Universitair onderwijs bagger

In zijn column in de Nieuwe Revu veegde schrijver Özcan Akyol – het is hem ternauwernood vergeven dat de betweterige, eeuwig zuigende narcist Hugo Borst zijn vriend is – de vloer aan met de HBO-opleidingen en vooral met het niveau en de praktijkervaring van de docenten. Op universiteiten is het niet veel beter.

Studenten die van het gymnasium of het VWO naar de universiteit gaan, komen dikwijls van een koude kermis thuis: geen of veel te weinig persoonlijk contact met de docenten, onpersoonlijke, oersaaie, niet-inspirerende massa-colleges, docenten die het lesgeven erbij doen en/of niet in de vingers hebben en alsmaar (kleine) fouten maken, heel lang moeten wachten op de uitslag van een tentamen, een keiharde mentaliteit en totaal geen structuur. Vaak maar een paar uurtjes per dag les, soms nog geen uur. Menige student gaat er helemaal kapot aan, ook emotioneel en mentaal.

Waarom kan het niet zo zijn, dat er in kleinere groepen gewoon hele werkdagen les wordt gegeven en/of wordt samengewerkt en gestudeerd op de uni? In het beroepsleven werk je meestal toch ook niet thuis en ga je toch ook niet maar voor een uurtje naar je werk?

Echt, het beroepsonderwijs in dit land is van een abominabel niveau. Dat was in mijn tijd al zo. Ik studeerde journalistiek in Utrecht (HBO-opleiding) en het was allemaal zo vrijblijvend en niet-motiverend als de pest.

Met de meeste docenten had en kreeg je buiten de les om nooit contact, er werd niet omgekeken naar het individu en zelfs niet naar de individuele prestaties. Van begeleiding was geen of onvoldoende sprake. De lessen waren verschrikkelijk deprimerend. Structuur ontbrak totaal. Vaak had je maar een paar uurtjes les. Je werk werd niet of met de Franse slag beoordeeld. Geen enkele docent was bekend van krant, radio of tv. Een gore zooi was het.

Hoewel de genoemde opleiding sinds mijn vertrek als student verbeterd schijnt te zijn, hoor en zie ik bij verschillende jongeren om me heen dat er in het algemeen heel weinig is verbeterd in het onderwijs. Het beroepsonderwijs in dit land is op sterven na dood, het is vaak heel demotiverend en verschrikkelijk onpersoonlijk. Docenten maken zelf geregeld fouten en stellen zich bijna nooit betrokken op. Wel menen ze heel hard en streng te moeten doen en de studenten steeds maar te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid (die ze zelf vaak niet eens nemen of op een verkeerde manier).

De politiek neem ik allang niet meer serieus als het over en om onderwijs(ontwikkeling) gaat. De heren en dames in Den Haag weten niet wat er echt speelt of hebben er een verkeerde kijk op. Blamerend. De zesjescultuur heerst niet alleen of zelfs niet zozeer bij de studenten, maar meer nog of vooral bij de docenten, de opleidingen en de politiek zelf.

Zo, stop die waarheid maar in je dikke docenten-reet!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s