De kerstkaartensoap

De kerstsfeer spreekt me heel erg aan. Al die gezellige kerstlampjes en kerstdecoraties in, aan en rondom woningen en andere gebouwen en in de winkelstraten vind ik heel erg leuk, zeker in combinatie met de kerstmuziek en de donkere dagen.

In december heb ik overigens veel meer behoefte aan het betreden van kerken en kapellen. Ik ben in religieuze of spirituele zin niet gelovig – ik geloof in de natuur, energie, goedheid, wijsheid, schoonheid en waarheid – maar de sfeer in een kerk rond kersttijd (niet TIJDENS kerst) spreekt me heel erg aan. Tijdens de korte, donkere dagen sta je nog meer open voor bezinning en kaarslicht. We worden geleefd door de seizoenen.

Jezus was beslist een goede, moedige en inspirerende man die net als wij allemaal enorm heeft geleden en die als zovelen van ons op een gruwelijke manier aan zijn einde is gekomen. Zijn moeder was liefdevol, devoot en een troostbron. Ze zal als een gek hebben geleden toen haar zoon door de onrechtvaardige, door en door slechte barbaren werd opgepakt, gemarteld,  gekruisigd en stierf.

Met de kerstdagen zelf hebben vrouwlief en ik niks. We kopen niets voor al dat vreten. We proberen het gewoon iedere dag gezellig te maken, terwijl we reeds iedere zondag bij mijn moeder eten.

Kerstwensen en mooie kerstboodschappen, daar heb ik geen boodschap aan. Ik denk immers al het hele jaar warm, sociaal, empathisch en idealistisch. Daar heb ik kerstmis niet bij en voor nodig. Ik heb niets met kalenderfeesten. Ook wat dat betreft, steek ik weer heel anders in elkaar dan de meerderheid. Er zijn maar weinig mensen die mij kunnen verstaan en met wie ik me verstaanbaar kan maken. Daarom zal mijn (schrijf)werk nooit populair worden: te veelzijdig, te vrij, te eerlijk, te confronterend, te apart, te controversieel, te persoonlijk, te variabel, althans voor de meeste mensen.

Ronduit lachwekkend vind ik de kerstkaartensoap ieder jaar rond 20 december. Dan zie je mensen in het geniep en zo snel en ongezien mogelijk – liefst in het donker rond etenstijd – een kerstkaart in de bus duwen bij een kennis of familielid. Uit zuinigheid versturen ze die kerstkaarten niet per post, maar bezorgen ze de boodschap zelf. Vaak met de auto, wat meer kost dan een paar postzegeltjes.

Trouwens, de overgang van oud- naar nieuwjaar – op 31 december om 00.00 uur – vind ik eveneens altijd tenenkrommend. Ik heb er altijd een hekel aan gehad om anderen – omdat het zo hoort – gelukkig nieuwjaar of een fijne verjaardag te wensen. Het spreekt vanzelf dat ik iedereen iedere dag alle geluk van de wereld gun en toewens, niet alleen op een verjaardag of omdat de kalender naar een ander jaar springt… Ik vind het allemaal zo voorgekookt, zo weinig spontaan. Het is niet verrassend. Iedereen doet zo geconditioneerd.

Mensen zijn heel bang voor de individuele vrijheid (en uitingen) van de ander en zichzelf. Ze voelen zich veilig als iedereen zich conformeert en uniformeert. Dan denken ze dat ze alles en iedereen onder controle hebben: dat verstaan ze onder VEILIG…

Maar ik wil bij wijze van schrijven de zon in het westen zien opkomen, verrast worden.

Liever maak ik op feestdagen een uitstapje. Even een andere omgeving en nieuwe, fijne prikkels. Heerlijk.

Meer en meer doe ik de dingen op mijn manier en gelukkig is dat precies de manier die mijn vrouw zelf ook aanhangt: reeds voordat we elkaar kenden, dachten, voelden en deden we ongeveer hetzelfde. Het is dan ook geen wonder dat we bij elkaar zijn uitgekomen, al voelt het wel nog steeds als een geschenk.

Ik zou bijna schrijven als een godsgeschenk, maar dan interpreteert u dat weer religieus en dat wil ik koste wat kost voorkomen. Want het wordt tijd dat we allemaal stoppen met te geloven in God als een supermens en in Jezus als Zijn zoon. Omdat het niet de waarheid is.

Jezus geloofde zelf dat hij de zoon van God was en dat God bestond, omdat hem dat vanaf zijn geboorte af aan wijs was gemaakt (hij was dus zo voorgeprogrammeerd als de pest) en hij vervulde zijn rol en taak subliem, maar God is geen mens en Jezus is niet Zijn zoon.

God is ons bedenksel voor alles wat we rechtvaardig, fijn, hoopvol, waarheid, wijsheid, humaan, gezond, normaal, bevrijdend en wonderbaarlijk vinden, het is de metafoor voor alle positieve en constructieve energieën, krachten en machten die je in alle natuur (leven) terugziet, net zoals je in alles en iedereen de negatieve en destructieve eigenschappen, gedragingen en mogelijkheden herkent.

Er zijn geen hoger plan en een diepere betekenis en al helemaal niet speciaal voor de mens. We zijn een evolutionair (bij)product (maar niet eindproduct) en voor het Al van totaal geen belang. Wel zijn we vanwege ons enorme denkvermogen, bewustzijn en handigheid heel bijzondere natuurverschijnselen. Sommigen van ons zijn een regenboog, anderen een tsunami. Het is maar met welk karakter je ter wereld kwam, aan wie en waaraan je werd blootgesteld vanaf de conceptie  en hoe je je hebt kunnen ontwikkelen.

Maar we zijn er en moeten iedere dag opnieuw proberen om er iets leuks van te maken, ons te vermaken en met en voor elkaar het best mogelijke te doen. ALS DAT GEEN MOOIE BOODSCHAP IS! We mogen ieder moment weer opnieuw proberen (om het beter te doen, om betere keuzes te maken en het foute, het ongezonde, het domme en slechte te laten). MAAR DIE FRAAIE BOODSCHAPPEN LAAT IK AL HET HELE JAAR HOREN, NIET ALLEEN ROND KERSTTIJD.

Ik heb geschreven…

Moet me trouwens nog 1 dingetje van het hart: mijn lieve, fijne vrouw Sandra heeft geen enkele behoefte om zoals ik naar buiten te treden met haar/onze mening en met haar/onze persoonlijke dingen. Maar zij en ik zitten nagenoeg op 1 lijn.

Mijn eigengereide mening – vaak en over veel denkt ze precies hetzelfde als ik – wordt vaak aangescherpt, aangevuld en bijgesteld door mijn gesprekken met haar en dat lees je in sommige blogs terug (als je zou weten wat ik van haar heb geleerd). Ze is namelijk heel, heel, heel erg veelzijdig (praktisch, intelligent en tevens heel artistiek), wijs en slim, minister-president-waardig (maar die ambitie heeft ze totaal niet, ze bivakkeert het liefste in de luwte).

Mijn vrouw wil niet en zou de kans niet krijgen, maar ze zou werkelijk waar het hoogste open podium verdienen én miljarden, devote discipelen. De wereld zou – indien men echt zou luisteren en ernaar handelde – heel veel van haar kunnen opsteken…

Naast mij staat dan ook de meest bijzondere vrouw…

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s