Ellende met kroon

In oktober 2014 brak een grote vulling af van mijn linkerkies. De vulling was aan een toffee blijven plakken. Dat was niet tof! Het was geen fee maar een toffeeks!

Onze tandarts plaatste er een kroon. De koninklijke familie had er nog wel eentje liggen. Er zat nog blauw bloed aan.

Dit lijkt een best wel grappig stukje te worden, maar het wordt steeds serieuzer, dus geniet nog maar even van de grappige kwinkslagen. Je lachspieren zullen weldra op non-actief worden gezet door mijn bitterheid.

Met de kroon begon de ellende. Bij het bijten bleef het gevoelig. Het onbezorgde en prettige mondgevoel dat ik altijd had gehad, was compleet weg en is nooit meer teruggekomen.

De kroon was volgens de ‘ellende-verdiener’ te hoog. Hij schaafde de kroon dus deels af. Maar de bijt-malaise bleef. Ik kon niet meer ongestoord kauwen aan die linkerkant, terwijl ik juist altijd aan die kant mijn eten fijn maalde. Ik ben namelijk nogal links-georiënteerd. Ik ben links-dragend, ik ben politiek gezien duizend keer zo links als SP-leider Roemer, ik heb twee linkerhanden, met voetballen schiet ik met links soms veel beter dan met rechts (terwijl ik rechtshandig en dus ook rechtsbenig ben – kan een voetballer linkshandig zijn maar rechtsbenig?) en ik kauwde dus altijd aan de linkerkant, de kant waar trouwens de hoofdpijn zit als ik Paracetamol moet slikken (gemiddeld 1x per 2 weken). Oh ja, en mijn vrouw slaapt links van me. Rechts van me liggen mijn knuffels. Ik ben nou eenmaal een opa-achtige kleuter van bijna 49 jaar.

Om me heen hoorde ik alleen maar positieve verhalen over mensen met een kroon. Op internet is niet zo veel beklag te vinden over kronen. Ik dacht dus dat ik een aansteller was en eraan moest zien te wennen, zeker aangezien ik alleen maar zeer positieve ervaringen had gehad met onze tandheelkundige. Maar het liefst had ik die kut-kroon uit mijn bek geslagen. Wat een onding! Zouden Zweedse kronen beter zijn? In Scandinavië is alles toch beter?

De kroon leek me niet alleen te hoog, maar ook te breed, te vol en daardoor tegen de andere tanden te drukken… Kortom: slechte pasvorm. Ik stuurde een e-mail naar een tandarts in Roermond op de Kapellerlaan voor een second opinion, en daar kan ik gelukkig terecht. Maar ik wacht eerst af wat mijn eigen tandarts nog kan klaarspelen, ik ben immers altijd heel tevreden geweest over hem.

Op een gegeven moment werd ik er gek van en was ik dag en nacht bezig met dat vervelende gevoel in mijn bek. Dat kon er ook nog wel bij, mijn leven was al zo’n feest en mijn gezondheid al zo ‘florissant’. Weer zo’n onschuldige maar super irritante klacht op de grote hoop aan onschuldige maar heel vervelende kwalen!

Op dentale foto’s was niets te zien: geen ontsteking of wat dan ook. Gelukkig maar. Dan nog maar een keer een stuk eraf geslepen, en proberen om dat gebit-terrorisme zoveel mogelijk te negeren en afleiding te zoeken.

Nu lijkt het iets beter te gaan, maar nog niet helemaal zoals het vroeger was. Het zit allemaal weer heel lekker mee, hoor. The story of my life, of my bitch!

Vanmorgen stuitte ik op internet op een paar spaarzame verhalen van lotgenoten die eveneens jarenlang grote ellende hebben gehad van ‘de kroon op hun misère’.

Eindelijk las ik iets waarmee ik me kon identificeren. Omdat de meeste mensen blij zijn met hun kroon, er helemaal geen last van hebben en andere mensen zich niet kunnen voorstellen hoe dat vervelende mondgevoel je leven negatief kan beheersen, dacht ik dat ik zowat de enige was.

Maar zo zie je maar weer: een mens is nooit de enige, zowel niet qua ervaringen als qua beleving. Er zijn altijd mensen – al zijn het er maar een paar – die min of meer hetzelfde meemaken en die er ongeveer hetzelfde bij voelen.

Het is het verhaal van het leven: steeds weer problemen, mankementen en zorgen, steeds weer gaan er dingen fout en kapot. Je wordt er gestoord van! Jezus jongen, waar wacht je op, kom maar op met je reddingsbrigade en reddingsactie! Iedere dag die jij wacht, is een dag als een nacht!

Het leven lijkt ons steeds weer in de luren te willen leggen, het leven is onze vijand, bestaat uit vijandigheid, uit organismen die ten koste van elkaar willen voortbestaan. Als we niet zelf en met elkaar van alles doen om er iets van te maken, dan waren we bij voorbaat reddeloos verloren.

En zo zie je maar welk een grote gevolgen een klein ongemak kan hebben. Zo’n simpele kroon kan je hele lijf en geest verzieken!

Denk maar eens aan de malariamug, wat dat beestje kan veroorzaken. Of denk aan wat een simpele teek kan aanrichten bij mensen. Omgekeerd gaat die vlieger ook op: een klein, op het oog onbeduidend positief iets kan een grote positieve invloed hebben. Ik heb mijn rampjeugd overleefd en enigszins goed doorstaan dankzij de voetbal, een klein maar voor mij zeer belangrijk speeltuig. Ik ken een vrouw die haar malaise heeft overleefd dankzij haar klitje!

Sport is naast muziek, liefde, erotiek, reizen, de natuur en schoonheid altijd mijn brandstof geweest. Helaas kan ik door omstandigheden niet meer sporten. Maar ik kan wel nog in de achtertuin de bal hooghouden. Misschien werkt dat ook in bed!

Dat balletje hooghouden zou ik onder normale, gezonde omstandigheden niet snel doen (dan zou ik andere dingen doen), maar nood breekt alle wetten, je moet creatief blijven zoeken naar verlichting van je ballast en levenspijn en naar vreugde in je leven.

Daarom ga ik nu van een afstandje tennisballetjes in een lege emmer proberen te mikken. Dat maakt even mijn altijd propvolle, overstromende hoofd leeg én ik vind het simpelweg leuk, ik beleef daar plezier aan. Wat anderen daarvan vinden, zal me sigaren in een rookvrije ruimte wezen…

Iedereen die niet van me houdt en van wie ik niet hou, kan me gestolen worden. We zijn allemaal vijanden van elkaar, of we hebben geen of weinig boodschap aan elkaar. Het draait allemaal om die paar mensen van wie je echt op aan kunt en wilt, die jou steunen en helpen, ook als ze je niet begrijpen.

En zo is dat gedoe met die kroon opgenomen in het hele scala aan malaise, het ganse spectrum aan lijden en aan levensrealisme… Dat ik uiteindelijk van mijn kroon in dit blogje zou gaan schrijven over mijn algehele lijdensweg, zag ik van tevoren ook niet aankomen.

Gelukkig zijn de belangrijkste dingen in mijn leven allemaal geslaagd: ik heb mezelf ontdekt en ben mezelf geworden, ik heb de beste vrouw van de wereld aan mijn zijde, ik heb heel veel inzichten opgedaan over de realiteit van het mens-zijn, het leven en de maatschappij en ik heb me wat meer kunnen bekwamen in de levenskunst. Al die vervelende ongein waarmee ook ik te maken krijg en die mijn leven probeert te vergallen, doet daar niets aan af. Als het gaat om de dingen die echt belangrijk zijn, dan is mijn levensverhaal een succesverhaal. Kut-kroon of niet…

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s