De laatste jaren van John Lennon

Lezende in het boek ‘Skywriting by word of mouth’ met teksten en tekeningen van John Lennon valt mij op hoe ontzettend zijn leven verbeterde met en dankzij Yoko en vooral vanaf het moment dat hij en Yoko stopten met drank en drugs om – na tal van miskramen – kinderen te kunnen krijgen. Ze slaagden er allebei in om cold turkey af te kicken. Westerse artsen hadden gezegd dat hun lichaam door drank en drugs te kapot was om nog kinderen te kunnen krijgen, maar een Aziatische alternatieve arts beloofde het stel dat ze een kind zouden krijgen als ze gezonder gingen leven. Dat kwam uit.

Yoko was de schat waar John Lennon altijd naar op zoek was geweest, die ene ontbrekende persoon in zijn leven en een van de weinige mensen met wie hij zich echt kon vereenzelvigen en door wie hij werkelijk werd gezien, geïnspireerd, geholpen en gesteund.

In het boek ontpopt John zich andermaal tot een clowneske maar zeer gevatte en creatieve en vaak onnavolgbare taalacrobaat, tot een circusschrijver maar met grote diepten. Veel is onzin, gewoon voor de lol en het plezier vanwege het spelen met taal, maar er valt toch ook het een en ander uit op te maken.

Opvallend is, dat John erg veel bezig was met het paranormale en spirituele. Bekend is al heel lang, dat hij mediums, alternatieve genezers, helderzienden, astrologen en acupuncturisten bezocht en geen hoge pet op had van westerse medici. Dat blijkt ook uit het boek. Maar John drijft in het schrijfwerk tevens geregeld de spot met de paranormale figuren die niet zelden knettergekke en geldbeluste kwakzalvers blijken te zijn.

Hoewel John Lennon van mening was, dat de dood slechts een andere fase, een overgangsfase was, dat sterren en planeten mogelijk invloed hebben op het leven van de mens en hij tamelijk veel schrijft over karma en soms over vorige levens en aura’s (in grappige onzinstukjes), was hij bepaald geen zwever.

Lennon ging ervan uit, dat de mens op zoek moest gaan naar zichzelf en met name naar het licht in zichzelf en in zijn of haar leven, en dat veel dus afhangt van de eigen keuzes, het leefpatroon en de eigen woorden en daden. Hij was niet (meer) iemand die zijn lot in de handen legde van God of een goeroe.

Opvallend, vond ik trouwens dat John Lennon in het boek heel duidelijk maakt dat Yoko en hij activisten waren die niet tegen iets waren, maar VOOR iets, namelijk VOOR vrede, liefde en geluk en voor een vruchtbare menselijke samenwerking.

Hij had een hekel aan gewelddadige revolutionairen en aan mensen die bij voorbaat een hekel hadden aan rijkdom en rijke, succesvolle mensen. Je hebt immers ook goede, idealistische rijke, succesvolle mensen en slechte arme sloebers.

Ook kon Lennon mensen die zielig deden niet uitstaan. Hij was niet te beroerd om hulpbehoevende mensen – mensen die ECHT hulp nodig hadden – financieel en belangeloos te helpen en om bepaalde projecten te sponsoren. Maar aan bedelbrieven van individuen (en kerken) had hij een broertje dood.

Lennon liet zich sowieso niet graag voor het karretje spannen. In het boek laat hij weten, dat hij er spijt van had dat hij zich met allerlei revolutionaire types, die geweld wilden gebruiken en ondankbaar waren, had ingelaten. Hij schrijft dat hij gewoon alleen met Yoko de boodschap van vrede en liefde had moeten uitdragen in plaats van in zee te gaan met allerlei radicale, linkse figuren die hun roem en geld alleen maar gebruikten, misbruikten…

Ik heb al vaker geschreven dat het leven met The Beatles een zware wissel op hem trok en niet alleen vanwege de drank en drugs waarmee de muzikanten al waren begonnen voor hun grote doorbraak. Lennon had een bloedhekel aan het commerciële concept, de overtollige roem en het keurslijf bij The Beatles. Hij had vooral genoten van de beginjaren met zijn band, toen hij nog een echte rock ’n roller was.

Vaak wordt beweerd dat John en Yoko publiciteitsgeil waren. Dat klopt misschien ten dele. John laat evenwel in het boek weten dat Yoko en hij de media handig gebruikten voor al hun projecten en dat ze wisten dat het geen zin had om de pers, die altijd achter hen aan bleef zitten, van zich af te schudden. Ze gaven de pers daarom liever wat de journalisten wilden, op een manier waar ze zelf ook beter van werden.

Gewoon slim dus, en praktisch…

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s