Ik moet het hebben van hard werken

“Een harde werker.” Dat was het antwoord dat mijn voormalige onderwijzer van de zesde klas op de lagere school gaf aan mijn schoonouders – zijn voormalige buren, toen ik Sandra pas kende. Mijn schoonouders hadden hem gevraagd hoe hij zich mij herinnerde. Als een harde werker dus.

Liever had ik gehad, dat hij zich mij herinnerde vanwege de grappige toneelstukjes die ik schreef en alleen of met anderen opvoerde of vanwege mijn pingeltalent met voetballen. Maar het is wel waar: ik was een harde werker en dat ben ik nog steeds.

Ik ben niet iemand van een of meerdere uitgesproken, opvallende talenten. Ik kon best aardig tennissen en voetballen, maar lang niet goed genoeg voor de middenmoot van het amateurniveau. Ik kon de bal met het racket en de voet goed raken, maar ik had niet het lichamelijke uithoudingsvermogen, de souplesse en de snelheid om mijn redelijke techniek mee te bewapenen.

Op de Mavo en later de Havo was ik een van de beste leerlingen van de klas (qua cijfers), maar ik moest er keihard voor werken. Mijn Havo-diploma haalde ik – achteraf gezien en gevoeld – met een burn-out. Toen al was ik een streber, een perfectionist. Ik wilde graag uitblinken en waardering. Ik heb een redelijk taalgevoel, maar te weinig om van een talenknobbel te kunnen en mogen spreken. Ik had toen nog een redelijk goed geheugen, maar moest eindeloos herhalen om het allemaal niet te vergeten. Geen fotografisch geheugen dus.

Ik heb een zilveren pennetje, maar ben niet in staat om een boek te schrijven dat professionele uitgevers op de markt willen of durven brengen, en voor een roman heb ik totaal het geduld en het talent niet.

Ik ben een aardige stukjesschrijver. Niet meer dan dat. Maar ik ben een harde werker, ook als amateur-scribent, als blogger. Oefening baart kunst. Heel soms maak ik iets waar ik zelf – als ik het een jaar later teruglees – ook nog heel tevreden mee en over ben.

Als freelance journalist blonk ik niet bepaald uit in nieuwsgaring. Ik vond het altijd vervelend om op mensen af te moeten stappen, ze te bellen om een afspraak te maken en ik vond het niet leuk om heel veel feiten te checken en bronnen te raadplegen. Mijn zilveren pennetje heeft me gered. En als ik eenmaal die drempel over was en dan toch iemand te spreken kreeg, dan kon ik aardig interviewen. Mensen vertrouwden me snel van alles toe en leken me sympathiek te vinden door mijn zachtaardige, gevoelige karakter en gedrag (maar ik kan ook heel erg boos worden, bot reageren en vilein zijn).

Talent voor de levenskunst heb ik evenmin in grote of voldoende mate. Ik moet keihard mijn best doen om inzichten te vergaren, over teleurstellingen heen te komen, het positief te bekijken, een beetje goed om te kunnen gaan met alles dat me overvalt en overkomt en om van mensen, het leven en de maatschappij te kunnen houden. Maar ik zet mijn beste beentje voor, zoals ik dat vrijwel altijd doe, tenzij iets of iemand me totaal niet interesseert en het niet per se hoeft.

Het leven is een strijd en wie daarvoor wegloopt (dat niet aanvaardt) en/of wie niet bereid is om te vechten, die wordt een ridder die snel zal sneuvelen of zal verdrinken in het moeras van de melancholie of luiheid. In het wapenarsenaal heb ik doorzettingsvermogen, veerkracht en realiteitszin staan. Ik berijd het paard van de liefde, met mijn speer van vechtlust en mijn schild van het verstand en de helm van de intuïtie.

Ik ben geen talentvolle krijgskunstenaar, ik moet het hebben van heel erg hard werken en van het volhouden. Moedig en doodsbang.

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s