“Stap uit die hel!”

Al lezende in het boek ‘Ann’ (2008) van de Belgische schrijfster Kristien Hemmerechts – een verhandeling over een vrouw die lijdt aan de eetstoornis anorexia en ‘lijdensmoeheid’ – komt steeds weer één gesuggereerde oplossing terug voor de problemen van de hoofdpersoon Ann: dat ze afstand zou moeten nemen van haar familie die haar niet kan begrijpen en onopzettelijk blijft teleurstellen en dat ze moet kiezen voor het leven, een ander leven zonder die obsessieve fixatie op haar lijden. Met andere woorden: “Stap uit die hel en kies voor of ga op zoek naar je geluk!”

De schrijfster merkt samen met therapeuten en de familie van Ann op, dat de patiënte klinkt als een plaat die blijft hangen. Steeds weer het begrijpelijke maar wellicht verergerende beklag, de verwijten, de schreeuw om begrip en erkenning, het uiten en verwoorden van de pijn…

Therapeuten, familieleden en ook de auteur stellen voor, dat Ann het allemaal eens loslaat en een nieuw, ander leven gaat beginnen.

Het gevaar hiervan is, dat de patiënt toch weer het signaal krijgt dat ze haar ziekte zelf in stand houdt en er dus zelf schuldig aan is. Of dat men vindt dat ze slecht omgaat met haar ziekte, terwijl Ann vecht als een leeuw en wel degelijk normaal probeert te leven (werken, omgang met vrienden). Zeg je tegen iemand met kanker dat hij of zij uit die hel moet stappen en dat die ziekte misschien verdwijnt als hij zijn of haar biezen pakt? Waarom blijft men denken dat een stoornis die tussen de oren zit ook door de persoon van wie die oren zijn kan worden opgeheven? Kan een stoornis niet sterker zijn dan de wilskracht? Natuurlijk wel, zoals een tumor sterker kan zijn dan de wilskracht van de kankerlijder!

Op zich is het een uitstekende suggestie: stap uit die hel, zet eens een andere plaat op. Vaak knappen mensen op in een andere omgeving met nieuwe, positieve prikkels, zeker als ze daar en dan omgaan met mensen met wie ze geen negatief emotioneel verleden hebben.

Maar zodra die mensen terug moeten of gaan naar de ‘oude, vertrouwde’ plek en de mensen met wie ze zo’n enorm zwaar emotioneel beladen band hebben, dan lijkt het alsof die heerlijke weken of maanden in die andere omgeving niet hebben bestaan en geen goed hebben gedaan. De klap van de overgang is dan alleen maar harder.

Frequente uitstapjes oftewel positieve afleiding en leuk bezig zijn – leuke dingen doen met leuke mensen in een andere, prikkelende omgeving – kunnen goed doen, maar vluchten is geen goede optie. Bovendien: je neemt je ziekte, je herinneringen, trauma’s en je basisgevoelens toch mee, de hele wereld over. Op een gegeven moment, na een paar maanden, zijn die nieuwe, positieve prikkels ook weer uitgewerkt. Je kunt niet vluchten voor een hel die zich in jou heeft vastgebeten.

Maar er is nog meer. Wanneer je zo ontzettend ziek en verzwakt bent als Ann en ieder moment van iedere dag last hebt van je kwalen en levenspijn, en altijd weer tegen heel dikke en uiterst benauwende grenzen oploopt en je hebt ook nog eens geen (fijne, sterke) partner, dan is het verdomd moeilijk om (zelfstandig) een ander leven te beginnen en op te bouwen, je fysiek te verplaatsen.

Het omgaan met je vermoeidheid, levenspijn en geestelijke, emotionele en fysieke kwalen – chronische ziekten laten zich altijd op die drie fronten voelen, maar ook sociaal, maatschappelijk, spiritueel en seksueel: het is echt een hel waar je zo goed mogelijk in moet zien te overleven, en dat doet Ann! – kost al meer dan genoeg van je energie en kracht. Je bent dan geestelijk zwaar gehandicapt, je geest zit in een rolstoel of ligt terminaal op bed. Zo moeilijk is dat toch niet voor te stellen of te begrijpen? Kut, klootzak, waar is jullie inlevingsvermogen!!!!

“Stap uit die hel” is dus meestal makkelijker gezegd dan gedaan (goedbedoeld maar vreselijk betuttelend, onderschattend en naïef), onrealistisch en onmogelijk, zeker wanneer de chronische ziekte al meer dan 20 jaar duurt en zeer ernstig, sterk en veelzijdig is. Het is dan bijna onmogelijk om uit die vicieuze cirkel te komen.

En zie fysiek maar vooral geestelijk en emotioneel maar eens los te geraken van mensen die jou ergeren, kwetsen en pijn hebben gedaan maar van wie je toch houdt, die je je hele leven al kent, van wie je min of meer afhankelijk bent en die ondanks alles – met al hun onvermogen en onhebbelijkheden – toch ook zielsveel van jou houden en hun best voor je doen, op hun manier!

En zie maar eens – als je buitenspel staat – nieuwe contacten op te bouwen!!! Mensen vinden patiënten niet aantrekkelijk. Niet voor niets wil iedere ouder een gezonde baby en wil iedere vrijgezel een gezonde, goed uitziende, succesvolle partner!

Het is dus veel gecompliceerder dan: Stap eens uit die hel en Zet eens een andere plaat op!

Natuurlijk kan een patiënt als Ann ondanks alles toch blijven leren van de eigen fouten, betere hele kleine en wat grotere keuzes leren maken, zoals iedereen kan blijven leren van de eigen fouten én ervaringen, mits men eerlijk en opbouwend kritisch is, eerst en vooral naar zichzelf toe.

Natuurlijk kan Ann blijven proberen om nog betere manieren te vinden om te overleven. Vaak moet je niet kijken naar wat je anders moet doen of nog meer kunt doen, maar naar wat je moet LATEN. Want vaak doen we dingen of denken we dingen die we achterwege moeten laten, en dan gaat het al een stuk beter. Laat het drinken, laat het roken, laat het te laat naar bed gaan, laat het piekeren…

Ann zou moeten begrijpen dat het heel frustrerend maar ook menselijk en begrijpelijk is, dat anderen haar niet (ten volle) kunnen begrijpen en dat ze hun eigen (gezins)leven en carrière willen opbouwen en glans willen geven, en dat ze dus niet meer moet hunkeren naar de erkenning, de onvoorwaardelijke interesse en het begrip van anderen. Als je jezelf maar gelooft, vertrouwt en begrijpt, als je zelf maar weet hoe het zit. Dan kan de hele wereld dood neervallen! Je kunt mensen toch niet dwingen om je te begrijpen en te geloven. Als je dat probeert te forceren, maak je veel stuk.

Anderzijds weet ik dat het verschrikkelijk veel pijn blijft doen wanneer mensen jou en je pijn negeren en nooit benoemen, uit de weg gaan en als mensen in al hun dommigheid botte dingen zeggen die je kwetsen en doen alsof er niets aan de hand is.

Vaak is het voor de omgeving net zo moeilijk en slopend. Zij zijn evengoed machteloos, hulpeloos, radeloos en ook hun leven wordt deels vergald door jouw pijn, situatie, verwijten en ellende.

Het is gewoon heel moeilijk, zo’n tragedie, zo’n enorm diep en machtig probleem met meerdere oorzaken, symptomen en gevolgen. Dat is wat het is. Zo kan het leven zijn, vooral als het de verkeerde kant op is gegaan.

Op een gegeven moment moet je toch proberen om vrede en vriendschap te sluiten met je vijanden, dus ook met dat tragedie. Het is nou eenmaal zo. Ergernis maakt alles alleen nog maar erger, zeker blijvende en voortwoekerende ergernis, dat is puur vergif.

Soms moet je op z’n minst blijven proberen om je neer te leggen bij je lot, dat je nou eenmaal heel veel levenspijn hebt, niet het gedroomde en gewenste leven kan leiden en dat je misschien nog wel meer kapot gaat. De ene keer gaat dat accepteren beter dan de andere keer, maar je moet het blijven proberen: ook acceptatie kun je trainen, oefenen, een kwestie van veel doen, koppig blijven proberen. Oké, als je echt geen veerkracht meer hebt, dan houdt het op, dan heb je verloren. Ook dat is mogelijk. Maar benut al je vechtlust, al is het nog maar heel erg weinig! Als er echt helemaal geen vechtlust meer is of kan zijn, dan heb je helaas pech gehad. Sommigen springen dan voor de trein.

Als je probeert, dan ligt het in elk geval niet aan jou, dan heb je in elk geval niet zelf alles nog erger gemaakt dan het zonder jouw toedoen al was en is. Probeer maar eens te accepteren dat er geen oplossing is voor een tragedie, dat sommige problemen ons boven de pet groeien en dat ook psychiaters en psychologen en andere specialisten zich niet alleen geen of onvoldoende raad weten met je probleem en dat hun pillen niet werken of averechts werken, maar bovendien vaak enorme eikels en trutten en gemankeerde en zelfs doodenge, griezelige mensen blijken te zijn.

Als je niets meer kan, probeer dan vanuit je bed in elk geval te kijken naar de zonsopkomst en zonsondergang, indien mogelijk. Kijk naar de sterren en planeten in de ochtendhemel en avondhemel. Misschien geniet je er een seconde van. Wellicht ontdek je dan dat het leven toch ook heel mooi kan zijn, ondanks alles.

Tja, je hebt gewoon pech gehad. Waarom niet? Miljarden mensen hebben een hondenleven, hebben pech. Tragedies kijken niet naar de persoon, of iemand lief is of niet. Die rechtvaardigheid, zorgvuldigheid en die zorgzaamheid kennen de gebeurtenissen en dus ook de tragedies en het geluk niet. Het is bepaald niet zo dat alleen maar lieve mensen succes hebben en stokoud worden op een kerngezonde manier. Vaak zijn het juist de harteloze, keiharde, gevoelloze klootzakken en kutten die gezond oud worden. Het leven is namelijk bikkelhard, zachte mensen worden sneller getroffen, lijden meer onder het onrecht, de fysieke en geestelijke pijn, ze denken meer (teveel) na.

Door te leven, leer je de keiharde realiteit kennen en die is meestal allesbehalve romantisch, zachtaardig, beschermend, hulpvaardig en rechtvaardig. Ze zeggen niet voor niets dat het leven een bitch is. En al ben je nog zo gelovig, God behoed je nergens voor. Er is geen macht die ingrijpt, en die zal er nooit komen. Je staat er alleen voor, samen met de mensen die om je geven. En ja, je hebt natuurlijk wel baat bij alle opwekkende, positieve en constructieve energieën van en in de natuur (het leven). Die levensenergie houdt ons gaande. Het goede, mooie, lekkere, fijne, grappige en leuke houdt ons in stand.

Maar soms is het kruis veel te zwaar en dan ga je roemloos ten onder. Vanuit ons standpunt is dat heel erg onrechtvaardig, heel betreurenswaardig, heel jammer, maar het leven kan het geen ene flikker schelen. Die kent jou niet eens. Die bekommert zich niet om jou. Mensen kunnen zich om elkaar bekommeren, maar mensen staan elkaar van nature juist vaak naar het leven en gaan voor eigen succes. Het leven heeft mooie EN spuuglelijke eigenschappen, gedragingen en mogelijkheden. Kijk zonder roze bril naar de natuur en je weet alles over de aard van het leven en dus tevens van de mens.

Het verhaal van Ann lijkt op dat van mij, en vice versa, ofschoon heel veel dingen (feiten en belevingen) anders zijn. Ik heb honderden blogs geschreven over mijn eigen situatie en inderdaad, dat kwam op den duur over als een plaat die bleef hangen, maar je zit (ik) dan ook gevangen in die situatie en pijn die iedere dag weer opnieuw je leven vergallen, je levensvreugde terroriseren en je goede bedoelingen overschaduwen. Dat went nooit.

En toch moet je ook dan rekening houden met anderen. Je kan niet ook de levens van anderen blijven verwoesten, omdat jij toevallig zo erg lijdt. Ja, je wilt medestanders en minder eenzaam zijn in je lijden en dat is heel erg begrijpelijk, maar je wilt toch niet dat je naasten ten onder gaan aan jouw ellende? Ga dan op zoek naar lotgenoten, naar mensen die toch al lijden. Lees het boek ‘ANN’!!! Kijk naar het Journaal!!! Al realiseer ik me dat die mensen die zo lijden op de beeldbuis te ver van je afstaan. Je bent juist zo eenzaam dat je behoefte hebt aan heel intiem contact met iemand die helemaal met je mee lijdt. Ik heb het wat dat betreft getroffen met mijn vrouw, mijn gouden engel.

Nu heb ik eens mijn verhaal verteld aan de hand van het levensverhaal van iemand anders die misschien net zo erg of nog veel erger lijdt (lijden kent vele vormen en gradaties!).

Ik moet zeggen dat dat voor mijzelf wel verfrissend is, mogelijk voor de lezer die mijn verhaal door en door kent evenzeer. De lezer die mijn verhaal door en door kent, raakte verveeld en werd moe van steeds weer dezelfde woorden en mijn grijze beklag. Kun je je dan voorstellen dat degene die het iedere dag moet ondergaan net zo verveeld raakt, doodmoe wordt en er schoon genoeg van krijgt?!

Nee, eigen schuld, dikke bult… dat gaat bijna nooit op in zulke gevallen! Het is geen schande als je niet weet en leert om te gaan met een trauma zo groot… Blame it on the trauma, ont the ugliest side of life and on no one and nothing else…

Trouwens, als iemand over mij en mijn levensverhaal zo’n boek zou schrijven (al dan niet op mijn verzoek), dan zou ik – zeker gezien mijn financiële situatie – alle royalties van het boek opeisen en van de schrijver verlangen het werk eens pro deo te doen en eens genoegen te nemen met de extra publiciteit en de roem… Ik zou belangeloosheid en onbaatzuchtigheid verlangen. Kijken of de schrijver dan nog zo geïnteresseerd is…

En anders schrijf ik het liever zelf, al leest geen hond het en brengt het geen ene rooie cent op…

http://www.rolanddanckaert.nl

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

http://www.Oorlogsverhaalinmelick.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s