Lucky fellow Art Rooijakkers

In de NCRV-gids zegt de volgens mij sympathieke Wie is de mol?-presentator Art Rooijakkers dat je zelf iets moet maken van het leven. Dat is gedeeltelijk zeker waar. Maar het wordt wel weer (makkelijk) gezegd door een (tamelijk of zelfs helemaal) geestelijk en lichamelijk gezonde, succesvolle jongeman die na een gelukkige jeugd een fijn leven heeft kunnen opbouwen. Dan heb je toch iets meer bouwstenen en andere bouwmaterialen dan wanneer het al in een vroeg stadium of in een later stadium buiten je schuld om helemaal fout is gegaan. Rooijakkers zal ook erge dingen en crises hebben meegemaakt, maar je hebt een crisis en een crisis, een trauma en een trauma. Daar zitten gradaties en verschillen van gevolgen en impact in…

Niet dat ik A.R. zijn succes en geluk misgun, integendeel. Ik ben blij met ieder gelukkig mens op deze aardkloot. En Rooijakkers heeft wat mij betreft de gunfactor. Maar het zijn altijd zulke mensen die aandacht krijgen, aan het woord komen, veel ruimte om te spreken krijgen en die de belangstellende vragen krijgen.

Vooropgesteld: dat is niet de schuld van Rooijakkers, maar van de media die – inclusief Hilversum dat – de mensen in de verdrukking zelden interessant genoeg vindt voor een serieus gesprek in de spotlights. Er wordt wel over hen gesproken. Dit is de succesmaatschappij.

Wat Rooijakkers nochtans wél had kunnen doen, is zich realiseren en zeggen dat niet ieder mens in staat is om iets van zijn of haar leven te maken, zelfs niet met de hulp van anderen. Dus: niet generaliseren. Geen tegeltjesteksten. Want er zijn heel veel verschillende levensscenario’s en heel veel verschillende mensen.

Rooijakkers zegt dat hij altijd zijn kansen heeft gepakt. Hij realiseert zich dus – of hopelijk – dat hij in de gelegenheid is gesteld om kansen te pakken. Niemand vaart wel zonder geluk. Er zijn ook mensen die helemaal geen kansen krijgen en/of die geen kansen kunnen grijpen, door hun slechte gezondheid, een afwijkend en/of heel afstotelijk uiterlijk, gebrek aan een sociaal netwerk, hun afkomst of wat dan ook.

Dan nog iets. Rooijakkers is een Brabander en in de tv-gids bevestigt hij het cliché van de gezellige Brabantse cultuur en mensen: met z’n allen de kroeg in en lekker eten. Hallo, denk je dat mensen in Amsterdam, Friesland, Zeeland, Roermond en Drenthe niet gezellig zijn en niet van gezelligheid houden? Hoepel toch op, man! Die Brabanders ook altijd met hun gezelligheidsclaim! En dat wordt nog eens bevestigd door de rest van Nederland ook! Flikker toch op!

Guus Meeuwis is ook zo’n ‘gezellige’ PSV-supporter. (Ik neem even een omweg, daar hou ik van). Zo gezellig dat hij nu gaat scheiden. Ik vind het een wonder dat zijn ex Valerie het nog zo lang met hem heeft uit gehouden. Nu doe ik even onredelijk, maar ik weet het tenminste van mezelf: sorry, maar ik kan geen BN-er bedenken aan wie ik instinctmatig een grotere hekel heb dan aan Guus Meeuwis. Ik voel of merk iets bij die man wat me helemaal niet zint, en zijn muziek vind ik werkelijk verschrikkelijk, nog erger dan van Frans Bauer en van Gerard Joling en dan moet het dus heel erg zijn.

Trouwens, tot voor kort schreeuwde Meeuwis in elk interview van de daken hoe gelukkig hij wel niet was met zijn vrouw. Dat gebeurt dus heel vaak met die BN-ers: dat ze pretenderen een droomhuwelijk te hebben en dan blijken ze al jaren of maanden een ander te hebben die kickt op hun status, geld, macht en bezittingen. Of ze waren gewoon al tijden doodongelukkig met hun partner.

Ten slotte moet ik wel nog melden dat Rooijakkers het hart op de goede plaats heeft, naar het schijnt. Het leed van (onbekende) mensen laat hem niet koud. En hij wil waar hij kan hulp bieden. Juist daarom zou hij moeten weten en zeggen dat je weliswaar moet proberen iets van het leven te maken, maar dat dit niet iedereen lukt of is gegeven. Er zijn immers ook (deels) kansloze mensen die zulke interviews lezen, zelfs in het steeds armer wordende en onder werkloosheid lijdende Nederland. Zij kunnen zich gekwetst voelen als iemand zegt dat je zelf iets van het leven moet maken. Hele volksstammen proberen dat, maar het lukt hen niet of is hen niet gegund. Let wel: je ‘moet’ onder alle omstandigheden je best doen en er het beste van maken, maar als je desondanks verschrikkelijk afziet en doodongelukkig bent, dat doet pijn. En dit komt bij miljarden mensen voor. Laten we ons daar bewust van zijn! En zulke mensen proberen te redden en te helpen!

En Rooijakkers had dus aan zijn lofzang op Brabant moeten toevoegen dat zelfs Groningers net zo gezellig zijn als Brabanders en niet vies zijn van een bakkie koffie en een kroegentocht. In Groningen hebben ze vast en zeker wel een alternatief voor de Bossche Bol bij de koffie. Alsof ze daar geen lekkernijen hebben waarvan ze genieten… Die verdomde, voorspelbare, generaliserende clichés…

Maar Turken kunnen wel heerlijke knoflooksaus maken. Bij de bestel thuis-pizza’s van het Turkse restaurant zat toch weer zo’n overheerlijke knoflooksaus… Echt, dat kunnen wij Nederlanders niet. Toch eens kijken of we niet naar Janbul kunnen emigreren…

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

http://www.rolanddanckaert.bloggertje.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s