullie succesmaatschappij!

Heel veel dingen pikken mensen nooit op. Je krijgt bepaalde zaken maar niet aan hun verstand gepeuterd. Zo pleit ik op de sociale media, zoals op de Facebook-pagina van tv-programma’s, al heel lang voor het uitvoerig en langdurig aan het woord laten van mensen die in het verdomhoekje zitten. Dit is namelijk een succesmaatschappij en alleen succesvolle mensen (die misschien na een heel moeilijke periode er bovenop zijn gekomen), komen aan het woord. Er wordt wel gesproken over slachtoffers die in het hier en nu aan de grond zitten, maar zelden of nooit mét slachtoffers. Ja, of heel even, voor een nieuwsverslagje. Maar een groot, lang interview? Nooit!

Bij het tv-programma ‘De Verwondering’ van de NCRV komen vaak mensen aan het woord die hebben leren omgaan met heel moeilijke omstandigheden. Thans succesvolle mensen die de ellende weten te managen. Dankzij hun positieve instelling, maar ook dankzij tal van aardse omstandigheden. Geluk speelt een grote rol, net als pech.

Echter, in Hilversum maar ook in de rest van de maatschappij hebben mensen nagenoeg geen belangstelling voor mensen die ondanks al hun goede bedoelingen, positieve gedachten en daden geen succes hebben en niet kunnen omgaan met hun misère. Hoe vaak wordt er eens iemand uitgebreid aan het woord gelaten die in een psychiatrische inrichting zit? Hoe vaak worden zwervers uitgenodigd in een talkshow? Hoe vaak wordt er in een tijdschrift een pagina gewijd aan een gesprek met iemand die helemaal aan de grond zit? Zijn die mensen soms niet interessant? Zijn we bang voor mensen die geen succes hebben, die aan de grond zitten? Zien we hen dan toch als losers die zelf schuld hebben en die geen aandacht verdienen?!

Zulke mensen worden totaal genegeerd en vergeten, nergens bij betrokken. Ik heb dat blijkbaar te accepteren. Mijn hints worden niet opgepikt en vaak niet eens opgemerkt, meestal genegeerd. Al heel vaak heb ik aandacht proberen te vragen voor de mensen die nooit in het middelpunt van de belangstelling staan, omdat ze zogenaamd geen winnaars zijn, omdat ze geen succes hebben, omdat ze geestelijk misschien niet meer (zo) gezond zijn.

Dat is toch erg? We sluiten daarmee heel veel mensen buiten. Mensen die iedere dag keihard knokken om het zuur uit hun citroen te halen en om niet met stront onder de schoenen op hun eigen bank te hoeven zitten.

Jammer. Maar ik heb mijn best gedaan voor zulke mensen. Ik heb er alles aan gedaan om dit fenomeen op de kaart te zetten. Ik kan er niets aan doen en aan veranderen als de maatschappij niet van plan is om te doen wat er gedaan zou moeten worden. Zolang ik maar weet, dat ik de geslagen hond naar het asiel heb gebracht… Idealisme kan heel frustrerend zijn als je niet kan accepteren dat je idealen meestal niet of nauwelijks wortel schieten…

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s