Het einde van ‘Ann’ van Kristien Hemmerechts

Zojuist het boek ‘Ann’ (non-fictie) uitgelezen, geschreven door schrijfster Kristien Hemmerechts. Goed boek, uitstekend geschreven.

Het (dag)boek handelt over een vrouw, Ann, die al meer dan 25 jaar – inmiddels bijna 35 jaar – aan de eetstoornis anorexia nervosa lijdt, een stoornis die ikzelf als puber ‘korte tijd’ (anderhalf jaar of zoiets) heb gehad, puur doordat ik ongelukkig was met mijn in mijn optiek te dikke bovenbenen en wangen en over de opmerkingen die ik daar weleens over kreeg (gevoelig voor – botte – kritiek van anderen, erg kritisch op mezelf en nooit tevreden over mezelf, willen voldoen aan een ideaalbeeld, door iedereen slim, leuk én mooi gevonden willen worden).

Tijdens mijn groeistuip deed ik heel fanatiek aan de lijn en at ik misschien nog maar 1000 calorieën per dag. Het lijnen beheerste mijn leven, voelen en denken, doen en laten. Obsessief gedrag.

Ik weet niet meer hoe en waardoor ik op een dag de knop heb omgezet. Ineens zag ik in dat ik verkeerd bezig was en zo niet door kon en wilde gaan. Ik wilde weer genieten van eten. Toen al was ik zelf mijn beste therapeut. Zoals sommige mensen van de ene op de andere dag succesvol stoppen met roken, zo stopte ik van de ene op het andere moment met mezelf uithongeren. Maar dat is MIJN anorexia-verhaal. Ieder anorexia-verhaal is weer anders en iedere anorexia-lijder is anders en heeft een unieke beleving en een uniek leven.

Over het einde van het boek ‘Ann’ ben ik zeer ontevreden. Te abrupt. Alsof de schrijfster er moe van was, van het boek en het schrijven ervan, van het onderwerp én van Ann. Schrijvers hoppen van onderwerp/thema naar onderwerp/thema, van boek naar boek. Ze willen en moeten blijven werken aan nieuw werk. Ze gebruiken voor een boek mensen en informatie die hen van pas komt en als het af is, storten ze zich op nieuwe thema’s en personen. Dit klinkt als een verwijt, maar ik bedoel het meer als een constatering.

Maar… dit mooie boek uit 2008 kent wat mij betreft een veel te ongeïnspireerd einde. En ik stoor me aan enkele slotzinnen van Hemmerechts.

Hemmerechts schrijft: ‘Aan inzicht ontbreekt het Ann niet, en ook niet aan wilskracht. Waaraan dan wel?’  Dat waaraan dan wel irriteert me mateloos en maakt me kwaad. Nou, mevrouw Hemmerechts, misschien ontbreekt het Ann wel aan helemaal niets (het ontbreekt ons allemaal wel aan iets, want niemand is volmaakt, ideaal en alwetend) en zijn haar traumatische eetstoornis en haar vicieuze cirkel gewoon sterker dan haar wilskracht, zoals een tumor sterker kan zijn dan de levensenergie en vechtlust van een lijf en geest!!!

De opmerking van Hemmerechts suggereert toch weer dat ook zij, uitgerekend zelfs zij, van mening is dat Ann iets niet doet of verkeerd doet waardoor ze niet geneest. Terwijl Ann gewoon doodziek en super gewond is (zou je niet met zo’n jeugd en zo’n intelligente, briljante en gevoelige aard!) en desondanks ontzettend veel ervaringsdeskundigheid, zelfkennis, zelfinzicht en veerkracht aan de dag legt.

De woorden en zinnen van Ann in het boek zijn zelfs nog veel mooier dan van de schrijfster zelf. Ik hoop toch dat ook Ann flink aan het boek heeft verdiend…  Ann had het boek nog veel beter zelf kunnen schrijven, als ze daartoe in staat was geweest, want ze kan ontzettend mooi, doeltreffend en boeiend analyseren en formuleren, beter nog dan de talentvolle Hemmerechts.

De laatste zin van het boek, vind ik al helemaal onbegrijpelijk. Ann – ze leeft geloof ik nog steeds – was al een hele tijd van plan om een einde aan haar leven (lees: lijden) te maken.

Hemmerechts kreeg haar op het laatst niet te pakken en schrijft als laatste zin in het boek: ‘Laat ze in godsnaam niets DOMS gedaan hebben’.  Met andere woorden: geef dat ze geen zelfmoord heeft gepleegd.

Maar het woord DOMS stuit me heel erg tegen de borst en vind ik heel erg onzorgvuldig gekozen. Weer maakt het me woedend! Als Ann al zelfmoord had gepleegd en zou plegen, dan zou dat geen domme daad zijn, maar een zeer begrijpelijke wanhoopsdaad om de levenspijn en de verschrikkelijke situaties te doen stoppen. Ze zou er als het ware toe aangezet zijn door de pijn en de uitzichtloosheid van haar situatie en lijden.

Ik weet dat Hemmerechts dit zelf ook wel weet, maar dan had ze het zo moeten schrijven, zeker als laatste zin.

Nogmaals, ik vind het einde van dit fraaie boek heel erg afgeraffeld, abrupt en onnadenkend. Het boek verdient een veel beter einde.

http://www.rolanddanckaert.nl

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s