Jezelf opsluiten in je eenzaamheid

John is de tachtig gepasseerd en woont alleen in het grote huis dat hij kocht in de jaren zeventig voor het millenniumjaar, de ellenlange woning met de riante voortuin en kleine achtertuin.

Zijn vrouw heeft hem tien jaar geleden verlaten na een record-slecht huwelijk en zijn drie kinderen hebben hem noodgedwongen uit hun leven gebannen ten behoeve van hun emotionele rust en dat van hun eigen gezinnetje.

John is een narcist. Hij vindt dat hij alles goed heeft gedaan en dat hem van alles is aangedaan. Medelijden van anderen wil hij absoluut niet (narcisten eigen), maar hij zit onder de tatoeages van het zelfmedelijden en zelfbeklag. Wat hij zijn vrouw en kinderen heeft aangedaan, realiseert hij zich nimmer en hun pijn komt nooit bij hem op.

Verschrikkelijk vindt John het, dat hem zoveel onrecht is aangedaan en dat hij niemand meer heeft die bij hem hoort en die ziet hoe geweldig hij is, maar ergens vindt hij het eigenlijk best wel lekker om het rijk voor zich alleen te hebben en te kunnen doen wat hij wil zonder zich te ergeren aan en rekening te moeten houden met het gedrag en de behoeften van huisgenoten.

John is een ziekelijke verzamelaar. Alles bewaart hij: alle kranten en aan de kant gezette spullen die hij meeneemt van straat. Zijn huis staat volgepakt met dozen kranten en ander papier. Zes oude fietsen staan er in zijn eveneens volgestouwde garage, waarvan vier met platte banden. Hij fietst nooit. Maar bij zijn verzameling nutteloze dingen voelt hij zich goed, die dingen bewijzen wat hem betreft dagelijks hun emotionele en psychische nut.

Het heeft geen zin om John te veroordelen. Hij is wie hij is. Eigenlijk kun je niemand veroordelen. Iedereen is een natuurverschijnsel: je kan het de vulkaan niet verwijten dat ze uitbarst.  De natuur kent nou eenmaal positieve en negatieve manifestaties, althans manifestaties die wij mensen als positief of negatief bestempelen en ervaren. Er zit meer gevoel in onze donder dan in dat hele universum bij elkaar, al zou je dat niet zeggen als je naar de staat van de maatschappij en mensheid kijkt. Niets zo emotioneel als een mens. Niets tot zoveel verschillende dingen in staat als een mens. De mens is niets meer dan een ander natuurverschijnsel, maar is wel een heel erg bijzonder en bijzonder gecompliceerd natuurverschijnsel, dat dan weer wel.

Toch is het een feit dat bijna niemand John een prettig mens vindt. Alleen mensen die hem vluchtig kennen of voor wie hij bepaalde zaakjes regelt, mogen hem of dulden hem. Wie hem beter leert kennen en niet afhankelijk is van zijn administratieve vaardigheden, mag hem niet of niet zo graag. Vrijwel iedereen vindt hem een moeilijke man en dat is hij beslist, in optima forma zelfs. Voor de meesten geen prettig gezelschap. Zijn drie kinderen zijn blij dat ze niet in herhaling zijn gevallen en de vicieuze cirkel van zijn gedrag en gewoonten hebben doorbroken, dat ze betere versies zijn van hem en hun lieve maar vaak onbeholpen moeder.

John is echter wel beresterk, van lichaam en geest. Een hele taaie. Het slechtste wat een eenzaam mens of mens-alleen kan doen, is zichzelf opsluiten in huis of op zijn of haar kamer en al zeker indien men geen passie of doel heeft.

Erger dan alleen-zijn, is binnen zitten en niet meer buiten komen. Een mens moet iedere dag meerdere keren bewegen in de frisse buitenlucht en erop uit, onder de mensen komen, de natuur in. En opgaan in iets. Bezig zijn met iets. Een mens moet ergens warm voor lopen en van worden. Warmte betekent dat er energie vrijkomt, kou houdt in dat iets sterft. De dood is intens koud. De dood vriest dat het kraakt. Sommige mensen ervaren reeds tijdens hun leven die doodskou…

John heeft veel zelfdiscipline. Hij wandelt veel en zorgt dat hij de mensen opzoekt. Hij maakt makkelijk een praatje met mensen. Dat heeft hij altijd graag en zonder schaamte gedaan, maar nu extra graag, teneinde dat priemende gevoel van verlatenheid naar de achtergrond te draaien als luide muziek die je zacht zet om een gesprek beter te kunnen voeren of volgen.

Zijn geestelijke en lichamelijke gezondheid (het lijken twee gezondheden, maar ze zijn één) was niet zo goed geweest als John iedere dag tot twee uur ’s middags in zijn nest bleef liggen en alleen maar buiten kwam om weer naar binnen te gaan. Het is John’s geluk en verdienste dat hij zich niet onderwerpt aan doelloosheid en dat hij geen gevangenis maakt van zijn huis.

Iedere dag opnieuw staat John vroeg op en trekt hij erop uit. Hij wandelt heel wat af. “Daar loopt hij weer,” zeggen de mensen vaak als ze hem over straat zien gaan. Hij beent naar de winkel en/of het ouderencentrum en bezoekt dikwijls mensen voor wie hij iets in de lijn van zijn oude beroep kan betekenen.

Zelfs iemand die heel veel dingen niet goed of ronduit slecht heeft gedaan, doet bepaalde dingen goed. John weet zichzelf te blijven motiveren. Het leven van John is natuurlijk desalniettemin in- en intriest, maar dat geldt voor veel meer levens.

Voor dat van kunstenaar Oscar bijvoorbeeld. Hij schildert veel vrouwelijk naakt. Altijd al gedaan, maar de laatste jaren met nog meer urgentie en geilheid. Zijn vrouw Iman wil namelijk geen seks meer met hem, omdat ze op die manier niets meer voor hem voelt en zelfs van hem walgt. Een kusje op de mond is al teveel voor haar. Al zeven jaar is dat nu aan de hand. Geliefden zijn ze dus niet meer, zelfs niet man en vrouw eigenlijk. Ze zijn de ouders van hun kinderen, en goede vrienden. Dat nog wel.

Ze twijfelt voortdurend of ze bij Oscar weg zal gaan, maar kan de stap maar niet zetten, of durft dat niet, in beslag genomen door twijfel en/of gebrek aan daadkracht. Hij draagt haar op handen, peinst er zelfs niet over om dan maar een hoer te bezoeken om seksueel aan zijn gerief te komen.

En maar vrouwelijk naakt schilderen… Het ene na het andere schilderij. Bloedmooie vrouwen, bloedmooie schilderingen. Is het niet treurig dat een man die zo verzot is op het naakte vrouwelijk lichaam en natuurlijk ook op dat wat je als man met zo’n lichaam wil en kan doen, dat zo iemand de ene na de andere naakte vrouw schildert maar nooit meer fysiek intiem is met een vrouw, met zijn eigen vrouw? Met zijn naaktschilderijen heeft hij een intiemere, lichamelijke band dan met zijn wederhelft die dus ieder moment uit zijn leven en hun huis kan vertrekken. En zelfs dat zou hij kunnen begrijpen.

Was het maar zo dat het leven zich plooide naar onze goede wensen en dat alle plooien vanzelf werden gladgestreken, tot ieders billijke tevredenheid. Moeilijkheden, dilemma’s en frustraties zijn misschien nodig en louterend, maar niet dat en als ze blijven duren en alleen maar erger worden als een progressieve ziekte die uiteindelijk eindigt in het mortuarium en leidt tot de doodskist. Het is geen ramp als er ergens haken aan ogen aan zitten, behalve als je er telkens aan blijft haken en uiteindelijk een ziekte, een stoornis of een loodzwaar ongelukkig gevoel een enorme haak in je lip slaat en je levensvreugde – niet die kunstmatige levensvreugde in je hoofd, maar die achter je navel, die spontane, automatische levensvreugde – monddood maakt…

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s