Minder views op blog dan in 2014

Mijn populariteit als blogger is tanende. In 2015 werd mijn blog bij WordPress bijna 45.000 maal bekeken oftewel gemiddeld 123 keer per dag en 5 maal per uur (hoe vaak mijn blog werd GELEZEN en hoe mijn schrijfsels werden gewaardeerd, is helaas niet vast te stellen).

Enfin, dat zijn 6000 keer minder pageviews dan in 2014. In 2014 werd mijn blog ongeveer 51.000 maal bekeken.

Ik moet dus helaas vaststellen dat het qua pageviews-aantallen een slecht blogjaar was. Na jarenlange stijging van het aantal paginabezoeken is er het afgelopen jaar een daling ingezet. Nou ja, bijna niets kan blijven groeien. En het gaat niet om kwantiteit, maar om kwaliteit! Anderzijds hoopt een mens en ook een blogger stiekem op blijvende groei. Het is nooit leuk als iets wat je graag ziet groeien, afneemt, minder wordt, al is dat een goede les in genoegen nemen met minder…

Hoe het ervoor staat met mijn blog zal iedereen zout in een kopje koffie wezen, maar voor mij zijn de cijfers best wel belangrijk. Ik blog immers niet iedere dag voor de kleren in de Humanitas-containers!

Bloggen, is mijn lust en mijn leven. Ik doe het graag. En ik doe het vooral voor mijn eigen plezier en tijdverdrijf en op de manier die bij mij past. Ik doe geen concessies. Ik geniet van de autonomie. En ik vind zelf dat ik zo nu en dan leuke, wijze en mooie dingetjes schrijf. Maar belangrijker dan dat: het schrijven bezorgt me veel plezier en is zo nu en dan een prima uitlaatklep voor me, soms een beetje therapeutisch zelfs.

Ik heb maar weinig vaste volgers. Af en toe krijg ik een complimenteuze reactie. Eerder al schreef ik dat mijn blog nooit heel erg populair zal worden, omdat ik over allerhande uiteenlopende onderwerpen schrijf en dat op een heel diverse manier. Ik ben niet in een hokje te proppen, en mijn thema’s evenmin. Bovendien ben ik heel erg controversieel en uitgesproken, heel puur: alles of niets, zowel in het negatieve als in het positieve, als wel in het serieuze als op het gebied van de gekkigheid.

Ik heb de indruk dat de meeste mensen op den duur afhaken, omdat ze vroeg of laat iets op mijn blog lezen wat hen totaal niet bevalt.

Dat is dan maar zo. Het is een hobby, geen werk. Ik ben er financieel totaal niet van afhankelijk (het levert me immers geen rooie cent op). Gelukkig maar.  Al zou het natuurlijk niet verkeerd zijn om betaald te worden voor wat je het liefste doet en het beste kan. Maar werk in totale vrijheid levert zelden iets op. Je dient je te conformeren, samen te werken en te slijmen als je wat wilt verdienen… Als journalist heb ik dat bijna twee decennia lang gedaan…

De laatste weken van het voorbije jaar was ik volgens mijzelf het beste op dreef, vooral met mijn blogs naar aanleiding van het boek ‘Ann’ van Kristien Hemmerechts.

KORTE PERSOONLIJKE TERUGBLIK OP 2015

Voor mij was 2015 andermaal een heel dubbel jaar. Als mens heb ik me weer verder kunnen ontwikkelen, op het vlak van de levenskunst en de levenswijsheid. De relatie met mijzelf is nog beter geworden, het gezinsgeluk is even groot gebleven (die was al groot) en we hebben veel genoten van uitstapjes, vakanties, huiselijk geluk, wandelingen, tv-kijken, muziek, schrijven, de zonsopgangen en zonsondergangen, etentjes (lekker en gezellig eten en drinken) en van elkaar. Onze dochter slaagde voor haar VWO-examen, dat was het belangrijkste moment voor ons.

Maar het was voor mij qua gezondheid en dagelijkse strijd andermaal een heel erg moeilijk jaar. Meestal was het afzien. Afgezien van de chronische kwalen en de dagelijkse terreur en strijd heb ik me evenwel heel goed ontwikkeld en heb ik erg veel genoten het afgelopen jaar.

Grote nieuwe crises deden zich nochtans niet voor. Geen ziekenhuisopnames binnen het gezin of de familie, geen rampen en ongelukken die mijn naasten en mij troffen, geen ongelukken, geen echtscheidingen, geen blijvende ruzies en onenigheid. De vakantie met en bij schoonfamilie in Indonesië was erg geslaagd, met name door de enorme gastvrijheid en de warmte van de mensen.

Mensen veroordelen altijd dat ik wel naar Indonesië op vakantie kan gaan, maar niet buitenshuis kan werken of in mijn eentje over een korte afstand kan reizen. Mensen vragen echter niet aan me hoe dat kan, hoe dat dan zit. Ze concluderen dan alleen dat ik me aanstel en mijn zogenaamde aandoeningen gebruik/misbruik om bepaalde dingen niet te hoeven doen.

En als ik het uitleg of zou uitleggen, dan geloven ze me nog niet. Dat heb ik bij familieleden, maar ook het UWV, artsen en de vorige werkgever wel gemerkt.

In het kort geef ik nu deze verklaring, met het volledige besef dat mensen dan nog niet beseffen wat er aan de hand is en zich niet kunnen en willen inleven in mijn situatie.

Welnu, ik heb 15 jaar lang met al die uitputting en de paniekstoornis buiten de deur gewerkt, totdat dit echt niet meer ging en te veel kracht van me kostte. Ik heb in die situatie zelfs drie maanden lang loodzwaar werk gedaan in een staalfabriek. Want ik ben een vechtjas, een overlever, een constructieveling.

Buitenshuis werken, kost me nog steeds veel te veel kracht en energie vanwege de angsten, de stress-onbestendigheid, de werkdruk en de drukte. Niet alleen ben ik doorlopend heel snel moe en herstel ik niet alleen slecht van inspanningen, maar sla ik snel op tilt als ik voor mijn doen overbelast raak (en dat is helaas vrij snel). Je merkt het dan misschien niet aan me, omdat ik reeds als kind heb geleerd om te vechten en te worstelen zonder dat iemand het merkt, maar er speelt zich dan wel degelijk een derde wereldoorlog in me af.

Een vakantie in bijvoorbeeld Indonesië vergt qua energie ook veel van me, maar is toch een heel ander verhaal dan werken. Mijn emmer zit altijd vol spanningen en loopt bij werkdruk dus snel over. Op vakantie wordt die emmer juist een beetje leger gekiept door de ontspanning. Ik heb dan positieve afleiding en kan veel rusten en genieten.

Niet voor niets bezoek ik het gehele jaar door twee maal per week de sauna om op krachten te komen via ontspanning. Ik heb immers een emotionele en psychische stress-aandoening.

Dan de angsten. Waarom durf ik niet met jou een halve dag naar de stad te gaan, maar wel met het gezin naar Indonesië te gaan? Welnu, bij fobieën speelt vertrouwen een heel grote rol. Ik kan van mijn gezin op aan. Mijn vrouw weet wat er met me aan de hand is en bij haar voel ik me veilig.

Zij houdt me vast als we een plein moeten oversteken, ze begrijpt me als ik zeg dat ik moe ben en terug moet gaan en ze praat niet veel tegen me (praten is namelijk heel vermoeiend en beangstigend voor me: dan wordt het te druk in mijn hoofd waarin de angst alles onrustig maakt). Niet voor niets loop ik bij mooi en slecht weer vaak met een paraplu, omdat die me wat meer het gevoel van houvast geeft, temeer ik vaak last heb van zwabberbenen door de onzekerheid, angst en paniek en vanwege het gebrek aan geestelijke en lichamelijke energie en kracht: als jij griep hebt, dan sta je ook niet zo zeker op je benen.

Bovendien is met jou een halve dag op stap gaan in mijn eigen dorp of stad veel meer inspannend voor me: ik voel me dan onzekerder en ben dan dus vatbaarder voor angsten en paniek. Bij mij uit zich dat ook heel erg lichamelijk (evenwichtsstoornissen, gevoel niet in het lichaam te zitten).

Iedere dag doe ik zelfstandig aan fobietrainingen en probeer ik in mijn eentje – als mijn vrouw is werken en de kinderen naar school zijn – mijn grenzen op te zoeken en te verleggen. Ik blijf vorderingen maken op deze manier, maar het moeten leven met een fobie, stress-/paniekstoornis en uitputting kost ontzettend veel kracht en energie.

Ik heb al deze kwalen als gevolg van een veel te belastende jeugd, laten we het daarop houden.

Helaas stellen mensen geen vragen en worden ze altijd heel argwanend als je dit allemaal uitlegt, en trekken ze allemaal verkeerde conclusies en nestelen ze zich in verkeerde aannames en interpretaties. Of ze slaan aan het vergelijken met anderen en zichzelf, terwijl iedere beleving uniek is, ieder mens uniek is en ieder levensverhaal een verhaal apart is.

Tot mijn spijt kom ik weinig mensen tegen die net zo empathisch, inzichtelijk, begripvol, wijs en meelevend zijn als mijn vrouw en ikzelf. Ik heb een paar mensen die me altijd zullen blijven steunen en die me geloven. Dat zijn eigenlijk allemaal mensen die het zelf ook moeilijk hebben en die evenzeer heel gevoelig zijn. Die contacten koester ik. Ik ben er op mijn beurt altijd voor die mensen. Ze hebben veel aan mijn steun, aandacht, inzichten, interesse en begrip. Althans, dat laten ze me weten…

De andere mensen mijd ik evenwel niet meer zo sterk, mits ze me aanstaan als mens.

Ik heb geleerd dat niet iedereen die me niet wil of kan begrijpen en die mijn versie in twijfel trekt onaardig is, niet om me geeft of niet gezellig kan zijn. Ik schrijf mensen niet meer zo snel af.

Maar dat komt, doordat ik ben gaan inzien en aanvoelen dat het geen nut heeft om tegen zulke mensen veel over mijzelf prijs te geven en dat ik van zulke mensen niets moet verwachten wat ze me toch niet kunnen geven en bieden. Maar het kan desondanks heel gezellig zijn om een glas Guinness met ze te drinken en hen te laten vertellen over hun leven.

Echter, er zijn maar weinig mensen bij wie ik echt mezelf kan zijn, bij wie ik me op mijn gemak voel en met wie het werkelijk klikt. Ik ben bepaald geen allemansvriend, en lang niet iedereen vindt mij (blijvend) leuk. Meestal draait het erop uit dat het contact vroeg of laat wordt verbroken, omdat er onvoldoende sprake is van chemie. Ik match met maar heel erg weinig mensen, maar tot dusver heel heel heel erg met mijn wederhelft, al 25 jaar! En er zit zowaar nog steeds rek in onze relatie!

Nergens is het altijd koek en ei en dus ook bij ons niet (ideale en probleemloze situaties en relaties bestaan niet) en alles kan veranderen en zelfs ons huwelijk kan ooit stranden (het kan vanaf nu ook zomaar de mist in gaan door omstandigheden of bepaalde gebeurtenissen en gevoelens). Ik hou altijd een slag om de arm, want 1 ding weet ik zeker: garanties heb je niet. Maar de afgelopen 25 jaar neemt niemand ons af, die waren heel erg zwaar (voornamelijk door mijn situatie), maar ook heel waardevol en mooi!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s