Snobschrijvers

Ik lees in de bundel met korte verhalen. Vanzelfsprekend geschreven door een bende vaardige en vlijtige scribenten, maar het is allemaal zo overdreven bedacht, zo snobistisch pretentieus, het moet altijd maar intellectueel zijn. Het is allemaal zo zeer geschreven met het hoofd, zo weinig of helemaal niet met de onderbuik. Je merkt dat de mens het hoofd boven de rest van het lichaam hiërarchieeërt, en dat is eigenlijk raar, want het hoofd beslaat nog geen kwart van ons hele lijf en wezen.

Ik mis vrijwel altijd de oprechte, zuivere en niet gecultiveerde emotie en het spontane gevoel. Zelden leest het geschrevene lekker weg: het is allemaal zo gekunsteld, omdat het per se kunstzinnig moet zijn en de vorm niet ondergeschikt mag zijn aan de inhoud. Pas als het moeilijk en omslachtig is, dan is het het goed, lijkt het wel.

Waar in de literatuur zijn de censuurloze, onbedachte driften, lusten, emoties, gevoelens en gedachten? Ik mis ze! Ik mis het rauwe, het natuurlijke, het primitieve, het weerloze, het eerlijke, de wildgroei aan gedachten, emoties en gevoelens. Ik mis de wilde bloemen, de ongetemde paarden.

Al die boeken van al die gearriveerde of talentvolle schrijvers pakken me niet, nemen me niet mee. Wat de auteurs verletteren, is uitstekend, verblijdt gestudeerde recensenten en lezers en verloochent een studie Nederlands of academisch denkniveau niet, maar het komt allemaal niet in de buurt van de menselijke natuur. Het is veel en veel te bedacht, veel teveel geschreven vanuit het hoofdgebouw.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s