De dochter van

Momenteel ben ik aan het lezen in de enerverende psychologische roman ‘De dochter van’, geschreven door Hilma Wolitzer (1930). De Amerikaanse auteur verhaalt over Alice Brill, dochter van een voormalig vooraanstaand ziekenhuisarts die thans aan dementie lijdt. Haar moeder is vrij jong overleden aan kanker.

Alice, een mislukt schrijfster die echter wannabe schrijvers helpt bij het verbeteren van hun manuscript, is getrouwd en heeft drie kinderen, van wie één probleemkind (zoon). Met haar beste vriendin – eveneens een dochter van een arts – bespreekt ze nagenoeg alles.

Op een dag ervaart Alice een vreemd gevoel in haar borst, een gevoel dat haar bang maakt dat er iets heel ergs aan de hand is, lichamelijk en/of psychologisch/emotioneel. Ze gaat op zoek naar de reden van dat gevoel en raadpleegt zowel een arts als een psychologe. Gaandeweg raakt haar eigen huwelijk in het slop en krijgt Alice een stomende seksuele relatie met een van de zeer getalenteerde wannabe schrijvers die ze helpt om zijn manuscript te kunnen promoveren tot een boek. Ook hij heeft weer een tragisch levensverhaal…

Op weergaloze wijze houdt Wolitzer de lezer aan het lijntje en nieuwsgierig. Je vraagt je al lezende voortdurend af wat er in godsnaam toch aan de hand is met Alice, een vrouw die ik sympathiek vind en die dicht bij me staat.

Je verlangen om te weten wat er niet goed zit in haar leven, wordt maar steeds niet vervuld. Het is een en al uitgestelde onthulling wat de klok slaat. Anders zou zo’n boek meer dan de helft dunner zijn… Je zou het leesvoer kunnen beschouwen als een psychologische detective, als een speurtocht naar het ontbrekende puzzelstukje in het leven van Alice, de oorzaak van haar ‘borstonheil’. Het is de gebruikelijke tactiek van schrijvers en filmmakers: zoveel mogelijk vragen en verdachtmakingen oproepen, want dat betrekt de lezer/kijker erbij en houdt het spannend…

De schrijfster roept allerlei vermoedens bij de lezer op. Had haar vader een stiekeme relatie met een ander en heeft Alice misschien een andere moeder? Of heeft de vader een kind verwekt bij de huishoudster? Het mysterie wordt ‘geholpen’ door het defecte geheugen van haar demente vader en door haar eigen vage herinneringen.

En/Of had haar biologische moeder een verhouding met een ander en was het huwelijk van haar ouders helemaal niet zo harmonieus en liefdevol als ze altijd hadden gepretendeerd? En heeft haar beste vriendin een verhouding gekregen met haar man die apart is gaan wonen?

Nog zes hoofdstukken (van ongeveer tien bladzijden) moet (mag) ik en ik begin me er nu aan te irriteren – maar dat heeft tevens te maken met mijn ongeduld – dat het zolang duurt voordat er duidelijkheid wordt verschaft. Ik vind dat de schrijfster bewust vertraagt tegen het einde van het boek dat eigenlijk handelt over het huidige, gecompliceerde leven van Alice (hoe loopt dat af?) én over het ‘familiegeheim’ waar ze achter probeert te komen en dat het vervelende gevoel in haar borst veroorzaakt (wat is het?). Op het laatst gaat het erg veel over haar huidige leven, terwijl je nou juist achter dat familiegeheim wil komen. Geduld, geduld!

Ik kende Hilma Wolitzer en haar werk niet voordat ik het boek (2006) in de aanbieding (1 euro 50!) kocht. Ze blijkt een zeer uitgekookte auteur te zijn die vooral heel erg goed is in het beschrijven van heel veel kleine en grote buitengewoon herkenbare dagelijkse, menselijke en sociale dingen (gedachten, gesprekken, gevoelens, handelingen). Hier en daar staan er zeer rake wijsheden en opmerkingen in de tekst.

Wolitzer kan jaloersmakend en bewonderenswaardig goed schrijven. Ze blijkt een meester in het beschrijven van het alledaagse leven van mensen en tussen mensen. Dit boek heeft me al heel veel aangename uren en inspiratie bezorgd.

Dat is het mooie en van een goed boek: het is aangenaam en prikkelend gezelschap. Een goed boek heeft een bepaalde melodie waaraan je gehecht raakt en die bezit neemt van je geest en lijf…

Op de een of andere manier stuit ik de laatste maanden bijna louter op zeer veel herkenbaarheid, alsof (toeval kan soms geen toeval lijken) het universum mij wil helpen om me minder existentieel eenzaam te voelen tijdens de lange dagen dat vrouwlief werkt en ik de conciërge van ons huis speel.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s