Woutertje het wolkje

Er was eens een wolk. Hij heette Wouter. Spierwit en draderig was hij. Een veeg gedaante leek hij. Sommige mensen dachten dat hij een spook was, een hemelgeest. Dat vond Woutertje niet leuk. Hij wilde niet dat mensen bang voor hem waren. Hij wilde juist vreugde brengen.

Woutertje, zoals zijn moeder hem altijd noemde, was evenwel blij dat hij geen regenwolk was. Je weet wel, zo’n dikke, grijze, zware. Hij was een mooi weer-wolk. Mensen houden van mooi weer, alhoewel ze regen wel nodig hebben voor hun gewassen, bloemen en planten. Vooral te zien was Woutertje bij heldere lucht en bij weinig wind. De hele dag kon hij schijnbaar op één punt blijven hangen, als een slaperige luiaard aan een boomtak.

Woutertje was wat ze een sluierwolk noemen. Hij stamt uit het geslacht van de hoge wolken. Die bivakkeren graag op minstens zes kilometer hoogte. Soms wel op twaalf kilometer hoogte. Uit ijskristallen bestaan ze, helemaal. Ze laten zonlicht door. Hoewel ze stil lijken te staan, reizen ze soms wel met 100 kilometer per uur door de lucht.

Woutertje werd soms gepest door de zware, dikke, neerslachtige wolken. Die gemene of depressieve en meestal deprimerende wolken zeiden dat hij een meisje was, want alleen meisjes dragen een sluier. Ze zeiden ook dat hij een moslima was. In sommige landen dragen Moslim-vrouwen immers een sluier om hun gezicht te bedekken. Woutertje werd erg verdrietig van zulke pesterijen. Maar eigenlijk was hij wel trots op zijn eigen verschijning. Een zonnig typetje. Lekker luchtig ook!

De mensen zagen hem van grote afstand, beneden. Ze zagen daardoor alleen maar zijn silhouet, niet zijn ijskristallen. Raar eigenlijk hoe iets heel anders kan lijken van een afstand. Wanneer je mensen op afstand houdt, dan zul je ze ook nooit echt leren kennen en doorgronden. Dan zul je nooit zien hoe ze van dichtbij zijn, hoe en wie ze werkelijk zijn. Daarvoor moet je heel dichtbij durven komen.

Als je vanaf de grond naar een vliegtuig kijkt dat hoog in de hemel vliegt, dan lijkt het toestel heel erg klein en in niets op een vliegtuig. Je weet dat het een vliegtuig is, omdat je dat ooit is verteld. Als het je nooit was verteld, dan zou je niet geloven dat het een kist was met 250 mensen aan boord. Van dichtbij is zo’n Boeing juist enorm groot. En als je beneden aan de vliegtuigtrap staat, dan kun je niet geloven dat dit gigantische, zware ding kan vliegen als een vederlichte vogel! Het is haast een klein wonder!

Net als Woutertje. Een klein wondertje is hij, van veraf maar ook van dichtbij!

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s