Nog maar eens over mijzelf

Ik wil iets schrijven, maar het lukt me niet om – zoals meestal – iets grappigs of iets dat beschouwend is te fabriceren, althans niet over een onderwerp buiten mijzelf om. Daarvoor heb ik het te druk met mijzelf, met mijn kwalen met name. Niet dat ik overhoop lig of in de knoop zit met mijzelf als persoon (integendeel, de band met mijzelf is uitstekend), maar eigenlijk wel met mijn situatie/toestand alsmede met de aard van de mensheid en de maatschappij.
Het is feitelijk altijd wel een beetje oorlog in mijn lichaam, inclusief in mijn hart en hoofd. De gedachten, gevoelens en emoties staan constant onder druk. Behalve ’s avonds als ik naar mijn favoriete tv-programma’s kijk (afleiding, niets meer willen/ambiëren), of als we samen onderweg zijn. Maar overdag zit ik afzijdig van de arbeidsmarkt en maatschappij aan huis gekluisterd, opgesloten in mijn eigen gedachtewereld en gevoelsleven, terwijl er tegelijkertijd maar weinig mensen zijn die ik ken met wie ik de rotte eieren kan en wil delen en die me inspireren. Het is een oneindige patstelling.

Wat speelt er vandaag in mijn leven? Welnu, ik ben maar weer eens zwaar verkouden/grieperig en heb daarbij last van een continu dreigende blaasontsteking en van ischias (soort spit, pijn van bil tot aan hiel). De pleinvrees is er altijd.

Mijn weerstand is heel erg laag, waardoor ik om de haverklap zwaar verkouden en grieperig ben. Het afweermechanisme functioneert slecht en gaat over de kop zodra ik ook maar een beetje gespannen, moe en/of gestrest ben, en dat is eigenlijk bijna altijd, ondanks mijn onophoudelijke probeersels om te genieten, te ontspannen en de zon in het water te zien schijnen (ik neem mijn verantwoordelijkheid voor mijn leefpatroon, keuzes en levenshouding).Mijn stressbestendigheid is sowieso laag.

Waar dit allemaal vandaan komt, heb ik al duizenden malen uit de doeken gedaan, daar ga ik nu verder niet op in. Het gaat me nu om de hedendaagse situatie.

Er is geen oplossing voor mijn problemen/kwalen. De medicatie tegen de angsten verdraag ik totaal niet en de doktoren vinden niets dat duidt op een (behandelbare en aantoonbare) aandoening. Ze hebben geen verklaring voor mijn lichamelijke en geestelijke zwakte en het trage herstel van lichaam en geest na een kleine of grote inspanning.

Mijn poep, plas, bloed, cholesterol, bloeddruk en hart zijn vaak zat onderzocht. Niets verontrustends te vinden, behalve dan dat mijn hart erg traag slaat. En de middeltjes, behandelingen, tips en diagnoses van de alternatieve artsen – die het vaak gooien op een schimmelinfectie in de darmen, voedsel-intolerantie en een te wisselende bloedsuikerspiegel – brachten evenmin ooit soelaas.

Het UWV erkent mijn kwalen niet, waardoor ik geen cent uitkering krijg. En dat, terwijl ik mensen ken die tot veel meer in staat zijn dan ik, maar die wel zijn afgekeurd en wél geld ontvangen. Mijn kansen op de arbeidsmarkt zijn gezien mijn toestand, langdurige werkloosheid (5 jaar) en leeftijd nihil.

Het is wat het is. Vrouwlief en ik staan er alleen voor, door God en Jan en alleman aan ons lot overgelaten. We maken er met en voor de kinderen het beste van, maar het is voor ons allebei ongelofelijk zwaar, vervelend en triest.

Ondanks de moeilijke omstandigheden blijft onze relatie vooralsnog goed. Hoewel ik me niet kan voorstellen dat we ooit niet meer van elkaar zullen houden en niet meer bij elkaar willen zijn, blijf ik voorzichtig, want er kan in het leven van alles gebeuren en veranderen. Je weet het maar nooit. Garanties heeft niemand.

Met carnaval waren we vijf dagen in Brindisi geweest. Daar veel met de trein gereisd om tevens andere dorpen en steden te bezoeken. Zalig, maar voor mij slopend. Voor aanvang van zo’n reis ben ik al mijn gebruikelijke moe, maar tijdens zo’n trip – met veel lopen en weinig mogelijkheden om te relaxen (sauna, ligbad, hangmat) en weinig kansen om het onszelf makkelijker te maken (auto in plaats van lopen) – word ik steeds meer moe en zwak. Mijn lichaam en geest herstellen te langzaam van kleine en grote inspanningen, en zeker als ik onvoldoende kan bijtanken. Komt nog eens bij, dat het op de been zijn met die nimmer aflatende pleinvrees heel erg veel moed en kracht kost. Aan de zijde van mijn vrouw voel ik me gelukkig lichamelijk en geestelijk wat minder onzeker en bang.

Het is voor mij echter geen optie om dan maar niet te reizen. Terwijl ik van origine een buitenmens en sportman ben en van afwisseling hou, zit ik doorgaans door mijn geestelijke en lichamelijke malaise aan huis gekluisterd, als een palmboom in een ijskoude kooi. Die tripjes heb ik echt nodig om nieuwe inspiratie op te doen en me te vermaken, te voelen dat ik leef, te genieten. Ik heb altijd al behoefte gehad aan afwisseling. In een restaurant bestel ik altijd wat anders, nooit hetzelfde.

Noodgedwongen ben ik huisman. Op zich vind ik het leuk om te koken en voor mijn gezin te zorgen, maar ik heb een gruwelijke hekel aan poetsen en aan het doen van de zich steeds weer opstapelende was. Met de beste wil van de wereld kan ik dat geen leuke klusjes vinden. Ik haat ze.

Na het poetsen van het huis op maandag en dinsdag – voor mij een enorme krachtsinspanning en stresserend (mede door de natuurlijke tegenzin)  – word ik meestal reeds op dinsdagavond ziek.

Ik kan namelijk (bijna) niets ondernemen of laten zonder kwalijke gevolgen. Als ik een dagje mezelf niet dwing om naar buiten te gaan en onder de mensen te komen, dan is de angst (buitenshuis) de volgende dag weer veel sterker. Bovendien word ik humeurig, prikkelbaar en lichamelijk onpasselijk van veel binnen zitten. Ik heb altijd veel frisse lucht nodig gehad. Maar juist buiten heb ik die angsten. Ingewikkeld en lastig allemaal. Om moedeloos van te worden. Voor mij heel triest.

Ik weet wel dat het is zoals het is en dat ik in vergelijking met miljarden andere mensen op dit ondermaanse nog van geluk mag spreken en dat ik heel veel zegeningen heb te tellen, maar het lijkt me duidelijk dat mijn toestand mij heel verdrietig stemt en zelfs kwaad maakt. Ik doe zo mijn best, ben een zachtaardig en empathisch persoon en dan moet ik zo’n bestaan lijden? Waarom? Dat is toch niet eerlijk?! Dat heeft toch geen zin en geen functie?! Maar nogmaals, het is zoals en wat het is. Er is geen hogere macht die zich nu en na onze dood om ons bekommert en die een plannetje voor ons heeft bedacht, met een goede afloop. We zijn niet anders dan die vlieg die wordt dood gemept. Pech gehad. Shit happens.

Ik zal me lichamelijk wel zo slecht voelen, omdat ik diep van binnen oneindig ongelukkig ben. Niet ongelukkig vanwege mijzelf en gezin en al zeker niet over alle leuke dingen des levens, maar wel over de structuur van de maatschappij, het bestaan en de mensheid. Ik weet me geen raad met het aardse bestaan.

Ook het schrijven van dit blog vergt overigens veel van me, zeker nu ik me lichamelijk nog minder goed voel dan gewoonlijk. Ik merk dat de hoofdpijn erger wordt, ik meer pijn krijg ik in mijn rug (vanwege de grieperigheid) en dat ik zou moeten stoppen met schrijven. Maar ik ben zelden ziek genoeg om in bed te moeten liggen en zelden fit genoeg om normaal te kunnen functioneren. Ik hang altijd tussen de wal en het schip. Niet moe genoeg om niets meer te kunnen, niet fit genoeg om ongestraft een uurtje te fietsen, te poetsen of te bloggen.

Ik wil nu graag schrijven, maar de inspanning doet me geen goed. Echter, ik heb te veel energie en wilskracht om de hele dag op de bank voor de tv te zitten en me te beperken tot het verrichten van de huishoudelijke taken. Ik ben ambitieus en heb een enorme drive. Ik werk keihard aan mijn schrijverij. Ik heb teveel geldingsdrang en ambitie om helemaal niets tot stand te brengen en alleen maar ziek en huismannetje te zijn.

Deze ellendige, kwellende periode waarin ik zwaar verkouden/grieperig ben en last heb van de dreigende blaasontsteking en ischias gaat wel weer voorbij. Ik moet er overheen kunnen kijken. Echter, ik weet ook dat ik, als ik hiervan ben hersteld, binnen de kortst mogelijke keren weer in de lappenmand zit. Het is een repeterende geseling.

De humor ontbreekt in dit stuk. Ik lijd nu te erg om grappig te kunnen zijn en te kunnen relativeren. Tegenwoordig wordt trouwens van je verwacht dat je alles oplost met relativering en humor, dat je aan de buitenwereld laat zien hoe positief je je leed draagt. Waarom mag niemand eens puur serieus zijn en gekweld? Als het zo is, dan is het zo!

In toenemende mate heb ik moeite met het gedrag, de houding en de reacties van mensen. Steeds meer en heviger erger ik me aan en walg ik van mensen. Ik kan hun gezelschap met al hun koetjes en kalfjes en uiteenzettingen over hun dagelijkse bezigheden en contacten nauwelijks verdragen.

Er zijn maar weinig mensen die nog tijd en interesse hebben in een ander, die de juiste woorden kiezen, die wijsheid aan de dag leggen, die eerlijk en opbouwend-kritisch naar zichzelf durven te kijken, die openhartig zijn en zich transparant en kwetsbaar opstellen, die kunnen luisteren en vragen stellen in plaats van overhaast foute conclusies trekken. Tussen de mensheid en mij gaat het steeds meer helemaal verkeerd.

Ik vind dat er daarbij verdomd weinig mensen zijn die op een fijne manier reageren op mijn levensverhaal en mijn werk als blogger. De meesten reageren helemaal niet en zelfs lieve mensen die van me houden, negeren de rotte eieren, waarschijnlijk omdat ze zelf overvraagd zijn en mijn shit er niet bij kunnen hebben. Iedereen lijdt en is hoofdzakelijk met zichzelf bezig en begaan. Ik heb altijd veel energie gestopt in anderen, maar dat doe ik steeds minder. Ik ben zelf hulpbehoevend, heb zelf aandacht en vertroeteling nodig!

Ik mis Jezus. Zijn redding. Hier en nu. Duidelijk, praktisch, spectaculair en voor altijd. Het bestaat niet, een reddende engel. We blijven maar aanmodderen en lijden. Niemand maakt het goed en weer heel. Het is allemaal jungle, stompzinnige natuur.

Mijn handen mag ik dichtknijpen met de liefde, het begrip, de steun en de inspanningen van mijn vrouw, en ik ben er voor haar. Zonder haar zou ik er waarschijnlijk een einde aan maken. Dan zou mijn lijden zich verdubbelen en zou ik die broodnodige hulp missen. Dat kan ik niet aan. Ik hou het uit en vol dankzij de toewijding van mijn vrouw.Ze is qua uiterlijk niet mijn droomvrouw (ik vind haar natuurlijk wel aantrekkelijk) en ik ben qua uiterlijk bepaald niet haar droomman en zeker niet hoe ik er nu uitzie, maar ze is beter voor me dan mijn droomvrouw en ik ben de beste man voor haar, want ondanks het feit dat ik heel veel hulp nodig heb, van mezelf een moeilijk en gecompliceerd mens ben en we samen in een heel lastig parket zitten, heb ik haar op mijn beurt heel veel te bieden. Ik begrijp, adviseer en steun haar, vul haar aan en weet wat haar sterke kanten en zwakheden zijn.

MOEDER

Morgen wordt mama 75 jaar.

We waren vroeger heel erg close met elkaar. Een zuiver moederskindje was ik, zo eenkennig en aanhankelijk en afhankelijk als de pest. Ze mist het dat het nu anders is, dat voel ik.

Onze band is nog steeds goed en liefdevol, dat zeker. Gaandeweg zijn we desalniettemin wat uit elkaar gegroeid en is het voor mij minder bevredigend geworden. Nu ik volwassen en meer mijzelf ben, blijken onze karakters op sommige gebieden heel verschillend, alsmede onze manier van communiceren en onze interesses en behoeften. Het is niet meer zoals vroeger. Dat is niet haar schuld en niet de mijne. Door tal van factoren is het zo gegroeid. Met mijn beide zussen is het exact hetzelfde. Er is veel liefde, maar we zijn heel erg verschillend en kunnen niet altijd even goed of bevredigend genoeg overweg met ieders problemen en gedrag.

Al die familierelaties zijn mede weleens moeilijk door mijn situatie die nota bene grotendeels is ontstaan door de trammelant thuis, vroeger. Mensen vergelijken de kinderen uit hetzelfde nest altijd met elkaar, omdat ze onder dezelfde omstandigheden zouden zijn grootgebracht, maar dat is een heel grove fout. Ieders beleving, positie binnen het gezin en relatie met de gezinsleden, leven in en en buiten het gezin alsmede ieders karakter, intelligentie en gevoeligheid zijn (compleet) anders en uniek, soms zelfs totaal. Ik verschil meer van mijn zussen en moeder dan zij van elkaar. Dat is gewoon zo. Dat blijkt uit alles. Ik ben niet beter of slechter, maar ik zit anders in elkaar. Daarbij is mijn toestand – alles op de keper beschouwd, en zeker in praktische zin en wat de gezondheidsklachten voor effecten hebben op ons leven – nog veel kritieker dan die van hen.

Ik mis iets bij hen waarvan ik weet dat ze het me nooit kunnen en zullen bieden, en dat komt vooral door mijn situatie en beleving. Misschien missen zij ook iets bij mij. Feit is wel dat er voldoende liefde is, en respect. En dat we het gezellig kunnen hebben met elkaar. Ik ben blij met hen als moeder en zussen. Het zijn leuke, lieve en goede mensen. Ik had het slechter kunnen treffen, en zij ook met mij als broer.

Wat ik eigenlijk wil verduidelijken, is dat relaties en zelfs of misschien juist vooral familierelaties vaak ingewikkeld zijn, door de karakterverschillen en door ieders unieke situatie inclusief problemen. Dat is niemand schuld. Het is wat en zoals het is en daardoor gaat het zoals het gaat. Ik heb geen reden om familieleden verwijten te maken, ik constateer alleen bepaalde zaken en hoe de verhoudingen – mede door karakterverschillen, de afwijkende levens en de ontwikkelingen  – zijn komen te liggen.

Over heel veel (andere) dingen heerst er bij mij enorm veel onvrede. In de eerste plaats over mijn gezondheid en leefsituatie/beperkingen, maar misschien al met al nog wel meer vanwege de aard van dit bestaan. Misschien had ik het allemaal wat beter aangekund en voor lief genomen als ik gezond was gebleven, mijn dromen had kunnen verwezenlijken en het allemaal wat makkelijker was geweest, en als ik een goede basis had gehad, een stabielere jeugd.

Wat heel veel mensen die buitenspel staan en langdurig iets mankeren, ervaren, ervaar ik ook: individuen en de samenleving reageren niet of bot en onverschillig. Ze betuttelen je en vertellen wel even wat je fout doet en moet doen en laten (zonder zich een beeld te vormen van je situatie en strijdlust en zonder vragen aan je te stellen). Of ze verliezen zich in vervelende raadgevingen, zoals dat je je zegeningen moet tellen, altijd moet blijven lachen, moet relativeren of positief moet blijven denken, alsof je dat allemaal al niet doet. Ze hebben in elk geval geen zin om naar je te (blijven) luisteren en informeren en het over je verdriet en levenspijn te hebben. Toch zeker niet langer dan vijf minuten. Daarna moet er weer gelachen worden en willen ze uitgebreid vertellen wat ze allemaal hebben meegemaakt en wie ze allemaal hebben gesproken en wat er allemaal is gezegd.

Ja, ik heb veel levenswijsheid opgedaan door alle tegenslagen en moeilijkheden en ja, er zit een gedeelte levenskunst bij, maar ik had het toch graag anders gezien. Heel anders. Fijner. Beter. Makkelijker. LEUKER. Betreurenswaardig vind ik het allemaal, althans veel. Zoals het gaat. Blijkbaar niet anders kan.

Ik haat het als mensen zeggen dat een volmaakte wereld saai zou zijn. Dat zeggen mensen alleen maar om de levenspijn te vergoelijken. Ondertussen hopen ze wel op het eeuwige paradijs, dat is dan weer volkomen inconsistent en onlogisch. Als ze problemen zo verrijkend vinden, waarom snakken ze dan naar een probleemloze zaligheid die eeuwig duurt?

Dat is nou wat ik bedoel: mensen zeggen meestal maar wat en ze houden zichzelf en elkaar voor de gek door erin te geloven wat ze uitkramen. Onnadenkend raaskallen ze maar wat en papegaaien ze elkaar na.

Zo ontzettend weinig mensen zijn wakker en hebben de ambitie om zo eerlijk en waarheidsgetrouw mogelijk, opbouwend-kritisch en onderzoekend te willen leven en praten. Die verschrikkelijke gemankeerdheid die men voor lief neemt, waar men tevreden over en mee is. Die luiheid en zelfingenomenheid!

Ik kan het haast niet meer verdragen…

In toenemende mate voel ik me een eenling… En eenzaam.

CORRESPONDENT VAN HET INNERLIJKE LEVEN

Mensen denken altijd dat ik zo openhartig ben over mijzelf en mijn leven, omdat ik op die manier dingen verwerk en van me moet afschrijven. Dat is niet zo. Ik ben schrijver en schrijvers proberen verhalen te schrijven, en als het om non-fictie gaat, dan proberen auteurs dus de werkelijkheid weer te geven/te beschrijven, als de verslaggevers en correspondenten van de realiteit. Persoonlijke levens en sociale processen spelen in ieders leven een eminente rol, misschien wel de meest belangrijke rol. Wat anderen als privé beschouwen, wordt door de scribent aangemerkt als hoogwaardig verhaalmateriaal, in de overtuiging dat lezers zich kunnen herkennen in bepaalde verhalen en beschrijvingen, emoties, situaties en gedachten, en daar kracht uit kunnen putten.

Stel je voor dat er geen oorlogscorrespondenten waren, dat men van mening was dat je daarover niet zou moeten schrijven, dat het puur een zaak of aangelegenheid is van de betrokken partijen. Dan zou alle informatie bedekt, buiten schot en onbekend blijven. Zou dat niet een heel slechte zaak zijn? Waarom dan zo krampachtig doen over persoonlijke zaken? Omdat het de betrokkenen kan kwetsen? Ja hoor eens, er wordt altijd wel iemand gekwetst. Als je niet onredelijk als een olifant door de porseleinkast gaat, dan dient iedereen maar te leren leven met de beschreven waarheid en beleving van de waarheid.

Het leven is één groot verwerkingsproces waarbij we continu allerlei dingen ervaren en slikken die we liever niet zouden ervaren en slikken. Waar de een baat bij heeft, daar kan de ander hinder van ondervinden. Ik hou in het dagelijks leven al genoeg rekening met iedereen, en ik pas me steevast aan anderen aan, al hebben ze dat vaak niet door, omdat ze zich er niet van bewust zijn dat ik me aan het aanpassen ben. Als schrijver/blogger heb ik de enige mogelijkheid om een beetje mezelf te kunnen zijn en ongestoord iets van mijn enorme gevoelsleven prijs te geven. Dat laat ik me niet afnemen.

En nee, deze schrijfsels zijn geen vormen van therapie. Dan hield ik ze wel voor mijzelf. Deze computervruchten zijn de verslagen van een correspondent van het persoonlijke leed. Ik vind dat het van belang is dat we ook persoonlijke zaken duidelijk duiden, weergeven, delen en verwerken. Als schrijver vind ik dat die verhalen in de openbaarheid moeten, dat ze van persoonlijk, sociaal en maatschappelijk belang zijn. En dat het goede verhalen zijn. Geen sterker verhaal dan een levensverhaal. De waarheid moet bekend worden, ook de waarheid over klein en groot persoonlijk leed en individuele situaties en belevingen.

Als men dat veroordeelt en/of niet begrijpt, dan is dat precies wat ik bedoel met verschil van karakter, intenties, beleving en behoefte. Dat u en ik dan anders zijn. Een constatering, geen verwijt. Maar ik doe waar ik in geloof, of ik mensen daarmee in het harnas jaag of niet. Ik laat me niet inperken. Ik pas me al genoeg aan… En ik sta voor en tegelijkertijd achter mijn overtuigingen. Je doet het toch nooit goed voor iedereen. Ik wil in de eerste plaats aardig gevonden worden door en goedkeuring van mijzelf. Sympathie van en goedkeuring door anderen is heel erg fijn, doch slechts bijzaak. Ik ben blij dat ik me heb ontwikkeld tot een buitengewoon sterke persoonlijkheid die weet wie hij is, waar hij voor staat en wat hij wil.

En nog iets: dat anderen me niet als schrijver zien, omdat ik geen uitgever heb en slechts een eigen blog bestier, dat zal me worst wezen. Ik ben schrijver, en daarmee uit.

Het lukt je niet om me te bespotten of om me te kleineren. Althans, ik laat me niet intimideren en iets aanpraten of afpraten. Mensen komen zeer zelden met nuttige, wijze en goede reacties, zoals opbouwende kritiek die nieuw is voor me. Meestal zijn de positieve en negatieve reacties inhoudelijk totaal waardeloos, onduidelijk, ultrakort of barstensvol verkeerde interpretaties. Ik kan er echt helemaal niks mee. Ik flikker ze dan ook meteen weg en publiceer ze niet. Het is MIJN weblog en ik beheer ook de reacties.

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s