Zonder titel

Mijn blik rent tussen de bomen van het bos, een slalom van de kijkers, om de stammen heen, op zoek naar het plein waar ik niet bang voor ben. De spons die was gevuld met feestgevoel is leeg en nu gevuld met de leegte van de weemoed. De dagen stemmen mij als een instrument, de ervaringen bespannen het racket waarmee ik de bal sla en mijn partijen speel. Ik word gevuld met buiten dat van binnen weer naar buiten treedt.

Ik wandel over een rustgevende laan en mijn onrust kiest het hazenpad. Zoekend naar de steen die me keigoed behandelt, waarmee ik de spanningen van mijn handpalmen kan wrijven, die mijn warmte in zich opneemt en dan mijn hand verwarmt.

Knielend bij de grashalmen met de natte tranen van de droogte, in mijn hand een stengel prei die ik verscheurd heb, zodat de pittige uiengeur vrijkomt waardoor het Zeeland van mijn opa en oma weer naar me toe komt.

Het is pas 3 januari en het jaar duurt me nu al te lang. Ik snak naar het einde, als het feest weer begint…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s