Jan Siebelink

Gisteravond gekeken naar het Omroep MAX-programma ‘Recht van Spreken’ waarin ditmaal schrijver Jan Siebelink – bekend van zijn verfilmde bestseller ‘Knielen Op Een Bed Violen’ – aan de kronen werd gevoeld.

Lieve, ijdele, materialistische, zachtaardige, onrustige, ijverige, plichtsgetrouwe en ongeduldige man, lijkt me. Een goedzak. Althans, die conclusies trek ik op basis van de interviews met hem die ik heb gezien en gelezen.

Als God hem niet in de hemel laat, dan is God niet helemaal lekker en niet goed wijs.

Ik heb (nog) nooit een boek van hem (Siebelink, ik weet niet of God boeken schrijft, Hij zal wel te druk zijn met alle boekingen voor de hemel) gelezen, maar dat kan nog komen.

Ik wil eigenlijk niets onaardigs over J.S. schrijven, want dat verdient hij niet.

Toch vond ik het gesprek dat gisteravond werd uitgezonden deels heel erg ontluisterend, vooral op het einde. Hoe het stompzinnige, ouderwetse, mens-centrische, kinderachtige en sprookjesachtige geloof een toch slimme en ontwikkelde jongen in het lichaam van een bejaarde man kan wurgen en blijven achtervolgen… Zo geconditioneerd, nog steeds, met name door het geloof en de geloofsbeleving van zijn vader… Zo bang voor de dood, voor Gods oordeel, niet goed genoeg te zijn…

Eigenlijk mag ik er niet over oordelen. Het zijn de beleving en het levensverhaal van Siebelink. En hij doet er niemand kwaad mee, behalve misschien zichzelf. Je kan het mensen overigens niet kwalijk nemen als ze niet kunnen (en/of willen) loskomen van hun conditionering en van achterhaalde ideeën, vermoedens en aannames.

Maar ik vind het zo jammer dat zo’n lieve en getalenteerde man niet wat meer is opgeschoven naar de waarheid aan het einde van zijn leven. De waarheid – waarvan we altijd maar een gedeelte kunnen achterhalen en begrijpen – bestaat wel degelijk.

Het geloof van Siebelink is veel te mens-centrisch. Vrijwel alle geloven zijn dat. De mens kwam pas heel laat op het evolutionaire toneel en is niet het einde van de evolutie. Alleen maar omdat we door een samenloop van omstandigheden grotere hersenen hebben en onze handen kunnen gebruiken en momenteel de dominante soort zijn, menen we dat we de kroon en het doel van de zogenaamde schepping zijn. Bizar!

We zijn blijkbaar nooit in staat om heel ver terug te kijken en heel ver vooruit, buiten het mensdom om. De aarde waarop we wonen, is in het hele universum een vrij onbeduidende planeet. En toch zou God zich helemaal fixeren op de mens die net als de dinosauriërs wellicht ooit zal uitsterven?

Waarom niet accepteren dat alles natuur is en zoals de natuur, met de plussen en minnen en met de plussen in de minnen en minnen in de plussen? Waarom niet accepteren dat we hartstikke nietig zijn en dat er geen hoger plan en hogere betekenis zijn, dat we zeker in deze hoedanigheid maar één keer – eenmalig – bestaan (zeker voor zover we ons kunnen herinneren)? Het is en dat is alles. Alsof dat niks is! Het leven voldoet nou eenmaal niet aan onze wensen, dromen en verlangens, ook de dood niet! Voor de mens is het nooit genoeg en goed genoeg! De mens wil altijd meer, daarom hebben we ook van alles teveel…

Ook zonder het geloof kun je een goed mens zijn, innerlijke rust en vrede vinden, bewonderen en verwonderen, omgaan met de dood/de aftakeling/het einde en je overgeven. We moeten het hier en nu met en voor elkaar doen. Dat is alles. Denk modern, benut de wetenschappen en kennis van nu!

Siebelink heeft baat bij het geloof, beweert hij, maar hij lijdt er tegelijkertijd verschrikkelijk onder. Hij is doodsbang. Misschien blijft hij wel zo geloven om zijn ouders niet voor het hoofd te stoten, wellicht wil hij nog steeds zijn vader en moeder pleasen, want ja, die kijken natuurlijk vanuit die hemel mee over Gods schouder of Jantje ook wel keurig bidt en een brave christen is…

Het verbaast me dat Siebelink niet meer is gegroeid. Van de opbrengst van zijn bestseller kocht hij een Maserati waarmee hij dik over de 250 km/uur ging scheuren over de Duitse Autobahn. Totdat hij zich realiseerde, dat hij heel gevaarlijk bezig was. Sorry, maar hij lijkt af en toe zo dom, zo naïef, zo kinderachtig in de negatieve zin van het woord…  Terwijl de auteur volgens mij toch zeker een heel prettige, belezen, slimme en goedhartige man is.

Het lijkt nu misschien alsof ik hem verwijten maak en wil afbranden, maar ik mag hem erg graag (op basis van de interviews). Het zijn eerder kritische constateringen, net als dat ik over mijzelf moet constateren dat ik mijn ongeduld, impulsiviteit en neiging tot obsessies, contradicties en tot inconsequentie maar niet kan overwinnen, en ik op het sociale vlak heel snel genoeg heb van mensen… Op dat vlak is Siebelink waarschijnlijk veel leniger.

In Psychologie Magazine las ik een interview met de Noorse schrijver Karl Ove Knausgard en dat was een van de meest eerlijke, zelf-kritische en openhartige, transparante interviews die ik ooit heb gelezen. Een man die precies ziet op welke vlakken en waar hij goed en verkeerd bezig is en was.

Ik gun Jan Siebelink aan het einde van zijn leven – misschien heeft hij nog wel dertig jaar te gaan en zal ik eerder gaan dan hij ondanks mijn ‘pas’ bijna 49 jaar – het besef dat hij verkeerd is geprogrammeerd op geloofsgebied en naast de pot van de waarheid piest.

Dat hij niet meer bang zal zijn voor Gods oordeel en ook niet meer verenigd hoopt te worden met zijn ouders, maar genoegen neemt met wat er was en is.

Oké, wat er zal zijn, dat weet niemand, maar ik twijfel er niet aan dat het nooit meer zal zijn zoals het was, dat ons ego – of er wat is of niet – totaal zal verdampen. Als er al iets is na de dood, dan zal het heel anders zijn dan wat wij vermoeden of denken.

Maar de manier waarop wij God hebben vermenselijkt, is krankzinnig en bekrompen. Siebelink praat over God als een verschrikkelijk strenge, kritische en zogenaamd rechtvaardige Vader (die zijn zoon aan het kruis heeft laten nagelen om tot een verzoening te komen).

Sorry, maar dat geloof past niet bij een erudiete man. Dat geloof past bij een gehersenspoeld en veel te trouw en onderdanig kind dat zich van alles heeft laten wijsmaken en gevangen zit in de brainwash-machine.

Prima als Siebelink doorgaat op zijn ‘eigen’ (?) manier. Dit patroon kan hij denk ik niet meer loslaten, en hij wil het vooral ook niet, denk ik. Dan is het ‘goed’ of niet anders. Dan is dat zijn keuze, of misschien eerder zijn kunstmatige manier van doen die heel natuurlijk is gaan aanvoelen.

Maar naast het enorm zalige succes gun ik hem wat meer waarheid, eigenheid, wijsheid en waardigheid…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s