Het meisje op wie ik verliefd was, is dood

Haar Facebook-pagina is nog online. Hetzelfde geldt voor haar Twitter-pagina. Alsof ze nog leeft en ieder moment een bericht en foto kan posten. Kon ze maar met haar nabestaanden Facebooken en twitteren! Konden haar nabestaanden haar nog maar online ‘vinden’!

Ik vernam gisteren pas, via internet, dat ze in mei is overleden. Ik wist niet dat ze ziek was. We hadden geen contact meer met elkaar. Maar ik bleef wel in haar geïnteresseerd. D. had een bijzondere ontwikkeling doorgemaakt en deed veel bijzondere dingen.

Haar dood deed me wat, omdat ze in emotionele zin een grote rol in mijn leven heeft gespeeld zonder dat ze het wist. In mijn late tienerjaren ben ik namelijk jarenlang verliefd op haar geweest, op basis van haar uiterlijk en uitstraling. Ik zag haar vaak tijdens het uitgaan, durfde niets te zeggen.

Pas veel later, in 2012, spraken we elkaar voor het eerst. Ik had mijn stoute schoenen alsnog aangetrokken. Ik zat slecht in mijn vel en zij gaf therapie. Dat was een mooi excuus voor me om contact te leggen. Eigenlijk wilde ik haar gewoon alsnog leren kennen. Ik wilde weten op wie ik zo lang verliefd was geweest, hoe ‘mijn mysterie’ echt was, al was en ben ik al jarenlang gelukkig getrouwd. Ik wilde het weten.

Ik wil even, geheel in haar stijl, positief deze rouwdag eindigen. Ik ben blij om te vernemen dat ze rustig is heen gegaan, in het bijzijn van haar dierbaren. Op Facebook lees ik, dat ze heel veel mensen positief heeft geraakt. Op foto’s zie ik haar vliegen op een bezemsteel, op het strand bij zeehondjes en lief leunen tegen een boomstam.

D. was een mooi, leuk, grappig, sociaal, behulpzaam en spontaan mens en heeft zichzelf uiteindelijk gevonden. Natuurlijk had ze veel langer moeten leven, maar ze heeft volgens mij een heel mooi en rijk leven gehad, al is geen enkel leven echt makkelijk, ideaal en zorgeloos.

Ook in mijn leven heeft ze een rol gespeeld, lange tijd zonder dat ze het wist. Ik ben blij dat ik haar alsnog heb laten weten wat ik ooit voor haar voelde én ik ben tevens blij dat ik haar naderhand heb leren kennen.

Het was fijn om verliefd op haar te zijn. Ze was mooi en ze leek me lief en leuk. Dat bleek ze ook te zijn, al had ik het – toen we elkaar ontmoetten – te moeilijk met mijzelf om tot een constructief contact te kunnen komen.

Door de dood krijgt iemand nog meer betekenis. Je weet pas wat je mist als je het kwijt bent en je voelt pas of nog intenser hoe bijzonder iemand was als ze er niet meer is.

Op internet vond ik een heel mooie tekst van D. die ze had geschreven als vrijwilliger van de hospice. Ze was zo spiritueel, zo positief, zo levenslustig, zo sterk, zo hoopvol, zo vol vertrouwen, zo geruststellend…

Ja, ik ben blij dat ik D. heb gekend. En ik ben blij voor haar dat ze zo geliefd was, helemaal haar ding had gevonden en deed en dat ze op een naar omstandigheden vredige manier is overgegaan naar de volgende fase, een fase waar ik niet zo in geloof, maar die voor haar waarheid/zekerheid was.

Ik zal D. nimmer vergeten. Ik zal me haar altijd blijven herinneren en die herinneringen koesteren. Dat klinkt misschien overdreven, sentimenteel en pathetisch, omdat we uiteindelijk niet meer dan kennissen waren en al drie jaar geen contact meer hadden, maar ze was het mooiste en leukste meisje van Roermond op wie ik jarenlang verliefd ben geweest en die zich als volwassen vrouw manifesteerde als een heel bijzonder mens…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s