Ik zag mijn rug van voren

Ik keek in de hotelspiegel op de badkamer van de hotelkamer en ik schrok. Ik zag namelijk in de spiegel voor me voor het bijna-eerst mijn rug, doordat er achter me nog een spiegel was. Het was alsof ik een bekende van me voor het eerst zag, of pas weer na zes jaar op een totaal onverwacht moment en een compleet onverwachte plek.

Mijn achterkant was minder voornaam dan ik dacht: vleziger en met een diepe vouw ter hoogte van de nieren.

Eigenlijk is mijn achterzijde nog dikker dan mijn voorkant, ondanks het Guinness- en chocoladebuikje (aan de voorzijde voor alle duidelijkheid). Het viel me tegen, die rug van me. Ik dacht dat ik er van achteren gespierder, jonger en slanker uitzag. Weer een teleurstelling, maar daar is het leven nou eenmaal van doorspekt, van allerhande teleurstellingen die je probeert te vergeten door naar Mozart te luisteren, naar een goede serie te kijken, je vrouw te kussen, je kinderen lief te hebben en te smullen van het vrouwelijk schoon op straat.

Vooral die vlezige vouw  onder de ribbenkast vond ik storend, en die vind ik nog steeds ergerlijk.

Gelukkig is het thuis moeilijker om mijn rug te bekijken (ik ken mezelf: het zou een vernietigende, zelfkastijdende verslaving worden), want we hebben geen spiegels die zich in elkaar kunnen spiegelen.

Mijn moeder heeft eveneens twee van zulke ruggevouwen, dus zelfs in dat opzicht lijk ik op haar, al lijk ik tevens sprekend op mijn vader. Hoe is het mogelijk dat je sprekend op twee totaal verschillende mensen kan lijken, qua uiterlijk en innerlijk?! Het verklaart misschien mijn tweestrijd en het storende spleetje in het puntje van mijn tapir-neus.

Ik heb van mijn moeder ook al mijn wat bolle bovenrug, aan het begin van de nek. Niet erg mannelijk. En niet flatteus.

De haren die ik altijd met een arrestatiegreep op de rug scheer met mijn scheermes waren gelukkig niet te zien met het blote oog, althans niet voor mij in de spiegel. Anders had ik nog meer staan balen. Ik ben een perfectionist en heb een hekel aan schoonheidsfoutjes. Daarom verwens ik werkelijk iedere moedervlek en ieder ongeschoren haartje, bij mijzelf en mijn dierbaren.

Dat hotel stond en staat nog steeds aan de rand van Luxembourg-stad. Een verrassend leuke en erg schone en internationale, rijke mensen-stad met hoogteverschillen, rotsen, water, chique winkels, leuke gastronomie-tentjes en een aantal verschillende wijken. De dag erna reden we terug naar huis langs een Luxemburgs riviertje, in een dal waar diverse kastelen staan.

Eén van die kastelen met Franse tuin – het mooiste kasteel zelfs – lag vlak aan de kant van de weg, heel verrassend. Het was als een taart in de etalage van een stofzuigerwinkel, zo verrassend. Een bruidstaart, vervaardigd door een meester-patissier. Ik had er zo mijn intrek willen nemen. Van daaruit wat bloggen en voor het benodigde geld recensies schrijven voor bedrijven, landen, steden en mensen.

Ook u kunt daar gebruik van maken. Voor weinig geld schrijf ik voor u een recensie op mijn veelgelezen weblog. Het kan een recensie zijn over uw B&B, hotel, dorp, een automerk, een land of een hoer.

Maak er gebruik van!

P.S.: Luxemburgers zijn net zo gespleten als ik. Mengelmoesjes van Duitsers en Fransen. Ze dragen alpino-petjes en Lederhosen en eten Franse kaas op Duits brood… Leuk weetje, ik weet het! Ook qua taal zijn ze dubbel. Zo staat er bijvoorbeeld te lezen: Merci für votre Besuch!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s