Roep Hersenbank maakt me ziedend

De Hersenbank die aan psychiatrische patiënten vraagt om hun hersenen te doneren (na hun overlijden natuurlijk) en de aandacht die deze oproep krijgt van de media maken me kwaad. Ik lijd al dertig jaar aan angststoornissen en heb nog nooit één fatsoenlijk medisch onderzoek gekregen. Sterker nog, de medische wereld laat me volkomen links liggen. Dus, als levende patiënt kom je er – als je zoals ik pech hebt – bekaaid vanaf. Begin eerst maar eens om NU lijdende patiënten fatsoenlijk en met uithoudingsvermogen te onderzoeken en deze onderzoeken compleet te vergoeden.

De huisartsen keken me aan alsof ik een kameel met drie bulten was toen ik vroeg om een gedegen hersenscan en hersenproeven, zoals ik dat had gezien in het NTR-tv-programma ‘Pavlov’ waarin bekende Nederlanders allerlei geavanceerde medische testen ondergingen waaruit interessante conclusies konden worden getrokken, hetgeen voor en bij de proefpersonen de zelfacceptatie en zelfkennis bevorderde (en dat is al heel wat!).

De witte jassen moesten zelfs een beetje lachen, zo van: ‘hij heeft weer wat gezien op tv, hoor’.

Geen enkele moeite deden ze om me te helpen en om in te gaan op mijn vraag of mijn problemen wellicht deels van biochemische aard zouden kunnen zijn. Maar ik dacht (neem me het eens kwalijk): ‘wanneer door wetenschappelijk onderzoek/bewijs zou kunnen worden aangetoond dat een hersendeel (onder bepaalde omstandigheden) ‘van slag is’, dan ben ik weer een stap dichter bij begrip en erkenning, want het UWV en mensen buiten het gezin toonden (tonen) geen enkel begrip voor mijn kwalen.

Ja, een doorverwijzing naar de angstpoli in Maastricht kon ik krijgen, maar daar doen ze dus niet van die hersenscans. Daar krijg je weer een vorm van therapie die ik al zo vaak gehad had: cognitieve gedragstherapie, maar dan wat intensiever, en dat in combinatie met medicijnen die in het ergste geval – zoals bij mij – voor vervelende bijwerkingen zorgen en waarvan je afhankelijk kan worden.

Mijn e-mail naar de NESDA – de Nederlandse Studie naar Depressie en Angst – kon ook al niet op veel bijval rekenen. Mijn vraag om een gedegen onderzoek – niet alleen voor mijzelf maar ook voor lotgenoten – werd daar nooit enthousiast begroet. Blijkbaar is een man die al dertig jaar aan hevige angsten en paniek lijdt geen interessant studiemateriaal. Fuck off!

In al die jaren dat ik aan mijn klachten lijd, zijn de artsen niet verder gekomen dan het aanbevelen van (slechte) psychologen en het voorschrijven van levensgevaarlijke medicijnen die nog erger zijn dan de kwaal. En nooit een warm woord of een warme hand op de schouder, nimmer. Nooit een teken van medeleven, nimmer een compliment voor mijn doorzettingsvermogen, geen moment oprechte interesse, geen arts die ooit extra moeite voor me heeft gedaan of die de moeite nam om eens wat meer en andere vragen te stellen en te luisteren, zich te verdiepen in mijn situatie en problematiek, na te denken over mijn situatie en over mogelijke oplossingen.

Sterker nog, de zelf zwaar autistische UWV-arts – ze woont in een kast van een vrijstaand huis! – zei dat het allemaal wel zou meevallen, omdat er geen afwijkingen in mijn bloed waren te constateren. Ze kon en wilde zich niet voorstellen dat ik me altijd geradbraakt voel. Zij had maar één doel: in opdracht van de overheid en het UWV zorgen dat ik uit die uitkering zou blijven. En dat durft zich arts te noemen. Een schande voor het metier en voor de zo geromantiseerde zorg in dit land!

Toen het UWV mij in de kou liet staan, deden mijn eigen huisartsen ondanks mijn smeekbrieven en smeekbedes en ondanks hun kennis van mijn dossier en lijdensweg geen enkele moeite om met het UWV te praten en hen te wijzen op mijn jarenlange ellende. Iedereen reageerde badinerend, gevoelloos, harteloos en volslagen ongeïnteresseerd.

Als ik bij mijn huidige huisarts kom, dan lacht hij alles wat ik zeg weg. Hij gooit het op mijn gevoeligheid. “Die klachten passen daarom bij jou,” zegt hij altijd. Ik ben al twee keer eerder van huisarts veranderd, ik ga het geen derde keer proberen, ze zijn blijkbaar allemaal even erg. Ze weten zich kennelijk allemaal geen raad met dergelijke klachten, niet als mens ( zoals de meeste mensen) en niet als medicus.

Het is net alsof ze je niet serieus nemen, omdat je psychische en psychosomatische klachten hebt en omdat ik er niet uitzie als een wrak (dus denken ze: ‘dat watje stelt zich aan’).

Dan kan schrijfster/lekker ding Myrthe van der Meer – zelf psychiatrisch patiënt – wel campagne voeren voor de Hersenbank en netjes haar plakjes hersenen afstaan aan de wetenschap (na haar dood), maar bekende Nederlanders krijgen altijd voorrang en een voorkeursbehandeling, of dat nou is in een restaurant, in de media, bij uitgevers of zelfs in de medische wereld. Het is Gods geklaagd.

Natuurlijk is het nodig dat mensen – in dit geval bijvoorbeeld angstlijders – voor wetenschappelijk onderzoek hun hersenen afstaan na hun dood, maar het is om te beginnen eerst nodig om de NU lijdende patiënten niet alleen menselijker te gaan behandelen en meer serieus te nemen, maar ook gedegen onderzoeken te doen waarbij wordt getracht het probleem te lokaliseren, de oorzaken te achterhalen en een remedie te verzinnen.

Maar ik weet dat ik tegen de wind in aan het plassen ben in de woestijn. Ik heb de moed allang opgegeven als het gaat om de betrokkenheid van de medici en politici en hun wil om mensen met psychische en emotionele problemen echt te helpen met alle mogelijkheden die er zijn.

Als je rijk bent, dan kun je uit eigen zak bepaalde onderzoeken betalen, alsmede allerlei leuke (verwen)dingen om meer te ontspannen en in therapie te gaan. Onderzoek heeft aangetoond dat rijke mensen vaker naar de tandarts gaan, omdat ze dat beter kunnen betalen dan arme mensen, terwijl arme mensen – die vaak meer klachten hebben – wel vaker dan rijke mensen naar de huisarts gaan, omdat dit vergoed wordt. Het is een schandalige klassenmaatschappij waarin we leven: slechts weinigen hebben dat door en nog minder mensen proberen dit te veranderen, of WILLEN het verbeteren. Sociale politieke partijen zijn niet erg in trek en worden door veel burgers, andere politici en media als melaatse behandeld en beschouwd.

Voor de Hersenbank en de medische wetenschap stel ik na mijn dood mijn hersenen NIET ter beschikking. Bij leven heb ik immers zelf geen fatsoenlijk onderzoek gekregen en ben ik alleen maar gestuit op ongeïnteresseerde, bagatelliserende en arrogante medici en instanties.

Misschien heb ik pech gehad, het is vaak maar net wie je treft. Maar ik ben er klaar mee! Stelletje kutten en klootzakken!

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s