Blogs worden amper gelezen

Met gemiddeld ongeveer tachtig bezoekers en honderd pageviews per etmaal wordt mijn blog bij WordPress niet goed maar ook niet heel slecht bekeken. Nou ja, bekeken, je weet hoe dat gaat. De meeste mensen zoeken iets op Google, klikken op mijn blog en klikken dan meestal ook weer heel snel weg, zonder mijn verhalen (helemaal) gelezen te hebben. Het aantal pageviews en bezoekers zegt echt helemaal geen nies van een dromedaris.

Er zijn maar heel weinig tweevoeters die (mijn) blogs echt lezen en nog minder mensen die mijn cybervruchten op de voet volgen en ze als een chocolade munt in een bak met levertraan beschouwen. Maar dan is het extra speciaal wanneer je komt te weten dat iemand je schrijfbaksels wel degelijk in de gaten houdt en lust. Waarschijnlijk een andere gestoorde gek.

Maar goed, vrijwel niemand is geïnteresseerd in de mening en het wel en wee van Roland Danckaert. Ik ben niet bekend, beroemd, succesvol, rijk en ik geniet geen status en aanzien. Volgens mij heb ik al best veel waardevolle en leuke dingen te berde gebracht via mijn blogs en wordt mijn (denk- en schrijf)werk door de meeste mensen en meestal helaas genegeerd, overgeslagen en ondergewaardeerd (onbekend maakt onbemind), maar ik vind het ergens ook wel lekker om in de luwte en zonder al te veel bemoeienis van anderen mijn passie te kunnen uitleven.

Verder kan ik niet zo heel veel en vind ik niet zoveel dingen leuk om te doen. De meeste dingen doe ik met tegenzin en dat kost zo ongelofelijk veel kracht.

Eén keer per jaar probeer ik als een volleerd huisman de ramen van onze woning te lappen – de rest van het jaar lap ik die vuile vensters aan mijn regenlaars – maar ze komen dan altijd viezer uit de strijd – meestal zit IK onder het sop – dan voor het kuisen. Zelfs dat kan ik niet. Ik ben de grootste onbenul die het menselijk ras heeft voortgebracht.

Mijn moeder komt ieder jaar op 31 december langs met haar voorschot op de erfenis – meestal rommel van een zogenaamde antiekmarkt – maar ik heb al tien jaar niets gekregen, omdat ze niet tevreden was over de ‘kijkdichtheid’ van onze ramen. Geen schone ramen, geen erfenis-voorschot. En zelfs helemaal geen erfenis, ook niet als ze de pijp uit is en ze die pijp aan Maarten heeft gegeven.

Als ik niet eens fatsoenlijk de ramen kan lappen en eigenlijk minder zelfstandig ben dan een pasgeboren baby, dan kan er ook niks van me worden!

Laatst zei ik nog tegen onze zoon en mijn vrouw dat ik me geen raad zou weten als ik om de bocht een platte band zou krijgen met de auto. Heel gevat antwoordde zoonlief: “Wat je dan moet doen, papa? Wat je altijd doet: mama bellen, die regelt het wel!”

En zo is het. Ik ben vooral zo aanhankelijk, omdat ik totaal afhankelijk ben van anderen.

Alleen als denker en schrijver ben ik volwassen en geheel autonoom. Alleen in die hoedanigheid sta ik volledig op eigen benen en voel ik me vrij en zelfverzekerd!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s