De verandering…

Bij het EO-programma ‘De Verandering’ met presentator Kefah Allush een item met en over een man, Marcel, die na een zware jeugd (verwaarlozing, seksueel misbruik) verslaafd raakte aan drank, drugs en het occulte. Op het dieptepunt van zijn lijden besloot hij een vriend te bellen die christen is. Die vriend en een vriendin gingen met en voor hem bidden en langzamerhand knapte die Marcel op. Hij gelooft nu dan ook in de duivel en demonen en in God en engelen.

Ik vind het heel fijn voor Marcel dat hij nu een eigen bedrijfje heeft, dat zijn vrouw en kinderen hem nog een kans geven en dat hij zijn verslavingen heeft overwonnen, al is hij nu wellicht verslaafd aan het geloof (maar dat kan geen kwaad, zolang hij maar geen godsdienstfanaat of godsdienstwaanzinnige wordt, want die heb je dus ook).

Marcel denkt dat God en de engelen hem hebben gered. Ik denk daar anders over.

Voordat Marcel die gelovige vriend belde, zat hij op het dieptepunt van zijn crisis. Hij was zo wanhopig dat hij eindelijk het juiste inzicht kreeg en de motivatie had om het roer om te gooien. Hij zag na al die jaren in, dat hij op het verkeerde spoor zat.  Bovendien miste hij zijn gezin verschrikkelijk en zag hij eindelijk wat hij hen had aangedaan en hoe hij vrouw en kinderen had verwaarloosd en pijn had gedaan.

Eindelijk besefte die Marcel, dat al die drugs, drank en het occulte hem alleen maar ellende brachten. Dat was volgens mij de reden waardoor hij op het idee kwam om die christelijke vriend te bellen: Marcel was klaar voor de redding, voor de bevrijding. En hij was klaar met zijn oude, destructieve leventje.

Vervolgens hebben de vriendschap, de interesse en de begeleiding van die christelijke vriend en een vriendin hem goed gedaan. Maar dat christelijke had je net zo goed kunnen weglaten. Het geloof was slechts een kapstokje, zoals dat evenzeer sport of dansen had kunnen zijn. Er hoeft maar iets te zijn waarin je gelooft en waar je je goed bij voelt, iets goeds waaraan je je vasthoudt. De gemeenschapszin onder bijvoorbeeld kerkgangers is wat hen zo goed doet, dat saamhorigheidsgevoel.

Dus: het bewustwordingsproces in het diepste dal was voor hem Go(e)d, de aandacht en hulp van zijn vrienden was voor hem Go(e)d.

Het grappige is dat gelovige mensen een hekel hebben aan iedereen die en alles wat te maken heeft met het occulte en paranormale, terwijl dat een wezenlijk onderdeel is van het hele geloof, met al die engelen, wonderen, occulte bedreigingen en demonen! Ik geloof ook in negatieve en positieve energieën en manifestaties, doch ik zie ze als natuurverschijnselen, zoals alles natuurlijk natuur is.

Gelovige mensen denken dat het occulte alleen maar negatief is en het werk van de duivel is en dat alleen het geloof redding kan brengen.

Welnu, ik heb min of meer hetzelfde meegemaakt als Marcel, vooral voor wat betreft de verslaving aan het occulte. God bracht mij nochtans nooit redding. Integendeel zelfs!

Mijn eigen vechtlust en bewustwording en mijn vrouw wél. Ontspanning bracht me redding, genieten bracht me verlichting. Dus: alle positieve zaken van het leven brachten me redding. Dat was niet het werk van God. Dat was het werk van alles wat positief was in mijzelf en buiten mij om!

Er zijn zo ontzettend veel mensen die heel erg aan God hangen en op hem vertrouwen en die er slecht vanaf komen. Ja, zeggen gelovigen dan, dan heeft God een ander plan met je. Nou, leuk als God vindt dat je vergast moest worden in Auschwitz of dat je doodziek moest worden door een kernramp… Bedankt God, dat je onze kinderen hebt laten vermoorden. Dat is vast onderdeel van je ingenieuze plan!

God is sowieso geen mens(achtige). God is gewoon de metafoor voor het constructieve deel van de natuur oftewel het leven waarvan ook wij een onderdeel zijn. Alles bestaat uit constructieve en destructieve krachten, maar dat heeft niets te maken met een super Sinterklaas en een super Hitler of met plannetjes van hogerhand.

Het is gewoon zoals de natuur is: opgebouwd uit positieve en negatieve manifestaties. De mens kwam in de evolutie pas heel laat op het toneel, zou net als de ooit zo machtige dino’s kunnen uitsterven en/of zich kunnen ontwikkelen tot een soort van ruimtewezen. De evolutie houdt namelijk niet op bij ons, die is nog steeds in volle gang.

Mensen denken altijd heel mens-centrisch, omdat wij toevallig zijn uitgegroeid tot de machtigste bewegende wezens op deze kleine bol die in het hele universum geen fuck voorstelt. Mensen willen maar niet accepteren dat ze nietig en eindig zijn en dat we het hier en nu met en voor elkaar moeten zien te rooien, moeten roeien met de riemen die we hebben en dat we vrede moeten sluiten met de natuur (het leven en ook de mensheid) zoals ze is, namelijk een bonte verzameling van plussen en minnen en met de minnen in de plussen en de plussen in de minnen.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s