Het leven dat je nooit zult leiden

Herbert heeft altijd gedroomd van en verlangd naar een leven dat voor hem niet was en is weggelegd. Hij wilde net zo knap, rijk en beroemd zijn als de mannelijke filmsterren, net zo moedig als de soldaten aan het front, net zo onoverwinnelijk en charmant als James Bond (alsof die echt bestaat), net zo succesvol als Vincent van Gogh na zijn dood en hij wilde iedere dag minstens driemaal de meest hete seks met de meest geile blondine in plaats van zes keer per jaar een verplicht nummertje met zijn roodharige en sproetige vrouw.

Niet dat Herbert het slecht heeft gehad gedurende zijn werkelijkheid. Hij had een lieve en daadkrachtige vrouw, drie intelligente zoons, een goede, vaste baan én een hoge status alsmede aanzien binnen het dorp en de kerk, wat wil je nog meer? Nou, Herbert wilde veel meer. En hij wilde alles ANDERS, compleet ANDERS!

Hij was niet het type dat tevreden kon zijn met de realiteit. Herbert wilde niet alleen maar dromen, maar die dromen ook waarheid zien worden, al realiseerde hij zich dat dromen die uitkomen werkelijkheid zijn geworden en dan niet langer dromen meer zijn en dus niet meer zo mooi, ideaal en fantastisch zijn. En toch wilde hij de verwezenlijking van zijn dromen beleven.

Bovendien wilde Herbert niet in deze tijd leven, maar in de periode van koetsen met paarden, in een era waarin niet alles voortdurend verandert en mensen wel vijf keer in hun leven van baan (moeten) veranderen en het dorp om de tien jaar onherkenbaar is geworden met totaal andere mensen en voorzieningen.

Herbert kon zijn droom niet leven. Dat is slechts weggelegd voor een paar mensen en zelfs zij zijn meestal niet gelukkig, want de werkelijkheid is een akelig iets waarin niets heel blijft en volmaakt wordt. Maar hij leefde wel in zijn droom, iedere dag van zijn werkelijkheid.

Nu is hij heel oud, te oud, en weet hij zeker dat hij geen tijd meer heeft en geen kansen meer krijgt of kan scheppen om zijn dromen waar te kunnen maken, al had het er sowieso nooit ingezeten, omdat hij altijd het onmogelijke, het onbereikbare droomde.

Of eigenlijk zijn het altijd meer verlangens geweest en verlangens zijn gemener dan dromen, verlangens vullen je met ontevredenheid en hollen je vervolgens uit, verlangens pijnigen je, verlangens zijn veel sterker en onstuimiger dan dromen.

Maar Herbert wilde niets te maken hebben met dat halfslachtige boeddhisme waarbij je niets mag verlangen. Herbert wilde de pijn voelen van al die onvervulbare verlangens, want daardoor en alleen daardoor had hij het gevoel enigszins te leven in dat mistige vacuüm van in te kleuren tijd, in die benauwende open ruimte waar niets groeit, een saaie, kale en misleidende vlakte die je toch over moet steken en die je zo bang maakt dat je zowel last van pleinvrees als van claustrofobie krijgt.

Het leven is een tragische strijd waarvan je alleen geen last hebt als je je er even niet bewust van bent, als je afgeleid bent. De meeste mensen hebben het geluk dat ze slapen en al halfdood zijn sinds ze niet eens goed en wel werden geboren, of ze zijn heel burgerlijk en heel irritant heel erg tevreden met hun bescheiden, grijze bestaan en zij merken dus niet op hoe verschrikkelijk tragisch het leven, de werkelijkheid, van nature eigenlijk is. Herbert wel. Daarom haat hij optimisten.

Hij is zelf een pessimist zonder ijzeren depressie, want hij kan wel de zon in het water zien schijnen en intens genieten van alles wat goddelijk is (lees: aangenaam, mooi, leuk, plezierig, lekker). Maar wat had hij graag zonder gewetensbezwaren, fit als een hoentje, zonder twijfels en angsten maar wel kerngezond in het geld gezwommen, rondgereden in Lamborghini’s en Ferrari’s, op de cover van Time Magazine gestaan en geneukt met alle grote en onbekende bloedmooie filmsterren.

Ach, Herbert weet niet eens of hij zijn leven zou hebben opgegeven voor zijn droom. Daarvoor is hij niet egocentrisch genoeg en daarvoor voelt hij te veel verantwoordelijkheid en liefde voor de mensen die niet bij zijn droomleven horen, maar wel bij zijn realiteit. Zijn vrouw bijvoorbeeld. Hij houdt meer van zijn droomvrouw dan van haar, maar hij kent zijn vrouw nu al zo lang dat hij gehecht is geraakt aan haar en zich verantwoordelijk voelt voor haar stabiliteit en gemoedsrust. Herbert is niet het type dat zijn eigen droom waarmaakt ten koste van anderen. Dat zit niet in hem. Hij houdt rekening met anderen, heel erg veel…

En misschien is dat ook wel goed voor hem. Misschien was hij heel erg ongelukkig en zelfvernietigend geworden als zijn droom waarheid was geworden… Niet alles wat je wenst, is automatisch goed voor je.

Oké, de realiteit van te krijgen wat je je niet wenst en wat je jezelf en je ergste vijand niet gunt maar toch krijgt, is nog erger. Dat is dan weer die tragiek: het ideale is onmogelijk…  Echt geluk is de ultieme utopie, of je droom nou uitkomt of nooit… We zitten gevangen in schijnvrijheid en in de val die leven heet…

Kutleven… Zwaar overschat en onterecht bejubeld kutleven! Kutleven dat het iedere keer weer moet hebben van kleine flardjes geluksmomenten die telkens weer vervliegen. En wij mensen blijven maar op zoek naar dat fijne gevoel dat we steeds weer kwijtraken en telkens opnieuw willen en moeten oproepen om de tragiek te kunnen doorstaan en overleven, om dat winderige, broze vuurtje dat ooit voorgoed zal doven brandende te houden…

Wat is januari toch een kutperiode. Alle feesten zijn voorbij, de sentimentele intimiteit van december is spoorloos verdwenen,  de zomervakantie is nog ver weg – ook de voorbije zomervakantie is alweer ver weg en uitgewerkt – de carnavalisten doen ergerlijk dominant en te vrolijk en de dagen zijn grijs, saai en leeg. Het is ruimte, maar wel een enge, benauwende ruimte… Met kerst is alles wat warmer, wat zachter, wat liever, wat meer bezield en niet in de laatste plaats feestelijker. Na oudejaarsavond is alles weer zakelijk, hard, koud en te nuchter.

Maar ach, je gaat niet dood van een flinke depressie… Meestal komt er wel weer iets dat je uit dat diepste dal trekt voor eventjes, waardoor je toch weer moed vat, na al die koutjes die je hebt gevat…

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s